ผมเป็นคนอ่อนไหวกับทุกเรื่อง

เช่น เจอคนในลิฟท์ บอกให้กดปุ่มลิฟท์ผมก็รู้สึกดีใจที่เค้าเค้าพูดกับผมทั้งๆที่เค้าพูดกับผมแค่ประโยคเดียว ผมอายุ20
ส่วนใหญ่ผมมักจะคิดทุกคำพูด ประมาณว่าพี่ชายญาติๆกันบอกว่าผมอ่อนต่อโลก พอตื่นเช้ามาทำงานผมจำได้ว่าเมื่อวานพี่ชายพูดผมก็จะทักไปถามเค้าทั้งๆที่เค้าทำงานอยู่ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องอะไรเลย ผมก็คิดจะไม่ทักไปแต่มันค้างคาคิดอย่างเดียวมันต้องทักไปตามที่สมองมันคิดและสั่งการ
เวลามีคนคุยกับผมจะรู้สึกดีใจมาก
ยกตัวอย่างถ้ามีคนแปลกหน้ามาทักผมแค่คำเดียวว่าขอบุหรี่หน่อยผมก็จะพูดไม่หยุดและพูดเร็วด้วยบางครั้งผมยังจับใจความไม่ได้เลยครับพูดเรื่องส่วนตัวและญาติพี่น้องวงตระกูล
ต่อมาก็เรื่องเล็กๆน้อยๆยิบย้อยครับ
เวลากินข้าวที่บ้านพี่ชายบอกว่าโตยังเนี่ยผมก็จะคิดๆวนหรือผมจะลาออกจากงานเกาะแม่กินเหมือนเดิม
ที่ทำงานเค้าชอบเรียกผมเด็กน้อยผมก็คิดจะลาออกอย่างเดียวเลยเพราะว่าถ้าออกก็จะไม่เจอ(ก็ต้องเจออยู่ดี)ทั้งที่มีคนเด็กกว่าผมอีกนะ
แต่เรื่องทำงานผมยังไม่คิดจะลาออกนะครับแค่ความคิดมันแว๊ปๆมาในหัว
ปล.ผมสักเต็มแขน1ข้างครับผมรู้ว่ารอยสักไม่ได้ทำให้ดูโหดหรือน่ากลัวอะไรครับ แต่ว่าผมรู้สึกแปลกใจเวลาคนเรียกเด็กน้อยหรือว่าผมอ่อนต่อโลก คนที่พูดอาจจะไม่ได้คิดอะไรแค่แซวผมเพราะผมคุยกับทุกคน หรือผมจะไปบวชดี ถ้าบวชผมคิดจะไปบวชที่ จ.เชียงใหม่ครับ