เพื่อนสนิทมากที่สุดเเต่เจ็บที่สุด

คือเรามีเพื่อนอยู่1คนที่สนิทมากเเบบมากๆคือเเบบเขาดีกับเรามากเราก็ดีกับเขามากเหมือนกันสนิทกันอยู่3ปีเพราะเราต้องย้ายไปเรียนอีกที่คือเขาดีมากๆๆเเบบมากดีจนคิดว่าชีวิตนี้มีเเค่คนนี้เราไม่ต้องการมีเเฟนหรือเพื่อนคนอื่นเลยเราก็ดีกับเขาที่าดจนทำไห้เขาเชื่อใจเราได้มากๆเขาเชื่อใจเราคนเดียวเราเป็นฌวฟโซนของเขาเขาก็เป็นเซฟโซนของเราเหมือนกันเรารักเขามากๆเเต่ว่าเขาทั้งเรียนหนักทั้งเป็นเด็กกิจกรรมหลังที่เเยกกันเรายังคัยกันในออนไลน์อยู่นะคะที่บ้านเขาก็ให้เขาทำงานของที่บ้านช่วงซึ่งเขาทำงานก็หนักเรียนก็หนักเเถมปัญหาที่บ้านก็เยอะอีกเเร่ขนาดนี้เขายังหาเวลามาคุยกับเราจนได้เเล้วเขาก็ทำเเบบนี้มาเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยหักหลังไม่เยนินทาเลยเวลาเขาทำเรางอนหรือเสียใจเขาก็จะไม่มีอีโก้เลยเขาตามขโทษเราได้ทั้งวันเเบบไม่มีท่าทีอารมณ์เสียเลยเราก็ทำกับเขาเเบบนี้มันเป็นอะไรที่ลงตัวมาเเต่พอหลังจากห่างกันได้ประมาณ1ปีเขาคิดกับเราเกินเพื่อนเเต่เราไม่อยากเป็นมากกว่าเกินเพื่อนเพราะเรากลัวว่าาเป็นเกินเพื่นกลัวมันจะไม่เหมือนเดิมกลัวจะเลิกกันเราก็เลยปฎิเสธไปต่อจากนั้นเขาก็ค่อยๆหายไปจนตอนนี้เราสองคนไม่ได้คุยกันเลยมาปรัมาณ6เดือนเเล้วเราเสียใจมากเร่ยังคิดถึงเขาทุกวันเรายังรักเขาเหมือนเดินเราไม่กล้าที่จะไปสนิทกับใครเพราะเรายังกลัวเขาน้อยใจเร่ไม่อยากสนิทกับใครเพราะเรายังอยากสนิทกับเจาอยุ่เราไม่อยากให้ใครกอดเราห่อทำอะไรที่เขาเยทำกับเราเพราะเรายังอยากเก็บไว้ให้ขาทำนเดียวเราร้องไห้หนีกมากช่วงเเรกๆร้องเเบบกินข้าวไม่อร่อยนอนไม่ค่อยหลับน้ำหนักลงมา5-6กิโลเเร่หลังๆก็ไม่ร้องหนักเเต่ก็ยังร้องเรื่อยๆเเล้สก็ยังคิดถึงทุกวันเลยอ๋อก่นที่จะไม่ได้คุญกันเขาทิ้งท้ายไว้ว่า "เดี๋ยวกูจะกลับมาหาในวันที่กุพร้อมนะ" มันเลยทำไห้เรายังมีความหวังทุกวันเราคิดถึงมากเเบบมากๆเราควรตัดใจหรือเผื่อใจไว้ให้ดีคะเเต่ถ้าจะให้ลืมไปคงไม่มีทางลืมเพราะเขายังเป็นคนที่สนิทที่าดดีที่สุดของหนู