ผู้ปฏิบัติ เพื่อกำจัดอวิชชาให้สิ้นไป จำต้องยึดอริยสัจ ๔ หรือสติปัฏฐาน ๔

.
ต้องยึดอริยสัจ ๔ หรือสติปัฏฐาน ๔
อันเป็นที่รวมวิชชาแห่งทางดำเนิน
ท่านเองว่า...
เมื่อจิต ก้าวขึ้นสู่ความว่างเปล่าจากรูปธรรม
ทั้งหลายแล้ว ก็มีแต่ตามติดสังขารความปรุง
ของใจ กับวิญญาณที่สัมผัสรับรู้จากสิ่งต่าง ๆ
และเวทนาจิตที่ส่งผล ให้ปรากฏจากการปรุง 
การรับรู้ทางวิญญาณ ด้วยสติกับปัญญาที่มีอยู่ในที่แห่งเดียวกัน เท่านั้น
เพราะสังขาร ก็ปรุงจากจิต
วิญญาณ ก็รับทราบจากจิต
ต่างก็ดับลง...ที่จิต เมื่อสติตามทัน ปัญญาค้น
พบสาเหตุ 
และวิพากษ์คลี่คลายทัน กับเหตุการณ์ 
สิ่งเหล่านั้น...ย่อมกำเริบรุนเเรงไป ไม่ได้
การตามรู้สังขาร วิญญาณว่า 
ปรุงเรื่องอะไร
รับทราบเรื่องอะไร เพียงเท่านั้นยังไม่สากับใจ 
ที่มีสติปัญญาอัตโนมัติ เป็นพี่เลี้ยงอยู่...ตลอดเวลา ไม่เผลอตัว ยังสามารถขุดค้นลงถึงต้นตอ 
ที่เกิดแห่งสังขาร และวิญญาณอีกว่า... 
เกิดมาจากที่ไหน
อะไรเป็นเครื่องผลักดันให้เกิดอยู่ไม่หยุด ไม่ถอย
ตัวผลักดันนี้ คือ ตัวอวิชชาแท้
การพิจารณาอวิชชา
เพื่อถอนรากถอนโคนจริง ๆ จึงอยู่ที่ตรงนี้
ขุดค้นลงที่ใจอันเป็นเรือนรัง ของอวิชชา
ฝังจมอยู่นั่นแล
จึงเห็นตัวอวิชชาแตกกระจายสลายตัวลง
ในขณะที่มหาสติ มหาปัญญาเข้าถึงตัว
นี้คือ...การพิจารณาอวิชชาแท้
และคือ...
วิธีการถอดถอนอวิชชา ออกจากใจ ตามทางมรรค ทางผล ที่พระบรมศาสดาทรงสั่งสอน
ไว้แท้."
__________________________________________
(หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต 
ที่มา : จากหนังสือปฏิปทาพระธุดงคกรรมฐาน สายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
โดย องค์หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน)