ไม่อยากอยู่บ้านแล้ว

ผมอายุ 17 ปี ผมมีความรู้สึกไม่อยากอยู่บ้าน ทำไมนะหรอ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังครับ คือผมขึ้นม.6แล้ว กำลังเครียดเรื่องอนาคตตัวเองว่าจะไปต่อยังไงถ้าจบม.6 ผมเลยหาข้อมูลหนักมากในตอนกลางคืน พอตื่นเช้ามาผมก็รู้สึกว่าไข้ขึ้นและบวกกับผมปวดหลังเรื้อรังแถวๆเอวมาเกือบ1เดือนแล้ว ผมเลยอยากพักสักหน่อย แต่พ่อผมก็จะให้ผมไปช่วยตัดปาล์ม แต่เวลามันเหลือตั้ง2วันก่อนที่จะเอาปาล์มไปส่ง และปาล์มก็เหลือนิดเดียวด้วย ผมเลยขอพ่อให้เราพักสักหน่อย ค่อยไปตัดตอนบ่าย แต่เขาก็ยังจะไปตัดปาล์มอยู่ แล้วเขาก็ไปคนเดียวทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นตัวถ่วงของบ้านนี้ ผมเครียดหลายอย่างมากผมเลยแอบไปนอนร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียว จนตอนเที่ยงแม่ผมมาตามผมไปกินข้าวและแน่นอนผมยังร้องไห้อยู่ ทันทีที่แม่เห็นผมคิดว่าแม่จะมาโอบกอดและถามผมว่าเป็นไร แต่เค้ากลับมาว่า"ผมขี้แยร้องไห้เหมือนเด็กน้อย โตขนาดนี้แล้วยังร้องไห้อยู่อีก"ทำให้ผมรู้สึกท้อใจมากๆ ผมแค่อยากจะให้เขากอดผมแล้วถามว่าเป็นไรบ้าง แต่ไม่เคยที่จะทำแบบนั้นเลย แล้วผมก็ได้ออกไปกินข้าว ตอนกินข้าวมีพี่กับพ่ออยู่ผมหวังว่าเขาจะถามว่า"เป็นไรมั้ย" แต่พวกเขาไม่พูดสักคำแถมยังซ้ำเติมด้วยคำพูดที่แทงใจอีกผมเครียดกับอะไรหลายๆอย่าง ผมอยากครอบครัวเป็นที่safe zoneของผม แต่กลับเป็นที่ทำร้ายใจผมแทน นั่นทำให้ผมรู้สึกท้อใจมากๆ ผมไม่อยากอยู่บ้านนี้อีกแล้ว ผมควรทำอย่างไรครับ