ผมอาจจะชอบเพื่อนของตัวเอง?

บางทีผมอาจจะชอบ?เพื่อน?ของตัวเองก็ได้ รู้ไหมสำหรับผมเธอไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ แม้ว่าผมจะรู้จักกับเธอมาตั้งแต่เด็กมากแล้ว แม้นว่าจะรู้จักกันมาเป็น 10 ปีแล้วก็ตาม ผมไม่เคยสนใจเธอเลยแม้ อาจเป็นเพราะเธอบอกว่าชอบเพื่อนผมด้วยมั้งผมเลยไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ในตอนนั้นผมทั้งโกรธทั้งเกียจเธอเพราะว่าผมมักโดนล้อว่าชอบเธอหรือเป็นแฟนกัน ผมเลยไม่สบอารมณ์เลย จนกระทั่งจบ ม.3 ในช่วงรอเปิดเทอม3-4เดือนก่อนไปเรียนต่อ จู่ๆเธอก็พุ่งเข้ามาในชีวิตผมโดยที่ผมไม่รู้ตัวด้วยซํ้า บอกตรงๆนะแม้ว่าเธอจะพยายามชวนผมคุยมากแค่ไหนก็ตามผมก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองชอบเธอเลย มันมีแต่ความรำคาญเพราะเธอชอบมากวนตอนที่ผมกำลังทำงาน(งานบ้านและงานในสวน) และเพราะผมต้องทำเองมทุกอย่างในตอนที่ทำเสร็จแล้วผมเลยจำเป็นต้องนอนพักเอาแรงเพราะตอนเย็นก็ต้องออกไปทำอีก แต่พอเธอเข้ามาเธอชอบโทรมากวนผมอยู่ตลอดๆ แต่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรับสายเธอตลอด ทำไมต้องคอยตอบคำถามไร้สาระต่างๆของเธอแม้ว่ามันเป็นเป็นคำถามเดิมๆก็ตาม ทำไมต้องคอยสงสารเธอ ทำไมต้องเป็นห่วงเธออยู่ตลอดว่าจะเป็นอะไรไหม กินข้าวรึยังไม่สบายรึป่าว? เพราะเธอเป็นคนซุ่มซ่าม? เพราะเธอร่างกายอ่อนแอหรอ? หรือเพราะเธอชอบเป็นห่วงคนอื่นก่อนตัวเอง? ทำไม่ผมถึงต้องสนใจเธอด้วย ผมไม่เข้าใจทั้งที่มันไม่ได้จำเป็นต้องสนใจขนาดนั้นก็ได้แท้ๆ หรือเป็นเพราะความสงสารที่ผมมีกัน? แต่ต่อให้ผมสงสารขนาดไหนผมก็ไม่ค่อยมีความสงสารที่มีต่อคนเดียวหลายครั้งขนาดนี้มาก่อน ผมมักจะเฉยเมยต่อคนอื่นอยู่ตลอด แม้ว่าผมจะเป็นคนหน้าด้านขนาดไหนแต่พอถึงคราวต้องไปพูออะไรต่อหน้าเธอผมก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเธอด้วยซํ้า ผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ? สุดท้ายผมก็อาจจะเป็นคนไม่เอาไหนที่ชอบโกหกอยู่ตลอดเวลาก็ได้ ผมอาจจะพยามยามโกหกตัวเองมาโดยตลอดว่าผมไม่ได้ชอบเธอเลย แต่ในตอนที่ผมไม่รู้ตัวการกระทำต่างๆของผมมันกลับตรงกันข้าม เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรผมก็มักจะพูดถึงเธอขึ้นมาอยู่ตลอด ชอบบ่นเรื่องที่เธอมักจะโดนผู้ชายหลอกอยู่ตลอด หรือแม้แต่คอยสังเกตโทรศัพท์อยู่ตลอดว่ามีสายที่โทรมารึป่าวโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่ผมมั่นใจว่าผมก็สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองแต่ทำไมความรู้สึกข้างในผมมันถึงเป็นแบบนี้อยู่ตลอดเลยตั้งแต่ที่ผมไม่ได้ติดต่อกับเธออีกเลย ทั้งที่ผมก็ใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเองมาจนอายุ19แล้วก็ตาม ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผมต้องรู้สึกแบบนี้