อยากสอบถามเพื่อนๆ ว่าเคยมีความรู้สึกแบบนี้ไหม
คือเรามีครอบครัวแล้วนะคะ เรามีงานทำแล้ว ลูกเราอายุ 4 ขวบแล้ว ตอนนี้ทางฝั่งครอบครัวเราเป็นคนเลี้ยงให้
เรามาทำงานต่างจังหวัด กลับบ้านทุกเดือน เดือนล่ะ 2-3 วัน แต่อาจจะมีบางเดือนที่เราอยากไปพักผ่อนเพราะเราทำงาน
ต้องเจอกับคนหรือลูกค้าเยอะมากๆ ยิ่งคนเยอะปัญหาเยอะ อยากมีเวลาพักผ่อน แฟนเราก็ทำงานที่เดียวกันนะคะ แต่เวลาเรา
อยากไปเที่ยวทีคือ เราต้องแอบกลัวแม่ดุ เช่น ไปเที่ยวไม่รู้จักกลับมาดูลูกบ้าง มีเงินเยอะเหรอ แต่อยากบอกว่าทุกเดือนเราส่งให้ลูกตลอดนะคะ
ของใช้อันนี้ก็แยกอีกต่างหาก กับทางครอบครัวก็ไม่ได้ลำบากอะไรบางทีเหมือนแม่จะเข้าใจ แต่บางทีก็ไม่เข้าใจ คือเราตั้งแต่เด็กจนโตเรียนจบมีงานทำ
เราไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนที่ออกจากตัวตำบล หรืออำเภอเลย ตอนเรียนเราเห็นเพื่อนไปเที่ยว หรือขอพ่อแม่ เขาจะได้ไปแบบไม่มีข้อแม้เลย
แต่เราเวลาขอตรงๆกลับไม่ได้ไปตลอดเลยค่ะ ย้ำว่าตลอด ..กลายเป็นต้องโกหกว่าจะไปทำรายงานบ้านเพื่อน แต่ไปทำงานจริงๆนะคะ
แต่บางทีมันเสร็จก่อนเวลา เราก็มีไปเที่ยวบ้าง ตามที่วัยรุ่น รุ่นเดียวกันเขาไปกัน เรื่องงานบ้านหรืออะไรเรารับผิดชอบทำหมดนะคะ
แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเราขอไปไหนไม่เคยได้เลย จนเราต้องโกหกบ่อยๆ จนตอนนี้ทำงานแล้ว รับผิดชอบตัวเองได้ ช่วยแม่ผ่อนรถ
ส่งเงินให้ลูก ช่วยผ่อนค่าโทรศัพท์ ให้เงินแม่บ้างบางโอกาส หรือถ้ามีมากโดยที่เราไม่ได้เดือนร้อนจะให้ตลอด แต่เราจะมีความกังวลใจที่ว่า
เราทำงานเราเครียดอยากไปพักผ่อนเปิดหูเปิดตา เราจะต้องใช้รถที่เป็นของครอบครัว เราจะต้องขอหรือต้องบอกเหตุผลล้านแปดทุกอย่าง
ถ้าบอกเอาไปเที่ยวก็จะโดนบ่น คือพอเราทำงานหาเงินเองได้รับผิดชอบตัวเองได้เราก็อยากใช้มัน แต่คำพูดของแม่บางทีมันทำให้เราเสียความรู้สึกมากๆ
เหมือนเราไม่เคยรับผิดชอบอะไรเลย มีแต่คำพูดลบๆ ทั้งๆที่เรื่องลูกเราก็ไม่เคยขาดอะไรเลย แค่บางครั้งเราอยากใช้ชีวิตของเราบ้าง
