มีคำถามของผู้ป่วยรายหนึ่งขอยกเป๋นตัวอย่างในการพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดและทัศนคติกันครับ
พ่อแม่ทะเลาะกันตั้งแต่ผมยังเด็ก . . .
ตั้งแต่จำความได้ผมสะดุ้งตื่นมากับเสียงทะเลาะกันของพ่อแม่ . . . วันเดือนปีหมุนผ่าน จนผมเรียนจบ ทำงาน (ผมอยู่บ้านพ่อ-แม่มาตลอด ) จนมีลูกมีเมียแล้ว (จึงแยกบ้านออกมาอยู่อีกหลังหนึ่ง ในจังหวัดเดียวกันใกล้ที่ทำงานผม ห่างจากบ้านพ่อแม่ประมาณ 30 นาที )
ระหว่างนี้พ่อแม่ผมก็ยังเหมือนเดิม ทะเลาะกันเป็นปกติ แต่วันนึงแม่ผมเกิดป่วยเป็น stroke ซึ่งคนที่สังเกตคือพ่อของผมเอง หลังจากแม่ป่วยพ่อใจเย็นลงมาก ในสายตาผมพ่อดูแลแม่ดีมากเลยแหละ แม่ผมกลับมาใช้ชีวิตได้ใกล้เคียงปกติ จะเสียไปคือความทรงจำระยะสั้น อะไรใหม่ๆจะจำไม่ค่อยได้ การเอาตัวรอดในสังคม กระบวนการคิด การตัดสินใจยังช้า แต่ยังคงด่าพ่อได้เร็วเหมือนเดิม
ช่วงที่ผมย้ายออกมา แล้วไปเยี่ยมพวกท่านจึงมีโอกาสสังเกตว่าแม่ผมนั้น ช่างติไปทุกอย่าง ติคน ตินุ้นนี่นั่น ส่วนพ่อก็ยังเหมือนเดิมบางทีพ่อทักทายปกติแม่ก็แว๊ดๆๆใส่เช่น พ่อบอกสวัสดีตอนเช้าทำอะไรกิน แม่ก็ขึ้นเสียงจะถามทำไม หรือพ่อวางไว้ที่พนักพิงเก้าอี้ ก็จะบ่นให้ผมฟังตลอดว่าเฮ้อบอกแล้วไม่ทำ จนผมรู้สึกกลับไปอึดอัดกับบรรยากาศจนไม่อยากกลับบ้าน ทั้งๆที่พ่อปรับตัวมาก ไม่เคยเถียง แม่ด่าก็เงียบ มีแต่แม่ที่เก็บทุกอย่างมาเป็นความเครียด อารมณ์เสียอยู่คนเดียว
คำถามของผู้มาปรึกษารายนี้คือ
ผมควรกลับไปอยู่กับแม่เพื่อช่วยแม่แก้ไขสถานการณ์ทางอารมณ์มั้ยครับ
หรือสามารถอยู่บ้านของผมแต่แวะเวียนไปหา อาทิตย์ละครั้งยังพอได้ครับ
เพื่อนๆใน pantip มีความเห็นยังไงกันบ้าง ใครที่เคยมีผระสบการณ์คล้ายๆกันแวะมาแสดงความคิดเห็น แนะนำกันได้นะครับ
พ่อแม่ทะเลาะกันตั้งแต่ผมยังเด็ก
พ่อแม่ทะเลาะกันตั้งแต่ผมยังเด็ก . . .
ตั้งแต่จำความได้ผมสะดุ้งตื่นมากับเสียงทะเลาะกันของพ่อแม่ . . . วันเดือนปีหมุนผ่าน จนผมเรียนจบ ทำงาน (ผมอยู่บ้านพ่อ-แม่มาตลอด ) จนมีลูกมีเมียแล้ว (จึงแยกบ้านออกมาอยู่อีกหลังหนึ่ง ในจังหวัดเดียวกันใกล้ที่ทำงานผม ห่างจากบ้านพ่อแม่ประมาณ 30 นาที )
ระหว่างนี้พ่อแม่ผมก็ยังเหมือนเดิม ทะเลาะกันเป็นปกติ แต่วันนึงแม่ผมเกิดป่วยเป็น stroke ซึ่งคนที่สังเกตคือพ่อของผมเอง หลังจากแม่ป่วยพ่อใจเย็นลงมาก ในสายตาผมพ่อดูแลแม่ดีมากเลยแหละ แม่ผมกลับมาใช้ชีวิตได้ใกล้เคียงปกติ จะเสียไปคือความทรงจำระยะสั้น อะไรใหม่ๆจะจำไม่ค่อยได้ การเอาตัวรอดในสังคม กระบวนการคิด การตัดสินใจยังช้า แต่ยังคงด่าพ่อได้เร็วเหมือนเดิม
ช่วงที่ผมย้ายออกมา แล้วไปเยี่ยมพวกท่านจึงมีโอกาสสังเกตว่าแม่ผมนั้น ช่างติไปทุกอย่าง ติคน ตินุ้นนี่นั่น ส่วนพ่อก็ยังเหมือนเดิมบางทีพ่อทักทายปกติแม่ก็แว๊ดๆๆใส่เช่น พ่อบอกสวัสดีตอนเช้าทำอะไรกิน แม่ก็ขึ้นเสียงจะถามทำไม หรือพ่อวางไว้ที่พนักพิงเก้าอี้ ก็จะบ่นให้ผมฟังตลอดว่าเฮ้อบอกแล้วไม่ทำ จนผมรู้สึกกลับไปอึดอัดกับบรรยากาศจนไม่อยากกลับบ้าน ทั้งๆที่พ่อปรับตัวมาก ไม่เคยเถียง แม่ด่าก็เงียบ มีแต่แม่ที่เก็บทุกอย่างมาเป็นความเครียด อารมณ์เสียอยู่คนเดียว
คำถามของผู้มาปรึกษารายนี้คือ
ผมควรกลับไปอยู่กับแม่เพื่อช่วยแม่แก้ไขสถานการณ์ทางอารมณ์มั้ยครับ
หรือสามารถอยู่บ้านของผมแต่แวะเวียนไปหา อาทิตย์ละครั้งยังพอได้ครับ
เพื่อนๆใน pantip มีความเห็นยังไงกันบ้าง ใครที่เคยมีผระสบการณ์คล้ายๆกันแวะมาแสดงความคิดเห็น แนะนำกันได้นะครับ