ผมขอพื้นที่ระบายหน่อยนะครับนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ระบายออกให้คนอื่นรู้
วันที่ได้รับการบันทึก
:วันศุกร์ที่ 4 พฤศจิกายน 2565 10:38นาที เวลาไทย
ผมรู้สึกเศร้ามากและตัวคนเดียวมากเมื่อผมเห็นคนที่บอกไม่เข้าใจเมื่อดูซีรีย์อีวาชอบบอกกันว่างง
ต้องการจะสื่ออะไรบ้าบ้างล่ะซีรีย์คนบ้าบ้างล่ะ
คือผมร้องไห้และเสียใจทุกครั้งที่เห็นตอนนี้ก็ด้วย ทำไมละความรู้สึกแบบนั้นมันเข้าใจมากงั้นหรอผมรู้สึกเหมือนได้อยู่บนโลกที่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกผม พอเห็นข้อความพวกนั้นทำให้ผมนั้นรู้สึกบนโลกนี้จะไม่ใครเข้าใจอีกแล้ว ผมมีอายุมา19ปี ความรู้สึกที่ผมชอบที่สุดคือตอนผมเกิดถึงผมอาย2ขวบเพราะตอนนั้นผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลยทั้งเศร้าทั้งสุขทั้งสุขทั้งสนุกและไม่เห็นโลกความเป็นจริงตอนผมจำความได้ผมได้เห็นพ่อแม่สู้กันแล้วมันทรมานมากแล้วยิ่งผมอายุมากขึ้นผมก็เห็นแต่เรื่องโหดร้ายทั้งโดนแกล้งทุกวันโดนล้อทุกวันโดนเกลียดทุกวันหิวข้าวทุกวันเพราะได้กินแค่วันละมื้อจนถึงวันนี้มันทรมานมากนะ ทุกคนบอกว่าชีวิตผมดีได้ไปอยู่ต่างประเทศได้เรียนจบได้เกิดครอบครัวที่ดีผมอยากให้เขามาอยู่และใช้ชีวิตผมจริงๆผมอยากให้เขาหยุดพูดแบบนั้นได้แล้วไม่มีใครเข้าใจผมเลยจริงๆ จนเมื่อ4ปีที่แล้ว
ผมได้ไปดูตู้เก็บแผ่นหนังของผม ผมไปเจอการ์ตูนเรื่องนึงชื่ออีวาเกเลี่ยนแต่มันเป็นเทปไม่ใช่แผ่นผมไม่ดูไม่ได้ผมเลยหาดูตอนนั้นไม่มีใครเอามาลงผมเลยเลือกดูแบบเถื่อนจำได้ว่าตอนเด็กผมซื้อมาเพราะอยากดูหุ่นยนต์เทปนึงมี2ตอน ผมเอาตอนที่1-2มาผมดูแล้วชอบมากแต่เครื่องเล่นเทปปิดตัวไปหมดจนไม่ได้ซื้อดูต่อมันเข้ายุดแผ่นdvd ทำให้เสียใจเล็กๆแต่พอผมได้กลับมาดูตอนแรกๆก็แค่การ์ตูนที่ดีมากแต่EP25,26ทำให้ผมรู้สึกดีมากเพราะมีบ้างอย่างเข้าใจผม มันรู้สึกดีมากเลยนะต่อให้ไม่ใช่คนก็เถอะมีบ้างสิ่งที่รู้ความต้องการของผมทั้งหมดทั้งการอยากอยู่คนเดียวกลับไปอยู่ในความว่างเปล่าไม่ต้องรู้สึกอะไรไม่ต้องกลัวอะไรไม่ต้องทุกข์ไม่ต้องสุขไม่ต้องเศร้าไม่ต้องเครียดไม่ต้องกังวลมันคือที่ผมต้องการแต่ในความต้องการมันมีความเหงาอยู่ ทั้งการเกลียดพ่อแม่ที่ทำเราเป็นแบบนี้ ทุกคนที่ทำให้เราเศร้าแบบนี้ และเกลียดตัวเองที่เกิดมาแบบนี้ทุกวันนี้ผมต้องต่อสู้กับความคิดตัวเองเถียงกับเสียงในหัวและการได้ใช้ชีวิต ใช้ชีวิตที่น่าเกลียดและน่าเศร้าผมทำได้แค่โหยหาความต้องการที่ไม่สิ้นสุดเมื่อผมต้องการอะไรสิ่งนั้นมักจะหายไปเสมอไม่เคยเห็นมันเลยผมได้แค่นั่งกอดเข่าตัวเองแล้วร้องขอความช่วยเหลือจากใครก็ได้ได้แต่ร้องไห้เสียใจร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีใครช่วยไม่มีใครเข้าใจขนาดหมอจิตแพทย์เก่งๆก็ช่วยไม่ได้ผมได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ขอความช่วยเหลือมา17ปีผมทำมาตลอดที่ผมไปอยู่ต่างประเทศเพียงเพราะอยากไปอยู่ไกลๆไม่อยากอยู่กับอดีตที่มันน่าเกลี่ยดนี้ผมกลัวที่อยู่คนเดียวถึงเลยไม่ฆ่าตัวตายความต้องการและความรู้สึกของผมมันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอผมไม่อยู่กับความรู้สึกของผมคนเดียวนะมีแต่การ์ตูนนี้ที่ทำให้ผมยังรู้ว่ามีสิ่งที่เข้าใจผมอยู่ผมสับสนกับความต้องการและความรู้สึกตัวเองที่สุดเลย