กลับกลายเป็นเราต้องโกหกทุกครั้งที่จะใช้รถหรือ (รถที่บ้านมี 2 คันนะคะ อีกคันแม่ใช้ที่บ้าน อีกคัน ออกมาให้เรากับพี่สาวเราขับด้วยกันเรากับพี่ทำงานที่ใกล้ๆกันค่ะพอกลับบ้านเราจะเอารถมาใช้) เราแค่อยากรู้ว่าที่เราเป็นแบบนี้เราผิดไหมคะ มันมีอะไรที่มากกว่านี้อีกแต่เอาแค่ความรู้สึกเราตอนนี้ก่อน อยากถามว่าเราผิดมากรึป่าว บางทีเหมือนเรามีปัญหาในจิตใจ ระเบิดออกมา โวยวายบ้าง มีความคิดว่าทำไมทุกคนต้องทำเหมือนเราไม่มีความรู้สึก บางทีเเฟนก็ไม่เข้าใจหาว่าเราทะเลาะกับแม่แล้วมาทำใส่เขา แฟนก็จะถามว่า ทำไม เป็นเด็กมีปัญหาเหรอ บางทีเราอยากไปพบหมอบ้าง แฟนก็จะพูดว่า ทำไม เพิ่งมาเป็นตอนนี้เหรอ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เห็นเป็น เรียกร้องความสนใจ เราเคยโดนเเฟนนอกใจด้วย ไปหา ผญ คนนั้นเลย ตอนนั้นก็คือยื้อเขาไว้ เราร้องไห้ 2-3 วันลางาน เขาพูดไรนิดหน่อยก็ร้องๆ เพิ่งคลอดลูกด้วยนะคะ เลยเครียดมากๆ (พ่อกับแม่เราทะเลาะกันตีกันตั้งแต่เราจำความได้เลยนะคะ เห็นมาตลอดจนอายุ 17 แม่กับพ่อถึงหย่ากัน) มันเลยเป็นความรู้โดดเดี่ยวบ้าง อยากหาที่สบายใจอยากเติมเต็ม แต่บางทีมันก็ทำไมได้เพราะเราไม่อยากได้ยินเสียงด่าทอ หรือบ่น พอได้ยินมันจะรู้สึก ไม่อยากไปต่อ อยากอยู่คนเดียว ชีวิตจะหยุดนิ่ง มันพูดไม่ถูก เราแค่ถามตัวเองซ้ำๆว่าเราผิดมากรึป่าวที่เป็นแบบนี้ ..
เราผิดไหม?
คือเรามีครอบครัวแล้วนะคะ เรามีงานทำแล้ว ลูกเราอายุ 4 ขวบแล้ว ตอนนี้ทางฝั่งครอบครัวเราเป็นคนเลี้ยงให้
เรามาทำงานต่างจังหวัด กลับบ้านทุกเดือน เดือนล่ะ 2-3 วัน แต่อาจจะมีบางเดือนที่เราอยากไปพักผ่อนเพราะเราทำงาน
ต้องเจอกับคนหรือลูกค้าเยอะมากๆ ยิ่งคนเยอะปัญหาเยอะ อยากมีเวลาพักผ่อน แฟนเราก็ทำงานที่เดียวกันนะคะ แต่เวลาเรา
อยากไปเที่ยวทีคือ เราต้องแอบกลัวแม่ดุ เช่น ไปเที่ยวไม่รู้จักกลับมาดูลูกบ้าง มีเงินเยอะเหรอ แต่อยากบอกว่าทุกเดือนเราส่งให้ลูกตลอดนะคะ
ของใช้อันนี้ก็แยกอีกต่างหาก กับทางครอบครัวก็ไม่ได้ลำบากอะไรบางทีเหมือนแม่จะเข้าใจ แต่บางทีก็ไม่เข้าใจ คือเราตั้งแต่เด็กจนโตเรียนจบมีงานทำ
เราไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนที่ออกจากตัวตำบล หรืออำเภอเลย ตอนเรียนเราเห็นเพื่อนไปเที่ยว หรือขอพ่อแม่ เขาจะได้ไปแบบไม่มีข้อแม้เลย
แต่เราเวลาขอตรงๆกลับไม่ได้ไปตลอดเลยค่ะ ย้ำว่าตลอด ..กลายเป็นต้องโกหกว่าจะไปทำรายงานบ้านเพื่อน แต่ไปทำงานจริงๆนะคะ
