รอแฟนวันที่53

การโดนทิ้งไป 3 เดือนแล้วแต่เรา ยังคนนอนร้องไห้ทุกวัน ยังคงนึกถึงเขาทุกครั้งที่มีสติ ยังคงเจ็บปวดทุกลมหายใจ ยังคงเป็นห่วงทุกๆจังหวะการเต้นของหัวใจ ทำอย่างไรจึงจะหยุดความเจ็บปวด ทำอย่างไรจึงจะหยุดน้ำตา

ทำไมเราต้องเกิดมาด้วย เกิดมาเพื่อดจ็บปวดเสียใจ เพื่อสูญเสียจะตายก็ไม่ได้เพราะมันบาป แล้วที่เราต้องเจ็บปวดเสียใจใครกันล่ะที่บาป แล้วทำไมถึงตายไม่ได้ แค่จะตายยังไม่ได้เลย ทำให้มีความสุขไม่ได้แล้วมีสิทธ์

ถ้าเหตุการณ์บางอย่างที่พึ่งผ่านไปได้สร้างบาดแผลไว้ที่คุณแม้มันจะเป็นรอยแผลที่ขหนาดใหญ่"ที่ทำไห้คุณเจ็บจนแทบหมดลมหายใจแต่โปรดเชื่อเถอะว่าอีกไม่นานทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดีมความเศร้าจะกลายเป็นแ

เราเคยรอเค้านานที่สุด60 วัน ครั้งแรกที่เค้าหายไป นี่ครั้งที่2ไปย้อนอ่านกระทู้แรกๆได้ ตอนนี้อาการซึมเศร้าดีขึ้นเพราะทำงานหนัก ไม่มีเวลาคิดมากเหมือนจิตใจแข็งแรงขึ้น ยกเว้นถ้าทำงานไม่ไหวก็คงมีเวลาคิดอีก

จากกระทู้ที่เคยตั้งไว้เดือนที่แล้ว วันที่เสียใจที่สุดของเราก็มาถึงค่ะ เมื่อไม่กี่วันมานี้ลูกบุญธรรมของเราเสียชีวิตแล้ว อาจจะเรียบเรียงไม่ค่อยดีนะคะเพราะว่า พิมไปร้องไห้ไปรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจอยู่ตลอ

เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขล้น แค่ได้ไปนั่งตากแดดมองทะเล อยากหมดลมหายใจไปตรงนั้น ไม่อยากกลับมาเลย ตอนนี้อยู่กรุงเทพฯ ทรมานเหลือเกิน เหมือนเป็นโรคซึมเศร้า นั่งดูแต่รูปที่ไปเที่ยว นั่งดู IG เพื่อนใหม่ๆที