อยากมีใครสักคนรับฟังค่ะ

เราเป็นคนคิดมากค่ะ แบบมีเรื่องอะไรร้ายๆที่เกิดขึ้นก็เก็บไปคิดจนนอนไม่หลับเลย คือวันนี้เราเรียนกับครูท่านนึง ครูคนนั้นเนี๊ยบมากๆ แล้วคือก่อนชั่วโมงที่ครูจะมาถึงเราคุยกับเพื่อนแล้วก็หัวเราะไป คือเพื่อนม

ทำไมเมื่อเราโตขึ้น เรารู้สึกว่าเราเป็นคนยิ้มยากขึ้น ทั้งที่เมื่อก่อนนี้เราเป็นคนร่าเริง ยิ่มง่าย แต่พอเราโตขึ้นกลับรู้สึกเหมือนว่าความร่าเริง และรอยยิ้มนั้นกำลังจะหายไปจากโลกนี้

ทั้งชีวิตของผมยกเว้นแม่ผู้หญิงทุกคนเหมือนจะนิสัยเสียทุกคนไม่รู้ทำไมผมรู้สึกอย่างนั้นเหมือนเป็นเพศแห่งการนินทาลับหลังคือผมเป็นพวกอ่อนไหวกับคำพูดมากครั้งนึงผมมาเดินตลาดคือผมเรียนสายอาชีพเสื้อก็จะเปื้อนๆ

สวัสดีค่ะ แต่ก่อนฉันเป็นคนสดใส ร่าเริง ยิ้มง่ายหัวเราะง่าย เรียกได้ว่า happy และ enjoy กับทุกอย่างรอบตัวเลยค่ะ จนกระทั่งมีเหตุการณ์หนึ่งซึ่งส่งผลกระทบต่อจิตใจของฉัน เป็นปัญหาด้านความสัมพันธ์(เพื่อน) ข

สวัสดีวันจันทร์  เสียงข้อความที่ดังทุกเช้าจากโทรศัพท์มือถือข้างเตียง เสียงเเจ้งเตือนที่มาจาก ไลน์ที่ชื่อว่า พ่อ จำไม่ได้เเล้วว่าเรากอดพ่อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...     คำถามที่ได้ยินบ่อ

ผมนั่งมองแก้วเหล้าในมือ น้ำแข็งละลายจนจืดชืด... เหมือนตัวตนของผมในตอนนี้ รอบข้างคือเสียงหัวเราะของเพื่อนเก่าสมัยมัธยม กลุ่มเพื่อนจาก "โรงเรียนติดถนนสุขาภิบาล 3" ที่ผมเคยภูมิใจนักหนา สารภาพ

ตามหาหนังสือการ์ตูนเรื่องนึงครับเรื่องมันนานมากๆเลยครับไม่แน่ใจว่าปีไหนน่าจะช่วง2010-2017นะครับ เกี่ยวกับนางเอกที่เป็นหัวหน้าห้องน่าจะโดนน้าทิ้งไม่ก็แม่ทิ้งครับเพราะว่าโดนเจ้าหนี้ตามหาตัวครับ ทิ้งให้น

ฉันมีจุดด้อยคือฉันฟันเหยิน คนรอบข้างกายของฉันชอบเรียกฉันว่าอีเหยินเมื่อก่อนฉันเป็นคนยิ้มง่ายร่าเริงแต่เมื่อพี่ของฉันเรียกฉันว่าเหยินทั้งญาติป้าลุงแม่ยายจึงเรียกตามและนั่นไม่มีผลกับฉันแต่เมื่อฉันเรียนโ

คือเราเป็นดีสไทเมียตั้งแต่ปีที่แล้วค่ะ เพราะเกิดจากเรื่องที่เราเลิกกับรุ่นพี่คนนึง หลังจากเรื่องนั้นมันก็กลายเป็นปมเรามาตลอดเลยค่ะ รักษาอยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัดปีกว่าๆแล้ว ก็เหมือนจะหายแต่ก็ยังไม่หาย

สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ วันนี้ขอมาเล่าเรื่องยาวหน่อย เป็นความทรงจำที่ยังชัดเจนทุกครั้งที่นึกถึง งานกาชาดที่สวนลุมพินี คืนหนึ่ง ซึ่งสำหรับใครหลายคนอาจเป็นแค่การเดินเที่ยวงาน แต่สำหรับฉัน มันคือจุดเริ่มต้นของ