อยากรู้ว่ามีที่ไหนที่เปิดตาที่สามค่ะ

วิปัสนาต่างรวมลงสู่ใจ เหตุอยู่ที่ใจ ผลอยู่ที่ใจ รู้สุข ทุกข์ อุเบกขาได้เพราะมีใจรู้(เวทนา) รู้การขยับ เคลื่อนไหวได้เพราะมีใจรู้(กาย) รู้การมีสัญญา ความคิด เพราะมีใจรู้(สัญญา สังขาร) รู้รักโลภ โก

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

ใครก็รู้ว่าร่างกายเป็น'อสุภะ'(สภาพความเป็นจริงภายในร่างกาย) แต่ยังครองคู่ หรือ ละกามราคะ ไม่ได้(ยังชอบใจเพศตรงข้ามอยู่) หรือ ไม่มีฌาน๔ ต้องมีฌาน๔ด้วยหรือเปล่า จึงจะละกามราคะได้ด้วย'อสุภสัญญา' ถ้ารู้ว่

ครับ ตามที่บอกว่าหลวงพ่อปราโมทย์ท่านว่าให้ฝึกภาวนาต่อเนื่องอยู่ทั้งวัน ซึ่งผมเคยได้ฟังเมื่อนานมาแล้วครับ การภาวนาไม่ว่าจะเป็นการทำสติปัฏฐาน 4 , วิปัสสนา , หรือ สมถะ แต่หากในกรณีที่เราจำเป็นต้องใช้สติ

ผมยััังทำวิปัสสนากรรมฐาน(เห็นไตรลักษณ์+การปิดความคิดวิเคราะห์+เห็นสภาวะ)ไม่ได้ครับ แต่มีสิ่งที่ผมสงสัย เนื่องด้วยมีพระหลายรูปท่านกล่าวไว้ว่า การทำวิปัสสนาที่แท้จริงนั้นควรใช้ความคิดในเบื้องต้น และเมื่

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้

สุขและทุกข์นั้นอาศัยปัจจัยอะไรเล่า ?  เพราะอาศัยปัจจัยคือผัสสะ สุขและทุกข์นั้น จึงเกิดขึ้น ฯ ดูกรอานนท์ เมื่อกายมีอยู่ สุขและทุกข์อันเป็นไปภายในย่อมบังเกิดขึ้น เพราะ ความจงใจ

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติว่าในการปฏิบัติธรรมภาวนาทั้งสมถะและวิปัสสนานี่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงสภาพแวดล้อมที่ทำให้เราเครียดเช่นบทความที่ทำให้เราเครียดเก็บมาคิดมาเครียดเรื่องเดิมๆหรือการคิดและคุยแต่เรื่องท

จิตอดีต จิตปัจจุบัน 2อย่างนี้ต่างกัน บอกได้ด้วยใจ เข้าถึงใจได้ รู้จิตใจตัวเองได้ ต้องมีจิตตั้งมั่น มี“จิตตั้งมั่นภายใน” จึงรู้ได้ทั้งภายใน ภายนอก ใจจึงรู้ได้ครอบ ได้คลุมจักรวาล