คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 1
กับแฟนเลิกกันไปก็อาจจะกลายเป็นคนอื่นแต่คุณอย่าลืมสิว่าคุณยังมีลูกอยู่ คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวสักหน่อย
อย่างน้อยมาระบายในพันทิปคุณก็ยังมีพวกเรา ถึงเราจะไม่ได้รู้จักกันแต่เราก็อยากเป็นกำลังใจให้คุณนะ
ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอกที่รู้สึกโดดเดี่ยว
ตัวเราเองที่ตอบกระทู้ของคุณอยู่
เราก็รู้สึกเหมือนกันแต่ชีวิตมันต้องไปต่อ
ถึงแม้บางครั้งมันจะอ้างว้างสักแค่ไหนก็ตาม
เบื่อๆเซ็งๆหรือรู้สึกไม่มีใครมาพูดคุยในวันอาพันทิปก็ได้ ไม่รู้จักกันยิ่งดีไม่ต้องคิดอะไรเยอะ
อย่างน้อยมาระบายในพันทิปคุณก็ยังมีพวกเรา ถึงเราจะไม่ได้รู้จักกันแต่เราก็อยากเป็นกำลังใจให้คุณนะ
ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอกที่รู้สึกโดดเดี่ยว
ตัวเราเองที่ตอบกระทู้ของคุณอยู่
เราก็รู้สึกเหมือนกันแต่ชีวิตมันต้องไปต่อ
ถึงแม้บางครั้งมันจะอ้างว้างสักแค่ไหนก็ตาม
เบื่อๆเซ็งๆหรือรู้สึกไม่มีใครมาพูดคุยในวันอาพันทิปก็ได้ ไม่รู้จักกันยิ่งดีไม่ต้องคิดอะไรเยอะ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
เราต้องการคำปรึกษา จากใครสักคน
เรามีลูก 1 คนเราคลอดลูกเราเลี้ยงลูกคนเดียวอยู่บ้านเราร้องไห้ทุกวันเพราะไม่มีใครช่วยเราเลี้ยงเราอยู่คนเดียวแฟนทำงานอยุ่คนละบ้านกับเราหลังจากนั้นลูกเราก็ไปอยู่กับแม่แฟนที่ต่างจังหวัดแล้วเราก็อยู่บ้านกับแฟน แฟนเราเป็นคนไม่เคยใส่ใจว่าเราจะรู้สึกยังไง บางทีเรื่องนิดหน่อยที่เราไม่ควรเสียใจเรากลับเห็นมันเป็นเรื่องใหญ่ที่เราจะต้องเสียใจที่สุด เราชอบคิดว่าเราตัวคนเดียวเราชอบพาตัวเองไปถึงจุดที่แย่ที่สุดหลายครั้งที่เราจะคิดสั้นหลายครั้งที่เราทำร้ายตัวเองเพราะเราเสียใจ มีวันนึงเราร้องไห้ซึ่งเราก็รู้ตัวว่ามันเกิดจากจุดเล็กๆที่เราร้องแต่เราเอาหลายเรื่องมารวมกันเอาความเสียใจเอาความอ้างว้างมารวมกันทำให้เรารู้สึกเสียใจมากเรารู้สึกเราอยากร้องไห้เราให้ขาดใจเราอยู่คนเดียวเพราะว่าแฟนเราไปอยู่กับลูกที่ต่างจังหวัดไปทำงานเรารู้สึกว่าเราอยากจะไปอยู่กับแม่กับน้องกับย่าความรู้สึกเราอยากจะเดินไปเอามีดมาแทงตัวเองเราเดินวนไปวนมาอยู่ในบ้านคนเดียวเป็นสิบๆรอบเราเดินไปหลังบ้านเราเอาปลั๊กไฟที่สายไฟสีดำหนาๆแขวนกับราวเหล็กเรามือสั่น เราก็รู้สึกว่าเราเสียใจทำไมเราถึงทำแบบนี้แล้วเราก็เดินกลับเข้ามาในบ้านเราก็มานั่งหน้ารูปแม่น้องย่าแล้วเราก็นั่งร้องไห้เรารุ้สึกอยากจะร้องให้ใจมันขาด เราพยามพุดดึงสติตัวเองว่าให้หยุดร้องใจเย้นๆ เรากลัวตัวเองทำอะไรที่คิดไม่ถึงกลัวตัวเองขาดสติ เหมือนกำลังคุยกับตัวเอง เราไม่อยากออกไปไหนกับใคร เราอยากอยุ่คนเดียว แล้วเราอยากร้องไห้อยากซ้ำเติมความรุ้สึกตัวเองให้เสียใจทำร้ายตังเอง เอากรรไกรทิ่มหัว จนเป็นรูๆเลือดออก(แต่อาการอยากทำร้ายตัวเองเป็นมา2-3ปีหลังจากที่ครอบครัวเสีย)(อาการ ช่วงหลังๆ จะเป็นบ่อยเริ่มหนักขึ้นมาเกือบปี) #ไม่รู้ว่าใครจะอ่านแล้วเข้าใจเรามั่งถ้าใครเข้าใจเราขอคำปรึกษาหน่อย (เราอายุ27)