สวัสดีค่ะ ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงเลย …อยากระบายด้วยอาจจะยาวหน่อยนะคะ
ปล. ส่วนใครที่ขี้เกียจอ่าน อยากจะให้ทุกคนช่วยบอกวิธีที่สามารถบรรเทาบาดแผล หรือความทรงจำร้ายๆ ในอดีต การสูญเสีย ที่กระทบจิตใจมากๆจนปัจจุบัน ทรมานทั้งคิดถึงทั้งร้องไห้มาเกือบ 10 ปีแล้วค่ะไม่อยากเป็นแบบนี้แล้ว ควรทำยังไงถึงจะดีขึ้นเหรอคะ
*ต่อไปจะขอเล่าเรื่องราวของเรานะคะ จริงๆก็กลัวคนรู้จักมาเห็นแล้วอาจจะรู้ว่าเป็นเราเหมือนกัน แต่คิดว่าถ้าได้พิมระบายให้คนอื่นบ้าง อาจจะดีขึ้น เรื่องที่สร้างบาดแผลที่ลืมไม่ลงกับเรามากๆ มีอยู่ 2 เรื่องใหญ่ๆค่ะ
**เรื่องแรกต้องย้อนไปตอนเราอยู่ประมาณ ป.1
ครอบครัวเรามีแค่พ่อ แม่ เรา และน้องค่ะ แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ญาติสนิทของคุณแม่ลำบากเลยฝากลูกๆมาอยู่ด้วย เป็นเด็กที่โตกว่าเรา 1-3 ปี ผู้หญิง 1 คน ผู้ชาย 2 คน (จะเรียกแอน เอ และโอนะคะ เพื่อความง่าย)
พอเริ่มสนิทกัน เราเล่นสร้างฐานทัพลับตามประสาเด็ก เอาหมอน,ผ้าห่มมาสร้างเป็นเต้นท์แล้วเข้าไปอยู่รวมกัน แล้วก็เอาผ้าห่มมาปิดเป็นประตู อยู่กันแคบๆในนั้น 4 คน มีเรา แอน เอและโอ
เอกับโอบอกให้แอนถอดเสื้อค่ะ แอนก็ถอดด้วยความสนุกสนาน เราเองตอนนั้นไม่รู้ว่ามันคือเรื่องผิด เราก็ถอดด้วย ทีนี้เอกับโอก็เปิดจู๋นอนราบคนละฝั่ง แอนก็ไปมีอะไรกับโอ ต่อหน้าเราเลย เอก็บอกให้เราทำเหมือนแอน เราก็ทำ แต่มันเจ็บเอเลยบอกว่าแค่ถูๆก็ได้ แล้วก็ให้อมด้วย (น้องเรามาบอกทีหลังว่าเคยโดนเหมือนกันแต่ไม่บ่อยเพราะตอนนั้นน้องยังเด็กเบบี๋มาก)
เวลาผ่านไปไม่รู้นานแค่ไหน จนเราเรียนจนรู้ว่าเรื่องนี้มันผิด มันไม่ใช่ละ เลยมาบอกพวกเขาว่าไม่เอาแล้วนะ แต่เอขู่ว่าเค้าจะทำให้เราท้องเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วก็อธิบายหลอกๆเกี่ยวกับการท้อง ตอนนั้นเราก็ไม่รู้อีกค่ะ ก็ตกใจ เอก็บอกว่าถ้าไม่บอกใครจะไม่เป็นไร
หลังจากนั้นทั้งสองคนมาทำกับเราแบบบังคับรุนแรงเลยค่ะ ห้องน้ำบ้านสมัยเด็กเราแยกกับตัวบ้าน หลบมุม เอกับโอจะบุกมาหาตอนเราอาบน้ำ ทั้งสองคนตัวใหญ่กว่าเรามาก ฉุดกระชากลากถู กระทำชำเรา เราต้องวิ่งหนี ร้องไห้ตลอด แต่หลังจากเสร็จสมก็จะมาทำดี ทำตัวอ่อนโยน ซื้อขนมให้ แต่ก็กลับมาทำอีก เราต้องเอาตัวรอดโดยการพยามไม่อยู่คนเดียวมากที่สุด แต่ก็ไม่กล้าบอกพ่อแม่ เป็นแบบนั้นอยู่เป็นปี จนวันที่เราทนไม่ไหว เราแสบอวัยวะเพศมาก โกรธด้วยเลยไปฟ้องพ่อ ตอนนั้นยังไม่รู้จักคำว่าข่มขืนเลยด้วยซ้ำ บอกพ่อว่าสองคนนี้มาทำเรื่องที่คนหลังแต่งงานเขาทำกันกับหนู พ่อโมโหไล่ทุบ 2 คนนี้ออกจากบ้าน แล้วส่งตัว 3 คนนี้กลับ จนปัจจุบันก็ยังคอยมาวนเวียนให้เรารำคาญใจ แต่ไม่ได้ทำอะไรแล้วค่ะ
