เห็นสภาวะแต่ไม่เห็นฌานในจิตผู้รู้

ครั้งหนึ่งตอนอยู่ในที่สงัด พระมหาโมคคัลลานะเกิดสงสัยขึ้นมาว่า สิ่งที่เรียกว่า “ปฐมฌาน” จริง ๆ แล้วคืออะไร ท่านจึงพิจารณาและเข้าถึงสภาวะนั้น คือ จิตที่สงัดจากกามและอกุศลทั้งหลาย มีความคิดปร

จิตเป็นผู้ตามรู้การเกิดดับของรูปนาม เป็นการตามรู้ด้วยความไม่มีตัวตนเป็นการสังเกตุ จึงมีช่องว่าง ระยะห่างระหว่างจิตกับผู้ถูกสังเกตุ เป็นจิตที่แยกจากรูปนาม Intro จิตจะตั้งมั่นได้เมื่อมีสมาธิ จิตเป็นฌา

วิตก คือ การที่จิตยกขึ้นไปสู่อารมณ์ เหมือนการตั้งต้นเอาจิตไปจับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เป็นความตรึก ความดำริ หรือการเอาจิตไปวางไว้กับอารมณ์นั้นอย่างตั้งใจ วิจาร คือ การที่จิตอยู่กับอารมณ์นั้นต่อเนื่อง เป็นกา

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ

จิตรวม หรือ จิตตกภวังค์ หรือ จิตวูบหาย แล้วกลับมาเป็นปกติ  ในการปฏิบัติธรรม มีความหมายทั้งใน สมถะ และ วิปัสสนา  แต่ก็มีความแตกต่างกันอย

ตัวเราคือตัวรู้ ตัวดู ตัวพิจารณา ตัวธัมมวิจย ไม่มีตัวตนนั้นหมายถึงการไม่มีอยู่จริงของตัวเรา คือ เกิด-ตั้งอยู่-ดับไปตลอดเวลา เมื่อเกิดความรู้สึกว่ามีตัวเราขึ้นมา(จิตเก่า) จะถูกสลาย แทน ด้วยตัวเราคนให

สภาวะธรรม เป็นปรมัตถธรรม เดินถึงตรงนี้ได้ จะมั่นใจได้ถึงการเห็นความเป็นอนัตตาของรูปนาม 1.ก่อนจะหายใจหนึ่งขณะ จะเห็นอมตธาตุเต็มรูป ล้นรูปก่อน แล้วเห็นการเกิดดับเปลี่ยนแปลงของสายลมหายใจ แล้วไปรู้จิตใจต

อยากถามผู้ทุกท่าน่านที่เขาว่ากันนั่งสมาธิแล้วจะเป็นและกลัวกันไม่อยากให้คนป่วยจิตเวชไปนั่งสมาธิเพราะมาจากการปฏิบัติผิดสายเป็นมิจฉาสมาธิหรือเปล่าคือเน้นเพ่งฌานหลงนิมิตออกไปดูผีดูนรกสวรรค์โดยไม่มีสติสัมป

จิตไม่ใช่อารมณ์ การจะเห็นจิตได้จริง จึงต้องเห็นด้วยภาวนา สติปัฏฐาน ไปตีความหมาย เห็นจิตเท่ากับเห็นอารมณ์ ก็จบเห่กันพอดี เหมือตีค่าเท่ากันหมดระหว่างฝุ่นในจักรวาลกับดวงดาว จะเห็นจิตได้จริงจึงต้องเห็น