ถ้ามีโอกาศเลือกแบบชินจิผมก็จะให้ทุกคนตายไปเลยเพราะไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครช่วย ผมก็ได้แค่อยากอยู่โลกที่ไม่มีความทุกข์และความรู้สึกพวกนี้ ผมไม่อยากมีชีวิตแต่ก็เหงาผมอ่อนแอ มีพ่อที่ขี้เมามีแม่ที่เป็นบ้าโรคจิตมีพี่ที่เป็นขยะมีเพื่อนที่หรอกลวงไม่มีอะไรดีเลยอยากให้ตายให้หมดเลย แต่ก็ทำได้แค่คิดผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใครอยู่แล้วชีวิตผมเป็นจุดต่ำสุดของคนผมเป็นแค่ขยะชั้นต่ำที่อยู่ในทะเลและยังถูกมองข้ามไม่มีใครอยากเก็บไม่มีใครเห็นและยังเป็นสิ่งที่ทำให้ทะเลเป็นน้ำเสียอีก ถ้าจะให้อธิบายความรู้สึกของตัวเองก็จะเหมือนทะเลที่สวยงามและและคลื่นน้ำที่ซัดเข้ามาที่ริมฝั่งแต่ข้างในทะเลมีความมืดที่มืดมากและปลามากมาย ปลาพวกนั้นก็คือความรู้สึกของผมแต่ความมืดในจิตใจ ทั้งหมดนี้ให้มาเขียนแค่1/8ของชีวิตผมผมขอระบายแค่เรื่องนี้ครับผมไม่อยากเล่าไปมากกว่านี้เพราะที่ออกมาพูดแค่ปกป้อง Evangelion ผมไม่อยากให้สิ่งที่เข้าใจผมต้องถูกด่าเพราะตอนที่สิ่งนี้โดนด่าเหมือนด่าความรู้สึกผมด้วย
จบการบันทึก
วันศุกร์ 4 พฤศจิกายน 2565 11:30นาที
การที่คุณไม่เข้าใจความรู้สึกและของต้องการในตัวละคร Evangelion TV series ทำให้ผมรู้สึกเศร้า
วันที่ได้รับการบันทึก
:วันศุกร์ที่ 4 พฤศจิกายน 2565 10:38นาที เวลาไทย
ผมรู้สึกเศร้ามากและตัวคนเดียวมากเมื่อผมเห็นคนที่บอกไม่เข้าใจเมื่อดูซีรีย์อีวาชอบบอกกันว่างง
ต้องการจะสื่ออะไรบ้าบ้างล่ะซีรีย์คนบ้าบ้างล่ะ
คือผมร้องไห้และเสียใจทุกครั้งที่เห็นตอนนี้ก็ด้วย ทำไมละความรู้สึกแบบนั้นมันเข้าใจมากงั้นหรอผมรู้สึกเหมือนได้อยู่บนโลกที่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกผม พอเห็นข้อความพวกนั้นทำให้ผมนั้นรู้สึกบนโลกนี้จะไม่ใครเข้าใจอีกแล้ว ผมมีอายุมา19ปี ความรู้สึกที่ผมชอบที่สุดคือตอนผมเกิดถึงผมอาย2ขวบเพราะตอนนั้นผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลยทั้งเศร้าทั้งสุขทั้งสุขทั้งสนุกและไม่เห็นโลกความเป็นจริงตอนผมจำความได้ผมได้เห็นพ่อแม่สู้กันแล้วมันทรมานมากแล้วยิ่งผมอายุมากขึ้นผมก็เห็นแต่เรื่องโหดร้ายทั้งโดนแกล้งทุกวันโดนล้อทุกวันโดนเกลียดทุกวันหิวข้าวทุกวันเพราะได้กินแค่วันละมื้อจนถึงวันนี้มันทรมานมากนะ ทุกคนบอกว่าชีวิตผมดีได้ไปอยู่ต่างประเทศได้เรียนจบได้เกิดครอบครัวที่ดีผมอยากให้เขามาอยู่และใช้ชีวิตผมจริงๆผมอยากให้เขาหยุดพูดแบบนั้นได้แล้วไม่มีใครเข้าใจผมเลยจริงๆ จนเมื่อ4ปีที่แล้ว
