คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 2
รู้สึกได้ถึงวัยรุ่น ให้เพื่อนเต็มร้อย แต่ ให้ตัวเองน้อยเดียว
คำตอบ ไม่ควรคิดไรมากหลอก เรียนให้จบ ม.6 ไปก่อนเป็นพื้นฐาน ไว้ก่อนเพื่อเปลี่ยนใจ
แล้วหัดหามุมมองที่ทำเพื่อตัวเอง รู้ว่าผิดอะไรก็ไม่ต้องไปตามง้อขอโทษขอกลับไปเข้าร่วม แต่ผิดก็รู้จักผิดเขาไม่คบก็คบแค่ตัวเอง อึดอัดมันเป็นเรื่องปกติ แต่มันก็แค่กี่ปีเองอะ 3 ปีหรอ เดี๋ยวมันก็จบแยกย้ายไปตามทางมันแล้ว ให้ค่าอะไรขนาดนั้น แต่การไม่รักตัวเองมันไม่ใช่เรื่องปกติ ไปถามใครเขาก็ไม่อยากจะแนะนำเวย์อื่นมากหลอก นอกจากให้คิดถึงตัวเองเยอะๆ
ถ้าทำไม่ได้ ไม่อยากแนะนำให้สิ้นคิดวิ่งเข้ากอดรั๊วทหารขนาดนั้น เพราะเข้าไปยังไงก็ตุย แล้วบอกเลยว่าความคิดแบบนี้เข้าไปไม่นานล้างสมองแปปเดียวก็กลับมาเป็นทหารห้าวเป้งได้โคตรง่าย
แต่ถ้าสิ้นคิดจริง สอบเทียบสอบเข้าไม่ยากใช้เวลาหน่อย ระหว่างนั้นหาตังค่าสมัคเอานะ แล้วส่งตัวเองไปใต้ ไต่ยศให้เต็มที่ ให้ขึ้นเป็นร้อยเอกให้ได้ ค่อยขอย้ายประจำการ ถึงจะเจอคุณภาพชีวิตที่ดีหน่อย ระหว่างนั้นหวังว่าคงไม่โดนอะไรทำให้ได้ ยศ +5 แล้วกัน แต่ไม่แนะนำให้ประจำการเป็นแค่ช่างในค่าย เพราะมันแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจาก ตรวจเขียนเซ็นจบเลิกออกเวร แล้วมีคนเรียกใช้ เงินเดือนไม่กระดิก ยศนี่ 2-3 ปีนึงจะได้ดขั้นนึง แล้วจงรู้ไว้ว่า ทำตัวแย่ปรุ๊บก็แค่ไล่ออก และ ถอดยศง่ายมาก
คำตอบ ไม่ควรคิดไรมากหลอก เรียนให้จบ ม.6 ไปก่อนเป็นพื้นฐาน ไว้ก่อนเพื่อเปลี่ยนใจ
แล้วหัดหามุมมองที่ทำเพื่อตัวเอง รู้ว่าผิดอะไรก็ไม่ต้องไปตามง้อขอโทษขอกลับไปเข้าร่วม แต่ผิดก็รู้จักผิดเขาไม่คบก็คบแค่ตัวเอง อึดอัดมันเป็นเรื่องปกติ แต่มันก็แค่กี่ปีเองอะ 3 ปีหรอ เดี๋ยวมันก็จบแยกย้ายไปตามทางมันแล้ว ให้ค่าอะไรขนาดนั้น แต่การไม่รักตัวเองมันไม่ใช่เรื่องปกติ ไปถามใครเขาก็ไม่อยากจะแนะนำเวย์อื่นมากหลอก นอกจากให้คิดถึงตัวเองเยอะๆ
ถ้าทำไม่ได้ ไม่อยากแนะนำให้สิ้นคิดวิ่งเข้ากอดรั๊วทหารขนาดนั้น เพราะเข้าไปยังไงก็ตุย แล้วบอกเลยว่าความคิดแบบนี้เข้าไปไม่นานล้างสมองแปปเดียวก็กลับมาเป็นทหารห้าวเป้งได้โคตรง่าย
แต่ถ้าสิ้นคิดจริง สอบเทียบสอบเข้าไม่ยากใช้เวลาหน่อย ระหว่างนั้นหาตังค่าสมัคเอานะ แล้วส่งตัวเองไปใต้ ไต่ยศให้เต็มที่ ให้ขึ้นเป็นร้อยเอกให้ได้ ค่อยขอย้ายประจำการ ถึงจะเจอคุณภาพชีวิตที่ดีหน่อย ระหว่างนั้นหวังว่าคงไม่โดนอะไรทำให้ได้ ยศ +5 แล้วกัน แต่ไม่แนะนำให้ประจำการเป็นแค่ช่างในค่าย เพราะมันแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจาก ตรวจเขียนเซ็นจบเลิกออกเวร แล้วมีคนเรียกใช้ เงินเดือนไม่กระดิก ยศนี่ 2-3 ปีนึงจะได้ดขั้นนึง แล้วจงรู้ไว้ว่า ทำตัวแย่ปรุ๊บก็แค่ไล่ออก และ ถอดยศง่ายมาก
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
เด็กน้อยนักล่าฝันทหารบกกับปัญหาหลายอย่างที่คอยทำให้ฝันไปไม่ถึง