***ต่อเรื่องที่ 2 คือเรื่องของคุณพ่อ เราสนิทกับพ่อมากกว่าแม่ เพราะแม่เข้มงวดส่วนพ่อตามใจ ก่อนหน้านี้ครอบครัวเราเคยมีความสุขมากๆนะคะ….ไม่รู้มันผิดพลาดตรงไหน พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อย ลงไม้ลงมือกัน ฐานะที่บ้านจากคำว่ารวย ลงมาเป็นจน แทบจะไม่มีอะไรกิน บวกกับคุณพ่อที่เป็นคนทำงานป่วยหนัก ตอนนั้นเรากลายเป็นเด็กติดคอมค่ะ รู้ว่าเห็นแก่ตัวแต่ตอนนั้นไม่มีอะไรเป็นความสุขเลย อยากหนีจากความจริง ไม่อยากรับรู้ พ่อแม่ก็อารมณ์รุนแรงคุยด้วยไม่ได้
แต่วิกฤตก็เริ่มดีขึ้นด้วยความเชื่อทางศาสนา อะไรค่อยๆเริ่มกลับมาเป็นรูปเป็นร่างพ่อแม่กลับมารักกัน เราสนิทกับพ่อแม่เหมือนเดิม แต่มีความสุขได้ไม่นาน สุดท้ายคุณพ่อเข้าโรงพยาบาล แล้วก็เสียค่ะ….ทั้งๆที่อาการดีขึ้นแต่หมอใส่เครื่องช่วยหายใจทำให้เจ็บจนทนไม่ไหว….. ขนาดที่พิมตอนนี้ยังจุกอกไปหมด…. หัวใจพังยับเลยค่ะ อธิบายไม่ถูก เหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ใช้คำนี้ได้เลย ตอนนั้นทั่งครอบครัวมีเงินเหลือ 500 บาท เรากับแม่ต้องกลายเป็นคนทำงาน แต่ด้วยความอ่อนไหว และกลัวจะอยู่ไม่รอด เลยทะเลาะกันรุนแรงบ่อย ตอนนั้นน้องก็เดินตามเราเมื่อก่อนคือหนีความจริงด้วยเกม
ดีที่ได้เงินก้อนนึงที่เพื่อนๆของพ่อแม่ช่วยกันมาจากงานศพคุณพ่อค่ะ จนสุดท้าย ฝ่าฟันทุกอย่างมาและทำงานอย่างหนักกับคุณแม่ ตอนนี้ ครอบครัวเรา เรา แม่ น้อง ตั้งตัวได้และกลับมามีฐานะแตะรวยได้อีกครั้งแล้วค่ะ ด้วยคำสั่งเสียของพ่อที่เคยเขียนไว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะอยู่ได้ไม่นาน พ่อบอกไว้ว่า “ถ้าต้องตาย แล้วได้เงินมาให้แม่กับลูกสร้างชีวิตใหม่ได้ พ่อจะตายอย่างมีความสุข แม่กับลูกเป็นคนเก่งที่พ่อภูมิใจ อย่าเดินออกจากความเชื่อ”
แต่ถึงตอนนี้ชีวิตจะดีแค่ไหน ได้ทำบุญ ช่วยเหลือคน ครอบครัวกลับมาดีกัน รักกัน มีเงินซื้อของที่อยากได้
