สวัสดีค่ะ ปัจจุบันหนูเรียนอยู่ปี2 เทอม2 แล้วค่ะ ขอเล่าในเริ่มต้นก่อนนะคะ
ตอนที่สอบครั้งแรกหนูอยากเรียนด้านภาษาค่ะ แต่ไม่ติด [ ในรอบ 2 โควต้า ] จึงยื่นรอบ 3 ไป แล้วก็ไปติดคณะหนึ่งสาขาหนึ่งค่ะ คณะคือถือว่าเป็นอันดับรองลงมาจากด้านภาษาค่ะ แต่สาขานี่ก็คือตอนแรกไม่รู้อะไรค่ะ ที่บ้านก็บอกว่าติดแล้วก็เรียนๆไปก่อน มันอาจจะเป็นชะตาก็ได้ ด้วยความที่หนูก็เห็นด้วยในตอนนั้นแต่พอมาเรียนช่วงปี1 เรียนสนุกมากค่ะ เพราะอาจจะเพราะช่วงปีแรกๆด้วย พอใกล้จบปี1 จะขึ้นปี2 ช่วงปิดเทอมใหญ่ หนูก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางแล้วแต่ตอนนั้นเป็นความรู้สึกแบบเรียนไม่เข้าใจ รู้สึกไม่ถนัดเฉยๆค่ะ ลองเปิดใจคุยกับที่บ้านดูเขาก็บอกว่าเรียนๆไปเถอะ ทนเรียนไปก่อนเดี๋ยวก็จบ เราก็โต้เขาไปหลายวันอยู่ค่ะเขาก็ไม่ยอม จนเราก็ไม่กล้าพูดอีก
จนขึ้นปี2 รู้สึกว่ามันเริ่มไปต่อไม่ไหวแล้วค่ะ อยู่ในจุดที่เรียนแล้วงงว่านี่ฉันเรียนอะไรอยู่ พยายามตั้งใจซึมซับมันก็ไม่ใช่ทางเลยค่ะ เอาแต่คิดว่าทำไมถึงไม่เข้าใจ จำไม่ได้สักที ก็คุยกับที่บ้านอีกรอบ รอบนี้ที่บ้านก็ออกแนวเหมือนเริ่มรำคาญค่ะ ตอบแบบปัดๆว่าเสียดายเวลา เสียดายเงิน รอบนั้นหนูก็คุยนานเลยค่ะ พูดจนร้องไห้ก็แล้วเขาก็ไม่ยอมค่ะ
ปัจจุบันนี้อยู่ปี2 เทอม2 แล้วค่ะ อยากยอมแพ้มากๆเลย มันรู้สึกตันแล้วค่ะ พอจะเรียนก็เริ่มเครียดแล้ว ยิ่งกังวลในอนาคต กลัวไปหมดเลยค่ะ รู้สึกไม่มีความสุขเลยไปเรียนที่มอก็รู้สึกหดหู่ไปหมดค่ะ ร้องไห้เกือบทุกวันเลย แล้วยิ่งมาทบกับเรื่องสังคมในมหาลัยอีกค่ะ เรายิ่งเครียดไปหมด ไม่กล้าเล่าอะไรให้คนที่บ้านฟังเลย แต่เอาจริงๆตอนนี้กลับมาคิดบางทีมันอาจจะสายไปแล้วด้วยค่ะ จริงๆหนูอยากไปเรียนรามค่ะ เพราะอย่างน้อยก็ไปเรียนที่ชอบ มันก็ยังมีแรงบันดาลใจบ้าง แล้วก็ที่บ้านจะได้ไม่ตองจ่ายเงินเยอะด้วยค่ะ แต่ที่บ้านเขาก็ไม่ยอมอยู่ดีค่ะ
ตอนนี้ก็ปี2 เทอม2 แล้ว หนูก็คงต้องทนเรียนแบบนี้ต่อไป
#ตอนแรกหนูก็ผคิดผิดเองด้วยที่คิดว่าเรียนไปเดี๋ยวอาจจะชอบเอง แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ค่ะ 😭
