สำหรับคนที่อายุ13ควรจัดการกับการทำร้ายตัวเองหรือวิตกกังวลยังไงดีครับ

ผมกำลังมีปัญหาเรื่องความเครียดสะสมกับความวิตกกังวลแล้วก็การทำร้สยตัวเองครับ ผมเครียดเรื่องโรงเรียน ครอบครัว คนรอบตัว แล้วก็เพื่อนสนิท ผมไม่มีที่ให้เอาไว้ไปปรึกษาเลย พอนึกว่าทุกคนก็มีเครื่องเครียดก็เลยไม่อยากคุยกับใคร ยายผมเจอรูปที่ผมกรีดแขน หลังจากนั้นเขาก็ทำตัวดีขึ้น แต่เขาไม่ได้พาผมไปหาหมอแค่ถามว่าทำไม เครียดเพราะอะไร พอผมบอกไปว่าเครียดเรื่องเรียน เขาก็บอกว่าแค่เรียนมันไม่ยากขนาดนั้นหรอก เขาไม่ได้ค้นที่นอนผมว่าผมใช้อะไรทำด้วยซ้ำแต่บอกว่าจะตรวจร่างกายทุกวันเลย แต่ก็ไม่เคยทำจริง พอผ่านไปสีกพักเขาก็กลับมาทำตัวเหมือนเดิม ที่โรงเรียนผมไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยผมได้เป็นรองหัวหน้าห้อง แต่ผมมารู้จากหัวหน้าห้องว่ารองอีกคนกนีดแขนตัวเองแล้วเหมือนจะมีปัญหากับพ่อ มีพ่อใช้ความรุนแรง เลยพากันไปบอกครูที่ปรึกษาแต่ครูที่ปรึกษาก็บอกแค่เดี๋ยวเรียกผู้ปกครองเขามาคุย แต่เหมือนจะไม่ได้เรียกเลย เพราะรองหัวหน้ายังมาเล่าให้ผมหังว่ายังโดนพ่อทำร้ายอยู่เลย ผมห่วงเขามากๆแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก มากสุดแค่กอดตอนที่เขามาเล่าให้ฟัง เพื่อนสนิทผมในออนไลน์รู้จักมาหลายปีแล้ว ช่วงนี้เขามีความเครียดเรื่องป้าของเขา แต่ผมขอไม่เล่ารายบะเอียดกลัวว่าจะล้ำเส้นไป แต่เอาเป็นว่าเขาเครียดสะสมและอารมณ์เหวี่ยงขึ้น ผมชอบทักไปชวนเขาเล่นเกม แทบทุกวัน จนเขารำคาญ เลยบอกผมว่าถ้าเขาจะเล่นเดี๋ยวทักมาเอง ผมเลยโอเคๆ แต่จริงๆมันรู้สึกแย่พอตัวเลย ผมไม่ค่อยทีเพื่อนที่ไว้ใจเยอะ สนิทก็แค่คนนี้คนเดียว ผมเห็นภาพหลอนบางที บางทีก็ฝันร้าย ภาพหลอนมันเป็นเงาดำๆเหมือนมีคนแอบมอง แล้วก็หายไป ผมรู้สึกกังวลไปหมดเลย วันนี้ผมกลับบ้านตอนเช้าที่โรงเรียนเพราะปวดท้องหนักมากและอาหารเป็นพิษ มีงานค้างด้วย ไหนจะสอบเก็บคะแนนอีก ผมไม่มีแรงจะทำอะไรแล้ว ผมนอนก็ไม่หลับ แต่ไม่หลับก็รู้สึกทรมาน ไม่รู้จะทำอะไรเลยตอนนี้