ผมต้องขอเกรินก่อนว่า ผมมีความฝันที่อยากเป็นทหาร คิดไว้ว่าเรียนจบ ม.6 จะไปเรียนต่อนายสิบ
ขณะนี้ผมเรียนอยู่ระดับชั้น ม.4 แล้วก็มีปัญหาที่คอยทำให้ชีวิตประจำวันของผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
คือการที่เราไม่มีเพื่อนคบนั่นครับเอง เรื่องราวมีอยู่ว่า ผมทะเลาะกับคนในห้องนิดนึง แต่ผมเป็นฝ่ายผิด
ผมก็ขอโทษเขาไป แต่เหมือนเขาจะไม่จบ เขาเอาเพื่อนในกลุ่มเขามาเกลียดผมด้วย จนพากันมาเกลียด
ผมทั้งห้อง ชีวิตวัยเรียนผมแต่ละวันยากลำบากมาก งานของแต่วิชาของผมก็มีแต่งานกลุ่มที่ต้องใช้แรงคน
เยอะมากๆ แล้วครูก็ไม่ให้ผมทำงานกลุ่มคนเดียว ผมเป็นคนที่ดีกับเพื่อนมากๆ แต่พอมีคนมารุมเกลียด
ผมก็พอทำใจไม่ค่อยได้ ทีนี้ผมปรึกษากับพ่อแม่ของผมเรื่องนี้ พวกเค้าก็ไม่ยอมฟังเหตุผลของผม
แล้วก็บอกว่าเรียนๆไปเถอะเดี๋ยวก็จบ โดยไม่ถามว่าผมมีความสุขไหมบ้างเลย ผมพยายามพูดกับพ่อแม่
ดีๆแล้ว แต่เหมือนจะไม่ได้ผล ครอบครัวของผมฐานะไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่ ผมก็พยายามลองคุยกับ
พวกท่านดูเรื่องย้ายโรงเรียน ว่าผมมีความสนใจเรื่องโรงเรียนช่างฝีมือทหาร พวกท่านเขาก็บอกว่า
ถ้าอยากเรียนก็ลองค้นหาข้อมูลดูสิว่าต้องเตรียมอะไรไปบ้างอย่างไร และผมก็บอกพวกท่านเขาไปว่า
ค่าเทอม เทอมแรกที่ต้องจ่ายสี่หมื่นนะ เขาก็ตะคอกมาเลยว่า โอ้ย ค่าเทอมแพงขนาดนี้ไม่มีปัญญาจ่ายหรอก
ตอนนั้นเหมือนฝันผมจบสิ้นเลยครับ ผมขอร้องพวกท่านแต่เค้าก็ไม่ยอมฟังผมบ้างสักครั้งเลย
แต่เขาเลือกที่บอกกับผมว่าก็ทำตัวอย่างนี้ไง ก็เลยไม่มีใครคบ ผมเครียดมาก ผมเก็บความเครียดไว้คนเดียว
แล้วพยายามกัดฟันยิ้มสู้เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น แต่ผลปรากฏว่าแย่ลงกว่าเดิม ผมโดนเพื่อนในห้องด่าว่านินทาแรงกว่า
เดิมมาก แล้วก็โดนเเพื่อนสนิทที่ผมเคยอยู่เป็นเพื่อนเค้าตอนที่เค้าไม่มีเพื่อนทิ้ง ผมคิดว่าสังคมสมัยนี้มันโหดร้าย
มันมีคนที่ใจดีและจริงใจกับเราแค่ไม่กี่คนหรอก ตอนนี้งานผมก็เริ่มที่จะตามไม่ทัน แล้วก็ลาหยุดเยอะ อารมณ์เครียดๆ
ส่วนมากผมก็เอาไปลงกับฟิตเนส แต่ก็กลับมาร้องไห้ที่บ้านทุกวัน ทุกวันนี้ผมไม่ค่อยมีความสุขเลย แม้แต่ครอบครัวผม
ก็ไม่ค่อยอบอุ่นสักเท่าไหร่ ผมก็อยากที่จะทำให้พวกท่านภูมิใจ อยากทำตามความฝันของตัวเอง แต่เหมือนทุกอย่างจะ
ไม่เป็นใจให้เลย ผมคิดอยู่ว่าผมจะดรอปเรียนไปเรียนม.4ใหม่ดีไหม เพราะจะได้ไปเจอสังคมใหม่ แต่เหมือนมันจะเสียเวลา
ชีวิต ผมอยากทำงานที่จะสามารถคอยส่งผมเรียนโรงเรียนช่างฝืมือทหารได้ เคยถามพวกท่านเรื่องทำงานตอนปิดเทอมดู
แต่พวกท่านเขาก็บอกผมว่า สภาพแบบนี้ใครเขาจะรับไปทำงาน ตอนนั้นผมรู้สึกเสียใจที่พ่อแม่ไม่เคยพูดดีกับผมสักครั้งบ้างเลย
แม้แต่คำให้กำลังใจก็ไม่มี มีแต่บอกเปรียบเทียบผมกับลูกบ้านอื่น
จบแล้วครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้ของผมนะครับ
ช่องทางติดต่อ
LINE : banknumnak
Facebook : Perapat Numnak Bank
เบอร์โทร 0967173933 (คุณแบงค์)