ผมได้ไปดูตู้เก็บแผ่นหนังของผม ผมไปเจอการ์ตูนเรื่องนึงชื่ออีวาเกเลี่ยนแต่มันเป็นเทปไม่ใช่แผ่นผมไม่ดูไม่ได้ผมเลยหาดูตอนนั้นไม่มีใครเอามาลงผมเลยเลือกดูแบบเถื่อนจำได้ว่าตอนเด็กผมซื้อมาเพราะอยากดูหุ่นยนต์เทปนึงมี2ตอน ผมเอาตอนที่1-2มาผมดูแล้วชอบมากแต่เครื่องเล่นเทปปิดตัวไปหมดจนไม่ได้ซื้อดูต่อมันเข้ายุดแผ่นdvd ทำให้เสียใจเล็กๆแต่พอผมได้กลับมาดูตอนแรกๆก็แค่การ์ตูนที่ดีมากแต่EP25,26ทำให้ผมรู้สึกดีมากเพราะมีบ้างอย่างเข้าใจผม มันรู้สึกดีมากเลยนะต่อให้ไม่ใช่คนก็เถอะมีบ้างสิ่งที่รู้ความต้องการของผมทั้งหมดทั้งการอยากอยู่คนเดียวกลับไปอยู่ในความว่างเปล่าไม่ต้องรู้สึกอะไรไม่ต้องกลัวอะไรไม่ต้องทุกข์ไม่ต้องสุขไม่ต้องเศร้าไม่ต้องเครียดไม่ต้องกังวลมันคือที่ผมต้องการแต่ในความต้องการมันมีความเหงาอยู่ ทั้งการเกลียดพ่อแม่ที่ทำเราเป็นแบบนี้ ทุกคนที่ทำให้เราเศร้าแบบนี้ และเกลียดตัวเองที่เกิดมาแบบนี้ทุกวันนี้ผมต้องต่อสู้กับความคิดตัวเองเถียงกับเสียงในหัวและการได้ใช้ชีวิต ใช้ชีวิตที่น่าเกลียดและน่าเศร้าผมทำได้แค่โหยหาความต้องการที่ไม่สิ้นสุดเมื่อผมต้องการอะไรสิ่งนั้นมักจะหายไปเสมอไม่เคยเห็นมันเลยผมได้แค่นั่งกอดเข่าตัวเองแล้วร้องขอความช่วยเหลือจากใครก็ได้ได้แต่ร้องไห้เสียใจร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีใครช่วยไม่มีใครเข้าใจขนาดหมอจิตแพทย์เก่งๆก็ช่วยไม่ได้ผมได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ขอความช่วยเหลือมา17ปีผมทำมาตลอดที่ผมไปอยู่ต่างประเทศเพียงเพราะอยากไปอยู่ไกลๆไม่อยากอยู่กับอดีตที่มันน่าเกลี่ยดนี้ผมกลัวที่อยู่คนเดียวถึงเลยไม่ฆ่าตัวตายความต้องการและความรู้สึกของผมมันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอผมไม่อยู่กับความรู้สึกของผมคนเดียวนะมีแต่การ์ตูนนี้ที่ทำให้ผมยังรู้ว่ามีสิ่งที่เข้าใจผมอยู่ผมสับสนกับความต้องการและความรู้สึกตัวเองที่สุดเลย ถ้ามีโอกาศเลือกแบบชินจิผมก็จะให้ทุกคนตายไปเลยเพราะไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครช่วย ผมก็ได้แค่อยากอยู่โลกที่ไม่มีความทุกข์และความรู้สึกพวกนี้ ผมไม่อยากมีชีวิตแต่ก็เหงาผมอ่อนแอ มีพ่อที่ขี้เมามีแม่ที่เป็นบ้าโรคจิตมีพี่ที่เป็นขยะมีเพื่อนที่หรอกลวงไม่มีอะไรดีเลยอยากให้ตายให้หมดเลย แต่ก็ทำได้แค่คิดผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใครอยู่แล้วชีวิตผมเป็นจุดต่ำสุดของคนผมเป็นแค่ขยะชั้นต่ำที่อยู่ในทะเลและยังถูกมองข้ามไม่มีใครอยากเก็บไม่มีใครเห็นและยังเป็นสิ่งที่ทำให้ทะเลเป็นน้ำเสียอีก ถ้าจะให้อธิบายความรู้สึกของตัวเองก็จะเหมือนทะเลที่สวยงามและและคลื่นน้ำที่ซัดเข้ามาที่ริมฝั่งแต่ข้างในทะเลมีความมืดที่มืดมากและปลามากมาย ปลาพวกนั้นก็คือความรู้สึกของผมแต่ความมืดในจิตใจ ทั้งหมดนี้ให้มาเขียนแค่1/8ของชีวิตผมผมขอระบายแค่เรื่องนี้ครับผมไม่อยากเล่าไปมากกว่านี้เพราะที่ออกมาพูดแค่ปกป้อง Evangelion ผมไม่อยากให้สิ่งที่เข้าใจผมต้องถูกด่าเพราะตอนที่สิ่งนี้โดนด่าเหมือนด่าความรู้สึกผมด้วย
จบการบันทึก
วันศุกร์ 4 พฤศจิกายน 2565 11:30นาที