อยู่ปี2 เทอม2 แล้ว อยากซิ่ว แต่ที่บ้านไม่เข้าใจ
ตอนที่สอบครั้งแรกหนูอยากเรียนด้านภาษาค่ะ แต่ไม่ติด [ ในรอบ 2 โควต้า ] จึงยื่นรอบ 3 ไป แล้วก็ไปติดคณะหนึ่งสาขาหนึ่งค่ะ คณะคือถือว่าเป็นอันดับรองลงมาจากด้านภาษาค่ะ แต่สาขานี่ก็คือตอนแรกไม่รู้อะไรค่ะ ที่บ้านก็บอกว่าติดแล้วก็เรียนๆไปก่อน มันอาจจะเป็นชะตาก็ได้ ด้วยความที่หนูก็เห็นด้วยในตอนนั้นแต่พอมาเรียนช่วงปี1 เรียนสนุกมากค่ะ เพราะอาจจะเพราะช่วงปีแรกๆด้วย พอใกล้จบปี1 จะขึ้นปี2 ช่วงปิดเทอมใหญ่ หนูก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางแล้วแต่ตอนนั้นเป็นความรู้สึกแบบเรียนไม่เข้าใจ รู้สึกไม่ถนัดเฉยๆค่ะ ลองเปิดใจคุยกับที่บ้านดูเขาก็บอกว่าเรียนๆไปเถอะ ทนเรียนไปก่อนเดี๋ยวก็จบ เราก็โต้เขาไปหลายวันอยู่ค่ะเขาก็ไม่ยอม จนเราก็ไม่กล้าพูดอีก
จนขึ้นปี2 รู้สึกว่ามันเริ่มไปต่อไม่ไหวแล้วค่ะ อยู่ในจุดที่เรียนแล้วงงว่านี่ฉันเรียนอะไรอยู่ พยายามตั้งใจซึมซับมันก็ไม่ใช่ทางเลยค่ะ เอาแต่คิดว่าทำไมถึงไม่เข้าใจ จำไม่ได้สักที ก็คุยกับที่บ้านอีกรอบ รอบนี้ที่บ้านก็ออกแนวเหมือนเริ่มรำคาญค่ะ ตอบแบบปัดๆว่าเสียดายเวลา เสียดายเงิน รอบนั้นหนูก็คุยนานเลยค่ะ พูดจนร้องไห้ก็แล้วเขาก็ไม่ยอมค่ะ
ปัจจุบันนี้อยู่ปี2 เทอม2 แล้วค่ะ อยากยอมแพ้มากๆเลย มันรู้สึกตันแล้วค่ะ พอจะเรียนก็เริ่มเครียดแล้ว ยิ่งกังวลในอนาคต กลัวไปหมดเลยค่ะ รู้สึกไม่มีความสุขเลยไปเรียนที่มอก็รู้สึกหดหู่ไปหมดค่ะ ร้องไห้เกือบทุกวันเลย แล้วยิ่งมาทบกับเรื่องสังคมในมหาลัยอีกค่ะ เรายิ่งเครียดไปหมด ไม่กล้าเล่าอะไรให้คนที่บ้านฟังเลย แต่เอาจริงๆตอนนี้กลับมาคิดบางทีมันอาจจะสายไปแล้วด้วยค่ะ จริงๆหนูอยากไปเรียนรามค่ะ เพราะอย่างน้อยก็ไปเรียนที่ชอบ มันก็ยังมีแรงบันดาลใจบ้าง แล้วก็ที่บ้านจะได้ไม่ตองจ่ายเงินเยอะด้วยค่ะ แต่ที่บ้านเขาก็ไม่ยอมอยู่ดีค่ะ
ตอนนี้ก็ปี2 เทอม2 แล้ว หนูก็คงต้องทนเรียนแบบนี้ต่อไป
#ตอนแรกหนูก็ผคิดผิดเองด้วยที่คิดว่าเรียนไปเดี๋ยวอาจจะชอบเอง แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ค่ะ 😭