แต่บางทีมันเสร็จก่อนเวลา เราก็มีไปเที่ยวบ้าง ตามที่วัยรุ่น รุ่นเดียวกันเขาไปกัน เรื่องงานบ้านหรืออะไรเรารับผิดชอบทำหมดนะคะ
แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเราขอไปไหนไม่เคยได้เลย จนเราต้องโกหกบ่อยๆ จนตอนนี้ทำงานแล้ว รับผิดชอบตัวเองได้ ช่วยแม่ผ่อนรถ
ส่งเงินให้ลูก ช่วยผ่อนค่าโทรศัพท์ ให้เงินแม่บ้างบางโอกาส หรือถ้ามีมากโดยที่เราไม่ได้เดือนร้อนจะให้ตลอด แต่เราจะมีความกังวลใจที่ว่า
เราทำงานเราเครียดอยากไปพักผ่อนเปิดหูเปิดตา เราจะต้องใช้รถที่เป็นของครอบครัว เราจะต้องขอหรือต้องบอกเหตุผลล้านแปดทุกอย่าง
ถ้าบอกเอาไปเที่ยวก็จะโดนบ่น คือพอเราทำงานหาเงินเองได้รับผิดชอบตัวเองได้เราก็อยากใช้มัน แต่คำพูดของแม่บางทีมันทำให้เราเสียความรู้สึกมากๆ
เหมือนเราไม่เคยรับผิดชอบอะไรเลย มีแต่คำพูดลบๆ ทั้งๆที่เรื่องลูกเราก็ไม่เคยขาดอะไรเลย แค่บางครั้งเราอยากใช้ชีวิตของเราบ้าง
กลับกลายเป็นเราต้องโกหกทุกครั้งที่จะใช้รถหรือ (รถที่บ้านมี 2 คันนะคะ อีกคันแม่ใช้ที่บ้าน อีกคัน ออกมาให้เรากับพี่สาวเราขับด้วยกันเรากับพี่ทำงานที่ใกล้ๆกันค่ะพอกลับบ้านเราจะเอารถมาใช้) เราแค่อยากรู้ว่าที่เราเป็นแบบนี้เราผิดไหมคะ มันมีอะไรที่มากกว่านี้อีกแต่เอาแค่ความรู้สึกเราตอนนี้ก่อน อยากถามว่าเราผิดมากรึป่าว บางทีเหมือนเรามีปัญหาในจิตใจ ระเบิดออกมา โวยวายบ้าง มีความคิดว่าทำไมทุกคนต้องทำเหมือนเราไม่มีความรู้สึก บางทีเเฟนก็ไม่เข้าใจหาว่าเราทะเลาะกับแม่แล้วมาทำใส่เขา แฟนก็จะถามว่า ทำไม เป็นเด็กมีปัญหาเหรอ บางทีเราอยากไปพบหมอบ้าง แฟนก็จะพูดว่า ทำไม เพิ่งมาเป็นตอนนี้เหรอ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เห็นเป็น เรียกร้องความสนใจ เราเคยโดนเเฟนนอกใจด้วย ไปหา ผญ คนนั้นเลย ตอนนั้นก็คือยื้อเขาไว้ เราร้องไห้ 2-3 วันลางาน เขาพูดไรนิดหน่อยก็ร้องๆ เพิ่งคลอดลูกด้วยนะคะ เลยเครียดมากๆ (พ่อกับแม่เราทะเลาะกันตีกันตั้งแต่เราจำความได้เลยนะคะ เห็นมาตลอดจนอายุ 17 แม่กับพ่อถึงหย่ากัน) มันเลยเป็นความรู้โดดเดี่ยวบ้าง อยากหาที่สบายใจอยากเติมเต็ม แต่บางทีมันก็ทำไมได้เพราะเราไม่อยากได้ยินเสียงด่าทอ หรือบ่น พอได้ยินมันจะรู้สึก ไม่อยากไปต่อ อยากอยู่คนเดียว ชีวิตจะหยุดนิ่ง มันพูดไม่ถูก เราแค่ถามตัวเองซ้ำๆว่าเราผิดมากรึป่าวที่เป็นแบบนี้ ..