แต่ในความรู้สึกมันเทียบไม่ได้เลยกับตอนที่ครอบครัวเราอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า แม่บอกเสมอว่าพ่อกำลังภูมิใจอยู่นะลูก …แต่ทำไมต้องเสียพ่อไปก่อนด้วยล่ะ? ทำไมให้พ่ออยู่แล้วมีความสุขด้วยกันไม่ได้? ที่ผ่านมาเคยเห็นแต่ครอบครัวคนอื่นไม่คิดว่าจะเจอกับตัวเองจริงๆ … เวลาผ่านมาเกือบ 10 ปีแล้ว เรายังเอาแต่คิดถึงวันเก่าๆตอนเด็ก ทั้งก่อนที่ครอบครัวของญาติจะเข้ามา ทั้งตอนที่ครอบครัวเรามีความสุขกันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ทุกวันนี้จริงๆก็ถือว่ามีสุขดีค่ะ แต่ทุกครั้งที่อยู่คนเดียวเป็นต้องร้องไห้ตลอด ตอนกลางคืนก็ไม่หลับนอนร้องไห้เจ็บใจ ฟังเพลงทีมีความหมายทำนองนี้ไม่ได้ ปวดใจทุกที แผลไม่เคยจางลงเลย เราคิดว่ามันอยู่กับเรานานเกินไปแล้ว แม่เคยโมโห ตวาดมาครั้งนึงว่า ถ้ารักพ่อแล้วเป็นแบบนี้คิดว่าพ่อจะดีใจมั้ย แต่มันห้ามไม่ได้ ไม่ได้คิดถึงแค่พ่อ แต่คิดถึง “ครอบครัว” เราควรทำยังไงให้พ้นจากความทรมานนี้สักทีคะ ยังไงขอบคุณนะคะถ้าใครอ่านจบ ถึงไม่มีอะไรแนะนำ จะให้กำลังใจก็ยินดีค่ะ เราที่เหลือก็ให้กำลังใจกันทุกวัน อยากมีความสุขให้สมกับที่พ่อหวัง แต่มันแค่ยากเหลือเกินเมื่อกอดกันแต่ขาดคนนึงไปที่เรากอดไม่ได้ แต่ยังจำไออุ่น และบรรยากาศเก่าๆได้อยู่
อดีตที่เลวร้ายและการสูญเสียคุณพ่อ ผ่านมานานแล้วยังไม่เคยลืม ทรมานมากๆเลยค่ะ ควรจะทำยังไงดีคะ
ปล. ส่วนใครที่ขี้เกียจอ่าน อยากจะให้ทุกคนช่วยบอกวิธีที่สามารถบรรเทาบาดแผล หรือความทรงจำร้ายๆ ในอดีต การสูญเสีย ที่กระทบจิตใจมากๆจนปัจจุบัน ทรมานทั้งคิดถึงทั้งร้องไห้มาเกือบ 10 ปีแล้วค่ะไม่อยากเป็นแบบนี้แล้ว ควรทำยังไงถึงจะดีขึ้นเหรอคะ
*ต่อไปจะขอเล่าเรื่องราวของเรานะคะ จริงๆก็กลัวคนรู้จักมาเห็นแล้วอาจจะรู้ว่าเป็นเราเหมือนกัน แต่คิดว่าถ้าได้พิมระบายให้คนอื่นบ้าง อาจจะดีขึ้น เรื่องที่สร้างบาดแผลที่ลืมไม่ลงกับเรามากๆ มีอยู่ 2 เรื่องใหญ่ๆค่ะ
**เรื่องแรกต้องย้อนไปตอนเราอยู่ประมาณ ป.1
ครอบครัวเรามีแค่พ่อ แม่ เรา และน้องค่ะ แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ญาติสนิทของคุณแม่ลำบากเลยฝากลูกๆมาอยู่ด้วย เป็นเด็กที่โตกว่าเรา 1-3 ปี ผู้หญิง 1 คน ผู้ชาย 2 คน (จะเรียกแอน เอ และโอนะคะ เพื่อความง่าย)
พอเริ่มสนิทกัน เราเล่นสร้างฐานทัพลับตามประสาเด็ก เอาหมอน,ผ้าห่มมาสร้างเป็นเต้นท์แล้วเข้าไปอยู่รวมกัน แล้วก็เอาผ้าห่มมาปิดเป็นประตู อยู่กันแคบๆในนั้น 4 คน มีเรา แอน เอและโอ
เอกับโอบอกให้แอนถอดเสื้อค่ะ แอนก็ถอดด้วยความสนุกสนาน เราเองตอนนั้นไม่รู้ว่ามันคือเรื่องผิด เราก็ถอดด้วย ทีนี้เอกับโอก็เปิดจู๋นอนราบคนละฝั่ง แอนก็ไปมีอะไรกับโอ ต่อหน้าเราเลย เอก็บอกให้เราทำเหมือนแอน เราก็ทำ แต่มันเจ็บเอเลยบอกว่าแค่ถูๆก็ได้ แล้วก็ให้อมด้วย (น้องเรามาบอกทีหลังว่าเคยโดนเหมือนกันแต่ไม่บ่อยเพราะตอนนั้นน้องยังเด็กเบบี๋มาก)
เวลาผ่านไปไม่รู้นานแค่ไหน จนเราเรียนจนรู้ว่าเรื่องนี้มันผิด มันไม่ใช่ละ เลยมาบอกพวกเขาว่าไม่เอาแล้วนะ แต่เอขู่ว่าเค้าจะทำให้เราท้องเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วก็อธิบายหลอกๆเกี่ยวกับการท้อง ตอนนั้นเราก็ไม่รู้อีกค่ะ ก็ตกใจ เอก็บอกว่าถ้าไม่บอกใครจะไม่เป็นไร
หลังจากนั้นทั้งสองคนมาทำกับเราแบบบังคับรุนแรงเลยค่ะ ห้องน้ำบ้านสมัยเด็กเราแยกกับตัวบ้าน หลบมุม เอกับโอจะบุกมาหาตอนเราอาบน้ำ ทั้งสองคนตัวใหญ่กว่าเรามาก ฉุดกระชากลากถู กระทำชำเรา เราต้องวิ่งหนี ร้องไห้ตลอด แต่หลังจากเสร็จสมก็จะมาทำดี ทำตัวอ่อนโยน ซื้อขนมให้ แต่ก็กลับมาทำอีก เราต้องเอาตัวรอดโดยการพยามไม่อยู่คนเดียวมากที่สุด แต่ก็ไม่กล้าบอกพ่อแม่ เป็นแบบนั้นอยู่เป็นปี จนวันที่เราทนไม่ไหว เราแสบอวัยวะเพศมาก โกรธด้วยเลยไปฟ้องพ่อ ตอนนั้นยังไม่รู้จักคำว่าข่มขืนเลยด้วยซ้ำ บอกพ่อว่าสองคนนี้มาทำเรื่องที่คนหลังแต่งงานเขาทำกันกับหนู พ่อโมโหไล่ทุบ 2 คนนี้ออกจากบ้าน แล้วส่งตัว 3 คนนี้กลับ จนปัจจุบันก็ยังคอยมาวนเวียนให้เรารำคาญใจ แต่ไม่ได้ทำอะไรแล้วค่ะ
***ต่อเรื่องที่ 2 คือเรื่องของคุณพ่อ เราสนิทกับพ่อมากกว่าแม่ เพราะแม่เข้มงวดส่วนพ่อตามใจ ก่อนหน้านี้ครอบครัวเราเคยมีความสุขมากๆนะคะ….ไม่รู้มันผิดพลาดตรงไหน พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อย ลงไม้ลงมือกัน ฐานะที่บ้านจากคำว่ารวย ลงมาเป็นจน แทบจะไม่มีอะไรกิน บวกกับคุณพ่อที่เป็นคนทำงานป่วยหนัก ตอนนั้นเรากลายเป็นเด็กติดคอมค่ะ รู้ว่าเห็นแก่ตัวแต่ตอนนั้นไม่มีอะไรเป็นความสุขเลย อยากหนีจากความจริง ไม่อยากรับรู้ พ่อแม่ก็อารมณ์รุนแรงคุยด้วยไม่ได้
แต่วิกฤตก็เริ่มดีขึ้นด้วยความเชื่อทางศาสนา อะไรค่อยๆเริ่มกลับมาเป็นรูปเป็นร่างพ่อแม่กลับมารักกัน เราสนิทกับพ่อแม่เหมือนเดิม แต่มีความสุขได้ไม่นาน สุดท้ายคุณพ่อเข้าโรงพยาบาล แล้วก็เสียค่ะ….