เป็นเด็กคนนึงที่น้อยใจครอบครัวมาก เพราะตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยจะดำพูดให้กำลังใจอะไรเลย เรามีพี่สาว1คนอายุห่างกัน11ปี เรา้อยใจเพราะว่า เราก็เป็นคนเรียนดีเรียนเก่งนะสอบได้ที่1แทบทุกปี แต่กาที่เราสอบได้เราไม่เคยได้กำลังใจจากพ่อแม่เลย มีแต่บอกเราว่า ถ้าวันไหนม่ได้จะเสียใจ ใช่ค่ะเราไม่ได้เราก็ต้องเสียใจ แต่การที่เราเอาเกรดมาให้พ่อแม่ดู เราก็อยากได้กำลังใจป่ะ อยากได้ยินคำว่า ลูกแม่เกงมากเลย ลูกสู้ๆนะ เรียนเก่งแบบนี้ไปตลอดนะ
แต่ทั้งๆที่พี่สาวเราเรียนไม่จบ! พ่อแม่ไม่เคยว่า พี่สาวเรียนมหาลัย4ปีพ่อแม่ให้เงินใช้ตลอด สอบไม่ผ่านม่เคยว่า แต่กลับมาดูที่เรา ขอเงิน 50-60 ยังยากเลยที่จะได้ พี่เราเรียนไม่จบ ตอนเรียนพี่สาวเราใช้โน๊ตบุคตั้ง2เครื่อง พ่อแม่ก็ซื้อให้ แต่เราอะดิโทรศัพท์เครื่องเดียวขอไม่เคยได้ ต้องเก็บตังซื้อ พอพี่เราเรียนไม่จบเลยต้องออกไปหางานทำ ซึ่งโน๊ตบุคมันก็ไม่ได้ใช้พ่อแม่เลยเอามาให้เราเราก็เปิดใช้บ้าง แต่เเค่เราเปิดไว้แล้วไปเค้าห้องน้ำแม่ก็บอกว่า ไม่รักษาของถ้ามันพังขึ้นมหาลัยจะใช้อะไรกูไม่ซื้อให้นะ คือแบบเราแค่ไปเข้ห้องน้ำม่ถึง2นาที แล้วอีอย่างมันก็ตั้งอีกหลายปีกว่าเราจะขึ้นมหาลัย พ่อแม่ไม่เคยคิดจะซื้อให้ใหม่หรอ? ที่พี่เรา โทรศัพท์ก็ซื้อให้ โน๊ตบุคก็ซื้อให้ สงสัยโน๊ตบุคเครื่องใหม่เราต้องเก็บเงินซื้อเองแหละ เห้ออออ ตั้งแต่เด็กๆพี่เราก็ได้ไปอยู่กับปู่ย่ากับพ่อแม่ที่กรุงเทพ เรากับได้อยู่กับตายายที่ต่างจังหวัด แต่เราดีใจนะที่ได้อยู่กับตายายอ่ะเรารู้สึกมีความสุขมาก แต่พอเราอยู่อนุบาล1 ตาเราก็เสียเราเลยได้อยู่กับยายสองคน แต่พอเราขึ้นอนุบาล2 ยายเราเสีย แม่กับพี่เลยกลับมาอยู่บ้านกับเรา มันรู้สึกไม่คุ้นชิน แต่พออยู่ไปเรื่อยๆมันเริ่มโอเคขึ้น อยู่ปนานๆก็ดูออกเลยว่าเเม่รักพี่มากกว่า ทุกวันแม่ใช้เราล้างจานแต่เราก็บอกว่าทำไมไม่ใช้พี่บ้างแม่ก็บอกเราว่าพี่เขาก็ต้องทำการบ้าน เราเลยตอบแม่ไปว่าเราก็ต้องทำนะการบ้านเราก็มี แต่แม่ก็เข้าข้างพี่แหละ เห้อออออออ นี่เป็นแต่ช่วงสั่นๆในชีวิต ชีวิตเรายังมีเรื่องให้เล่ามากกว่านี้อีก ถ้าเอาปสร้างหนังคงมี10ภาคอ่ะ55555 อยากมีความสุขเหมือนเด็กคนอื่นจัง ใครที่บอกว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากันมันไม่จริง เป็ลูกคนเล็พ่อแม่รักมากกว่าไม่จริง แต่เราก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ไม่ได้รักนะ
รักแหละแต่แค่รักไม่เท่ากัน แต่ก่อนเคยเป็นเด็กสดใสร่าเริงมีแต่รอยยิ้ม แต่โตมารอยยิ้มนั้นเริ่มหายไปรอยยิ้มกับเป็นการที่เราฝืนมันขึ้นมา ร้องให้ได้ทุกวัน อ่อนแอมาก แต่ก็เก็บไว้คนเดียว ถ้าพูดออกไปเขาก็คงไม่มีใครสนใจหรอก คนที่หลับไปพร้อมกับน้ำตาแต่ตื่นขึ้นมด้วยรอยยิ้มนั่นแหละคือตัวเราเอง เรื่องการเรียนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะพยายามไปเพื่อไรล่ะพยายามไปพ่อแม่ก็คงไม่ได้หวังอะไรไว้กับเรา เดี๋ยวนี้ก็ติดโทรศัพท์การเรียนก็เริ่มแย่ลงแล้วล่ะ เรารู้สึกว่าเพื่อนในโลกออนไลน์มันดีมากเลยนะถึงเราจะรู้จักกันได้แค่นโทรศัพท์ ไม่เคยเจอหน้า แต่ก็เชื่อใจกัน คุยกันได้ทุกวันไม่รู้ว่าไปเอาเรื่องคุยมาจากไหนเยอะแยะ คุยได้ทุกเรื่องจริงๆ เราขอบคุณเพื่อนบนโลกออนไลน์มากๆนะที่ทำให้เรายิ้ม ถ้าพ่อแม่คนไหนที่เข้ามาอ่านก็อยากบอกว่า รักลูไม่เท่ากันได้นะแต่ก็ให้มัน 60 /40 ไม่ใช่ว่า 90 /10 อันนี้มันก็เกินไป ............................................
