หน้าตาหาเรื่อง(นักเลง)โดยธรรมชาติทำไงดีครับ

ชื่อเรื่องน่าจะชื่อ นายมันโรคจิต (มั้ง) นายเอกชื่อยูกิอะไรสักอย่างผมขาว ชอบโดนทำร้ายงร่างกาย/หาเรื่องคนอื่นจนเจ็บตัว(เพราะความชอบ)เจ็บตัวแล้วเกิดอารมณ์ พระเอกผมสีออกส้มๆ จำชื่อไม่ได้ จำเนื้อหาบางส่วนไ

1. เชื่อว่าเทคโนโลยี สำคัญกว่า คุณภาพคอนเทน ปัญหาจริงๆ ของ soft power คือ ผลงานที่มีคุณภาพ ควรเอาคอนเทนนำ เทคโนโลยีหนุน เนื้อเรื่อง / เนื้อเพลง ต้องดีก่อนองค์ประกอบอื่น 2. ดาราไม่ขึ้นกล้อง ลองศึก

หนูกลัวหนูเป็นโรจจิตหรือโรคไซโครพาธ ​หนูรู้สึกตัวเองชัดๆ เมื่อ5เดือน-ปัจจุบันนี้ รู้สึกว่าตัวเองค่อยข้างที่จะแปลกประหลาดและผ◌ิดปกติด้านร่างกายบุคล◌ิกมากๆ แต่ตัวหนูเป็นคนที่คิดนอกกรอบได้แยกแยะเป็น เข้า

คนข้างบ้าน2ผัวเมีย (เมียเป็นครูศูนย์เด็กเล็กของเทศบาล) ตอนที่เราย้ายมาอยู่ปีแรกมีพฤติกรรมกลั่นแกล้งจอดรถขวางทางเข้าออกหลายครั้ง ชอบพาพรรคพวกมากินเหล้าที่บ้านก็จะจอดบริเวณหน้าบ้านของเรา บ้านเราอยู่ท้าย

สวัสดีค่ะ ตัวเรามักมีความรู้สึกที่ว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่ใช่ที่ของตัวเอง ชอบมีความคิดที่ว่าหาไปยังดีกว่า ชอบจิกแขนตัวเองเวลาร้องไห้ เคยทำร้ายตัวเองครั้งนึง ไม่มีใครเข้าใจ อยู่ตัวคนเดียว ไม่อยากเล่าให้ใครฟั

อยากทราบว่ามีพรรคการเมืองไหนมีนโยบายที่จะแก้กฎหมายต่อไปนี้บ้างครับ - กฎหมายเบลอหน้าผู้ต้องสงสัย สมมุติมีคนโรคจิตลวนลามเด็กนักเรียนตามป้ายรถเมล์ กล้องวงจรปิดเห็นภาพชัดเจน แต่ออกทีวีต้องเบลอหน้า แทนที

(ผมจะไม่เล่าตอนอ.1-3 เพราะมันก็เจ็บปวดเหมือนกัน) อืม...ผมมีเพื่อนคนหนึ่งผมเจอเขาตอนป.4 และผมย้ายมาตอนป.3 เพื่อนคนนั้นเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ จนผมกับเพื่อนคนนั้นย้ายห้องมาอยู่ด้วยกัน และสนิทกันรักกันมากๆ จ

ผมว่าการมองโลกในแง่ดีมีเสน่ห์มากกว่าหน้าตาซะอีกนะ เวลาผมคุยกับคนแบบนี้แล้วผมรู้ว่าสึกว่าเค้าเจ๋งมากเลย และ ผมไม่เข้าใจว่าการโลกสวยเป็นคำแง่ลบไปได้ยังไง มันไม่ใช่สิ่งที่โลกควรเป็นหรอ เช่น เรื่องสงครามไ

คือผมแค่อยากระบายครับ ผมไม่คิดว่าสังคมมหาลัยที่คนเริ่มโตและคิดได้กันแล้วยังจะมีคนจำพวกชอบทำตัวนักเลงหาเรื่องคนไปทั่วอีก ถ้าเป็นตอนมอต้นมอปลายมันยังเข้าใจได้ เริ่มเรื่องเลยครับ วันนั้นผมเลิกเรียนพักเที