ทั้งๆที่อาการดีขึ้นแต่หมอใส่เครื่องช่วยหายใจทำให้เจ็บจนทนไม่ไหว….. ขนาดที่พิมตอนนี้ยังจุกอกไปหมด…. หัวใจพังยับเลยค่ะ อธิบายไม่ถูก เหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ใช้คำนี้ได้เลย ตอนนั้นทั่งครอบครัวมีเงินเหลือ 500 บาท เรากับแม่ต้องกลายเป็นคนทำงาน แต่ด้วยความอ่อนไหว และกลัวจะอยู่ไม่รอด เลยทะเลาะกันรุนแรงบ่อย ตอนนั้นน้องก็เดินตามเราเมื่อก่อนคือหนีความจริงด้วยเกม
ดีที่ได้เงินก้อนนึงที่เพื่อนๆของพ่อแม่ช่วยกันมาจากงานศพคุณพ่อค่ะ จนสุดท้าย ฝ่าฟันทุกอย่างมาและทำงานอย่างหนักกับคุณแม่ ตอนนี้ ครอบครัวเรา เรา แม่ น้อง ตั้งตัวได้และกลับมามีฐานะแตะรวยได้อีกครั้งแล้วค่ะ ด้วยคำสั่งเสียของพ่อที่เคยเขียนไว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะอยู่ได้ไม่นาน พ่อบอกไว้ว่า “ถ้าต้องตาย แล้วได้เงินมาให้แม่กับลูกสร้างชีวิตใหม่ได้ พ่อจะตายอย่างมีความสุข แม่กับลูกเป็นคนเก่งที่พ่อภูมิใจ อย่าเดินออกจากความเชื่อ”
แต่ถึงตอนนี้ชีวิตจะดีแค่ไหน ได้ทำบุญ ช่วยเหลือคน ครอบครัวกลับมาดีกัน รักกัน มีเงินซื้อของที่อยากได้
แต่ในความรู้สึกมันเทียบไม่ได้เลยกับตอนที่ครอบครัวเราอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า แม่บอกเสมอว่าพ่อกำลังภูมิใจอยู่นะลูก …แต่ทำไมต้องเสียพ่อไปก่อนด้วยล่ะ? ทำไมให้พ่ออยู่แล้วมีความสุขด้วยกันไม่ได้? ที่ผ่านมาเคยเห็นแต่ครอบครัวคนอื่นไม่คิดว่าจะเจอกับตัวเองจริงๆ … เวลาผ่านมาเกือบ 10 ปีแล้ว เรายังเอาแต่คิดถึงวันเก่าๆตอนเด็ก ทั้งก่อนที่ครอบครัวของญาติจะเข้ามา ทั้งตอนที่ครอบครัวเรามีความสุขกันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ทุกวันนี้จริงๆก็ถือว่ามีสุขดีค่ะ แต่ทุกครั้งที่อยู่คนเดียวเป็นต้องร้องไห้ตลอด ตอนกลางคืนก็ไม่หลับนอนร้องไห้เจ็บใจ ฟังเพลงทีมีความหมายทำนองนี้ไม่ได้ ปวดใจทุกที แผลไม่เคยจางลงเลย เราคิดว่ามันอยู่กับเรานานเกินไปแล้ว แม่เคยโมโห ตวาดมาครั้งนึงว่า ถ้ารักพ่อแล้วเป็นแบบนี้คิดว่าพ่อจะดีใจมั้ย แต่มันห้ามไม่ได้ ไม่ได้คิดถึงแค่พ่อ แต่คิดถึง “ครอบครัว” เราควรทำยังไงให้พ้นจากความทรมานนี้สักทีคะ ยังไงขอบคุณนะคะถ้าใครอ่านจบ ถึงไม่มีอะไรแนะนำ จะให้กำลังใจก็ยินดีค่ะ เราที่เหลือก็ให้กำลังใจกันทุกวัน อยากมีความสุขให้สมกับที่พ่อหวัง แต่มันแค่ยากเหลือเกินเมื่อกอดกันแต่ขาดคนนึงไปที่เรากอดไม่ได้ แต่ยังจำไออุ่น และบรรยากาศเก่าๆได้อยู่