เจ็บต้องทน

"โลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอ"...หึๆ โอ้เอ๋ยน้ำใจใครมีบ้าง อ้างว้างฤทัยใจเจ็บและเหน็บหนาว ดั่งเดือนดับดาวร่วงหัวใจร้าว จะทนเศร้าอยู่ได้อีกเท่าใด โอ้เอ๋ยน้ำใจช่างร้ายเหลือ คิดพักก่อน

ความรู้สึก ตรึกห้วงในดวงจิต เป็นบ่วงติดปิดทางอันห่างเหิน รำพึงผ่านรานร้าวคราวเผชิญ ที่เจ็บเกินจะรับกับความจริง เหมือนมีเพียงลำพังดังลิขิต ใช้ชีวิตโศกตรมระทมยิ่ง ไม่มีสิ่งใดหวังใช้อ้างอิง ยามถูกทิ้งอด

หมายเหตุ....กลอนซ้ำค่ะ เพราะกระทู้โดนแบนไม่สามารถวางในห้องได้เลยต้องวางใหม่ ก้าวพลัดหล่นหลุมหล่มปมมืดมน แรงทุกข์ทนบดเบียดเครียดเขม็ง เหมือนติดบ่วงหน่วงจิตคิดเศร้าเช็ง ค้นทางไหนเกร็งมืดมึนตรอมตีบตัน

ก็ได้แต่ ลอบมอง เธอห่างห่าง ใจมันว่าง อยากคว้าไว้ เสียเดี๋ยวนี้ ก็คิดถึง มันถึงคิด ทุกนาที ใจที่มี ความหวัง รั้งให้รอ ก็ได้แค่ หลับตา ระลึกภาพ ใจซึมซาบ ได้บ้าง ลางใจขอ ก็อยากรัก จึงหมายนัก ไม่ยักพอ ใ