เป็นเพื่อนกับคนที่ซึมเศร้า จนรู้สึกเครียดรู้สึกอยากออกมาจากตรงนี้ได้ไหม

เรื่องตั้งแต่ตอนปีที่แล้ว ไปเจอเพื่อนใหม่คนนึงต่างห้อง ได้เล่นเกมกันติวหนังสือเที่ยวบ้าง พอมาจุดนึงได้คุยได้เล่นกันมาเขาจะเป็นคนที่ไม่โอเคกับคำพูดคนง่าย งอน ถ้าพูดอะไรที่ไม่ดีเขาจะเก็บไปคิด แล้วผมบ้างครั้งที่รู้ก็อยากจะช่วยให้เขาโอเค ก็ช่วยปลอบช่วยแก้ พอสักพักหลังๆจะกลายเป็นผมเองที่โดนเขางอนจากการที่เล่นเกมพลาด ลืมบอกข้อมูลเกม ทำอะไรสักอย่างผิดจะมากหรือน้อย ผมก็ต้องง้อขอคืนดี แรกๆผมก็ไม่ได้อะไรช่วยได้ง้อดีกันได้ทำมาเรื่อยๆ อยู่นาน (ในช่วงหลังๆ ผมก็ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ที่จะทำเพราะง้อในสิ่งที่มันเล็กน้อยมาก เหมือนหายใจก็ผิดแล้ว) จนวันนึงผมได้รู้ว่าเขาเป็นโรมซึมเศร้า สาเหตุก็น่าจะมาจากการเรียนและครอบครัวของเขาที่พ่อของเขาเป็นคนค่อนข้างโหด พูดแรง เอาแต่ใจ ด่า บันทอน อยู่ในสังคมที่กดดัน เมื่อผมรู้ผมก็ช่วยเหลือมาตลอดแม้ผมเองก็ไม่ค่อยโอเคบ้าง เพราะอยากให้เขาดีขึ้น เวลาไปเที่ยวออกไปข้างนอกเขาก็ขอกอด ให้ลูบหัว ชมบ้าง แรกๆผมก็ตกใจเหมือนกัน ไม่โอเคที่จะทำมากๆเลย แต่ก็นะ อยากช่วยให้เขาดีขึ้น ก็ทำมาตลอด กอด ชม ลูบหัวอยู่มานานจนผมรู้สึกเครียดตามเขา เศร้าง่าย ผ่านวันเวลาทะเลาะง้อดี จนผมไม่ไหว ผมเลยขอออกมาแบบตัดขาดเลย ผมก็รู้สึกผิดมากนะที่ทำไปแต่ว่า ผมจะรู้สึกผิดต่อตัวเองมากกว่าที่มาจมกับความเศร้าที่มากเกินไป แต่เขาก็ไม่ยอมเขาบอกผมคือที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ช่วยให้ดีขึ้นขนาดนี้จะมาทิ้งกันหรอ ละที่เคยคุยกันว่าจะอยู่ไง (มีวันนึงผมเคยคุยกันเกี่ยวกับมหาวิทยาลัย คุยๆกันว่าจะอยู่ช่วยต่อไปสักอย่าง) เขายื้อผมสุดชีวิต แล้วก็สุดท้ายผมก็ใช้ไม้แข็งขอเป็นวันนึงคุยแค่5นาทีก่อนนอน กับตอนเล่นเกมแค่นั่น (ปกติจะทั้งวัน) เขาก็ไม่โอเคที่ผมทำแบบนี้และเศร้ามากที่ผมทำไป ก็เป็นแบบนี้สักพักใหญ่ จนตอนนี้เขาเครียดเรื่องที่บ้านมากที่บ้านพูดแรง ด่าทอบันทอนกำลังใจ ก็เรียบร้อย5นาทีที่ตกลงไว้ก็ไม่พออยู่แล้ว ก็เลยเวลามาทุกวันหลังๆ ผมทำอะไรผิดไม่แน่ใจแล้วเขาก็งอนละสุดท้ายกลายมาเป็นตกลงว่าเป็น15นาทีเฉยเลย แล้วก็ตามเคยก็มากกว่า15นาทีทุกวัน (บางวันหลายชม)แล้วในวันไหนที่ผมไม่ว่างทบไปวันหลัง เขาก็จะงอแงบ้าง ทำตัวเป็นเด็กบ้าง ก็ตัองงอนง้ออีก พักหลังผมก็เริ่มเฉยชาบ้าง เขาถามอะไรผมก็ไม่ค่อยอยากตอบรู้สึกไม่อยากบอกเลย แต่ก็เป็นห่วงเขานะอยากช่วยเท่าที่ไหว เท่าที่ช่วยได้ก็เลยยังอยู่จนถึงตอนนี้แต่ว่าจุดพีคมันอยู่ช่วงนี้ คือผ่านการสอบมหาลัยมาแล้วเขาหวังว่าอยากได้เกี่ยวกับสายสุขภาพ เวลาสอบก็ตั้งใจสอบเต็มที่พยามตลอด พอผลออกมามันไม่ดีเท่าที่เขาหวังไว้ แต่ก็ยังได้คณะที่เขายังโอเคอยู่ ทุกคนก็โอเคยกเว้นพ่อเขา พ่อเขานี่ทั้งด่าทั้งว่า บั่นทอน ให้ไปรอบ4 ให้ไปซิ่ว ไปหางานทำ นั่นแหละตัวจุดประกายของความซึมเศร้าในตัวเขาอย่างหนักมาก เขาคิดฆ่าตัวตายเครียดมาก เก็บมาคิดมาเครียดตลอดเวลา เวลาเครียดก็อ้วก แล้วอ้วกบ่อยมากช่วงนี้  นั่นแหละครับอารมณ์ค่อนข้างเหวี่ยง ทั้งขึ้นและลง โดยปกติเวลาเล่นเกมถ้าผมเล่นอะไรพลาดไป ไปโดนให้เขาโดนดาเมจหรือทำอะไรผิด เขาก็จะงอน เหวี่ยง ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แล้วตั้งแต่แรกผมก็บอกให้เขาบอกว่าเป็นไงรู้สึกไงให้บอก จะได้ช่วยแก้ได้ แต่กลับกลายเป็นว่าผมเป็นที่รับอารมณ์เขาครับ ผมทำผิดจริง แต่ว่าต้องโกรธกัน งอนกันใส่อารมณ์กันขนาดนี้เลยหรอ ตอนนี้คือผมสับสนมากครับ ผมรู้ครับว่าเขาก็เครียดเป็นซึมเศร้าเครียดจากที่บ้าน ผมอยากช่วยให้เขาดีขึ้นนะครับ แต่ตอนนี้เหมือนว่าผมจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ทั้งเครียด แบกความรู้สึกต่างๆ ผมควรฝืนช่วยไปจนถึงมหาลัยไหมเพราะเขาน่าจะได้ไปอยู่หอ (ตกลงกันตอนที่ผมออกมาจนเหลือ5นาที) แต่ตอนนี้ผมไม่โอเคมากๆเลยครับไม่แน่ใจว่าควรช่วยต่อ หรืออกมาดีไหม
คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 3
ขอบคุณ คุณ แทนเขามาก ตอนนี้ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนคุณ อ่านกระทู้คุณแล้วทำให้มองเห็นตัวเองมากขึ้น ตอนนี้ก็ยังไม่สายที่ฉันจะเปลี่ยนตัวเองใช่ไหมคะ เพราะความรักและความห่วงใยที่มีให้กันมาก คุณจะทำต่อไปก็คงไม่ไหวแน่ คุณควรพักและรักษาใจตัวเองให้ดีค่ะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่