เราแย่ขนาดนั้นเลยหรอ?
แต่ทั้งๆที่พี่สาวเราเรียนไม่จบ! พ่อแม่ไม่เคยว่า พี่สาวเรียนมหาลัย4ปีพ่อแม่ให้เงินใช้ตลอด สอบไม่ผ่านม่เคยว่า แต่กลับมาดูที่เรา ขอเงิน 50-60 ยังยากเลยที่จะได้ พี่เราเรียนไม่จบ ตอนเรียนพี่สาวเราใช้โน๊ตบุคตั้ง2เครื่อง พ่อแม่ก็ซื้อให้ แต่เราอะดิโทรศัพท์เครื่องเดียวขอไม่เคยได้ ต้องเก็บตังซื้อ พอพี่เราเรียนไม่จบเลยต้องออกไปหางานทำ ซึ่งโน๊ตบุคมันก็ไม่ได้ใช้พ่อแม่เลยเอามาให้เราเราก็เปิดใช้บ้าง แต่เเค่เราเปิดไว้แล้วไปเค้าห้องน้ำแม่ก็บอกว่า ไม่รักษาของถ้ามันพังขึ้นมหาลัยจะใช้อะไรกูไม่ซื้อให้นะ คือแบบเราแค่ไปเข้ห้องน้ำม่ถึง2นาที แล้วอีอย่างมันก็ตั้งอีกหลายปีกว่าเราจะขึ้นมหาลัย พ่อแม่ไม่เคยคิดจะซื้อให้ใหม่หรอ? ที่พี่เรา โทรศัพท์ก็ซื้อให้ โน๊ตบุคก็ซื้อให้ สงสัยโน๊ตบุคเครื่องใหม่เราต้องเก็บเงินซื้อเองแหละ เห้ออออ ตั้งแต่เด็กๆพี่เราก็ได้ไปอยู่กับปู่ย่ากับพ่อแม่ที่กรุงเทพ เรากับได้อยู่กับตายายที่ต่างจังหวัด แต่เราดีใจนะที่ได้อยู่กับตายายอ่ะเรารู้สึกมีความสุขมาก แต่พอเราอยู่อนุบาล1 ตาเราก็เสียเราเลยได้อยู่กับยายสองคน แต่พอเราขึ้นอนุบาล2 ยายเราเสีย แม่กับพี่เลยกลับมาอยู่บ้านกับเรา มันรู้สึกไม่คุ้นชิน แต่พออยู่ไปเรื่อยๆมันเริ่มโอเคขึ้น อยู่ปนานๆก็ดูออกเลยว่าเเม่รักพี่มากกว่า ทุกวันแม่ใช้เราล้างจานแต่เราก็บอกว่าทำไมไม่ใช้พี่บ้างแม่ก็บอกเราว่าพี่เขาก็ต้องทำการบ้าน เราเลยตอบแม่ไปว่าเราก็ต้องทำนะการบ้านเราก็มี แต่แม่ก็เข้าข้างพี่แหละ เห้อออออออ นี่เป็นแต่ช่วงสั่นๆในชีวิต ชีวิตเรายังมีเรื่องให้เล่ามากกว่านี้อีก ถ้าเอาปสร้างหนังคงมี10ภาคอ่ะ55555 อยากมีความสุขเหมือนเด็กคนอื่นจัง ใครที่บอกว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากันมันไม่จริง เป็ลูกคนเล็พ่อแม่รักมากกว่าไม่จริง แต่เราก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ไม่ได้รักนะ
รักแหละแต่แค่รักไม่เท่ากัน แต่ก่อนเคยเป็นเด็กสดใสร่าเริงมีแต่รอยยิ้ม แต่โตมารอยยิ้มนั้นเริ่มหายไปรอยยิ้มกับเป็นการที่เราฝืนมันขึ้นมา ร้องให้ได้ทุกวัน อ่อนแอมาก แต่ก็เก็บไว้คนเดียว ถ้าพูดออกไปเขาก็คงไม่มีใครสนใจหรอก คนที่หลับไปพร้อมกับน้ำตาแต่ตื่นขึ้นมด้วยรอยยิ้มนั่นแหละคือตัวเราเอง เรื่องการเรียนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะพยายามไปเพื่อไรล่ะพยายามไปพ่อแม่ก็คงไม่ได้หวังอะไรไว้กับเรา เดี๋ยวนี้ก็ติดโทรศัพท์การเรียนก็เริ่มแย่ลงแล้วล่ะ เรารู้สึกว่าเพื่อนในโลกออนไลน์มันดีมากเลยนะถึงเราจะรู้จักกันได้แค่นโทรศัพท์ ไม่เคยเจอหน้า แต่ก็เชื่อใจกัน คุยกันได้ทุกวันไม่รู้ว่าไปเอาเรื่องคุยมาจากไหนเยอะแยะ คุยได้ทุกเรื่องจริงๆ เราขอบคุณเพื่อนบนโลกออนไลน์มากๆนะที่ทำให้เรายิ้ม ถ้าพ่อแม่คนไหนที่เข้ามาอ่านก็อยากบอกว่า รักลูไม่เท่ากันได้นะแต่ก็ให้มัน 60 /40 ไม่ใช่ว่า 90 /10 อันนี้มันก็เกินไป ............................................