รู้สึกอิจฉาคนที่ครอบครัวสามารถซัพพอร์ตได้ทุกอย่าง

ขอบคุณทุกคนที่มาให้คำแนะนำและกำลังใจ บางคนอาจจะไม่เข้าใจแต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ หรือหนูอาจจะตั้งหัวกระทู้ผิดไป จริงๆมันเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ มากกว่าความอิจฉา
   จริงๆหนูไม่ต้องหาเงิน ไม่ต้องดิ้นรนก็ได้ อยู่กินขอพ่อแม่เล่นไปวันๆ ไม่ต้องมานั่งเครียด ไม่มีก็ไม่ต้องกิน ไม่ต้องเอา อยู่ตามอัตภาพ สอบได้เอาอันไหนก็ตามนั้น ไม่ต้องหาเงิน ไม่ต้องวางแผนอนาคต ไม่ต้องคิดเรื่องเงิน ไม่ต้องคิดเรื่องอนาคตมาก คิดแค่ว่ามาทำนาก็ได้ หรือไม่ก็หาผัวรวยแต่งงานมีลูก (แต่หนูไม่ได้คิดสั้นแบบนั้นคนรวยเค้าคงไม่ชอบคนไม่มีการศึกษา และหนูไม่เชื่อเรื่องวาสนาด้วยว่าแล้วแต่วาสนาถึงจะยังไงถ้าเป็นคู่กัน ก็ได้อยู่ดีแม้จะต่างกัน และอีกเรื่องคือการโดนดูถูกเหยียดอีก ซึ่งหนูไม่ชอบมากเพราะหนูก็มีศักดิ์ศรี )
ถ้าทำแบบนี้หนูคงไม่มานั่งบ่นและเครียดหรอกค่ะ เพราะหนูไม่ได้คิดแบบนี้ไงคะ เพราะหนูไม่อยากจน อยากสบายขึ้นบ้าง และต้องดิ้นรนหาเงินมาให้ตัวเอง อยากซื้อหนังสือหนูก็หาเงินซื้อเอง ไม่อยากรบกวนพ่อแม่และยังช่วยได้ตอนที่บ้านขัดสนด้วย ตอนนี้ก็มี 4พัน เอาไว้ใช้ซื้อหนังสือสอบและอื่นๆบ้าง
ที่จริงหนุก็มีเงินเก็บในบัญชีหลัหมื่นประมาน 2 หมื่นต้นๆ เป็นเงินที่น้าให้ตอนเด็กๆ  8 พัน และอื่นๆ คือเงินหนูบ้าง ไปรับจ้างมาและเป็นเพื่อนเจ้าสาวญาติได้มาก็เอาไปฝาก
บางเดือนน้าโอนให้บ้างทีละ 500 แต่เงินในบัญชีนี้หนุไม่เอาออกมาใช้เพราะเผื่อมันจำเป็นในอนาคต ยิ่งเราไม่มีเงินสำรองอีกก้อนด้วย ที่จริงน้าก็ช่วยเหลือแต่เราไม่อยากรบกวนนน้ามาก น้าก็สนับสนุนให้เรียนด้วย อย่างน้อยก็ต้องให้จบปริญญาตรี  เพราะช่วงนี้น้าก็มีภาระของน้า ที่จริงขอเรียนน้าก็ให้อยู่ อันที่จริงก็มีน้านีเแหละที่ช่วยให้แม่ยืมเงินได้ในเวลาจำเป็น มีช่วยเหลืออื่นๆอีก ป้าเคยถามน้าว่าถ้าหลานๆไม่เลี้ยงจะทำยังไง น้าก็บอกว่าอยู่บ้านพักคนชราก็ได้ ที่จริงแม่ญาติเยอะพี่น้องรักกันดี แต่เราไม่ได้หวังพึ่งใคร เพราะเขาฏ้มีครอบครัวของเค้ามีภาระของเขา ซึ่งญาติก็ไม่ได้รวยแบบรวยอะที่จะสามารถให้ยืมได้สบาย
   ตอนนี้ ม.5 ก็เรียนหนัก การบ้านเยอะ กิจกรรมเยอะเหมือนกัน  ทั้งอยากไปหาเงินรับจ้างเสาร์อาทิตย์ ต้องแบ่งเวลาทำการบ้านด้วย อ่านหนังสือ