กลาปรูปและนามรูปปริเฉททญาน

นักตำราอภิธรรม เข้าใจผิดว่า กลาปรูปคือจำนวนcellในร่างกาย ทั้งที่กลาปรูปคือ รูปที้ไม่สามารถแยกกันได้ อันได้แก่ มหาภูตรูป4 และนามอีก4 คือ วรรณะ กลื่น สี รสโอชา อันคือ“จิตใจ”แต่ละขณะจิตนั่นเ

รูปที่เชื่อมติดกันเป็นกลุ่มก้อน เป็นบัญญัติ เป็นตัวปิดบัง“ปัญญา” ทำให้ไม่เห็นตามความเป็นจริง “รูปนามเป็นไตรลักษณ์ เป็นอนัตตา” การเห็นรูปนามไม่เชื่อมติดกัน ลอยฟ่องในอากาศ จึงเป

Q:ความมืดบอดหนักสุด ของนักภาวนาเมืองไทย อยู่ที่ไหน A:อยู่ที่เห็นว่าจิตตัวจริงถือกำเนิดเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของ มหาภูรูป4 ดินน้ำลมไฟ

จิตที่มีกำลัง เรียกรูปาวจรกุศลจิตและอรูปาวจรกุศลจิต จิตประเภทนี้จะเป็นตัวรู้อารมณ์ เข้าไปในอารมณ์ เช่นเมื่อรู้ว่าหายใจ จิตประเภทนี้จะเข้าไปที่รูปหายใจ จิตจะเป็นผู้เห็นว่า หายใจในลักษณะอย่างไร หายใจ

เมื่อสติปัฏฐาน มีวิริยะตามรู้ รูปาวจรจิตจะเปลี่ยนเป็นรูปาวจรกุศลจิต รูปาวจรกุศลจิตเปลี่ยนเป็น ผลจิต เป็นจิตตั้งมั่นภายในขณะสติปัฏฐาน จิตตั้งมั่นภายใน มีหทยวัตถุเป็นตำแหน่ง เครื่องหมาย มี“นามกา

1.เพื่อให้รู้จักจิตที่ตั้งมั่นเป็นปกติอยู่กับจิตที่หลงไปในอารมณ์ขันธ์5 อัน2สภาวะนี้จะแตกต่างกัน 2.การรู้ชัดในจิตที่ตั้งมั่น เป็นการดึงจิตที่เคลื่อนไปใหักลับมาอยู่กับความเป็นปกติของตัวมันเอง การรู้จิต

กายเป็นนดังฉากหลังรองรับการเกิดดับของรูปนาม  เมื่อทันการเกิดดับที่ไวขึ้น(รูปดับนามดับ:อุทยัพพยญาน) ที่กายจะเห็นเป็นความรู้สึกยิบยับ ละเอียด แล่นไปทั่วทั้งกาย เพราะมีกายทำให้เห็นการเกิดดับที่ละเอี

ซึ่งถ้าผู้ศึกษาและปฏิบัติ สามารถกำหนดรู้ได้ ก็คงไม่มีปัญญาหาอะไร

สัมปชัซญะ คือ การเห็นความเต็มของรูปนาม เห็นด้วยจิตใจ รูปนามที่เต็ม  เรียกว่า  มีสัมปลัญญะดี รูปนามที่พร่อง เรียกว่ามีสัมปชัญญะพร่องจิต ประกอบด้วย รูปและนาม จิตจึงเป็นดั่งภาชนะ บร