บ้านไม่ใช่เซฟโซนของเรา และเราก็ไม่อยากอยู่บ้าน

บ้านไม่ใช่เซฟโซนของเรา และเราก็ไม่อยากอยู่บ้าน
นี่เป็นกระทู้แรกเกี่ยวกับการเล่าประสบการณ์ของตัวเราเอง ถ้าตรงไหนไม่สุภาพ หรือรุนแรง ต้องขอโทษไว้ก่อนนะคะ อีกอย่างเราเป็นคนเรียบเรียงคำพูดไม่เก่ง อ่านไปต้องทำความเข้าใจประโยคตามไปด้วยนะคะ
คือเราเริ่มรู้สึกหรือมีความคิดแบบนี้มาตั้งแต่เรียนมัธยมค่ะ ( ตอนนี้เราอายุ 24 ) ตั้งแต่เราเรียนจบ ม.3 ตอนแรกจะไม่ให้เราเรียนต่อเพราะไม่มีเงินส่งเรียน( คือเราอยู่กับแม่นะคะ พ่อกับแม่เราแยกทางกัน ) แต่เราก็อยากเรียน เราจึงบอกกับแม่ว่าจะเรียน แล้วช่วงนั้นที่บ้านเราก็มีปัญหาอย่างนึง คือแม่เราเอาโฉนดบ้านไปจำนองไว้กับธนาคารทำให้เป็นหนี้ แล้วก็เรื่องแชร์เรื่องอะไรอีกเยอะ จนทำให้แม่เราอยู๋ที่บ้านไม่ได้  แม่เราต้องไปอยู่ต่างจังหวัด เราจึงต้องอยู่กับยาย แต่ในระยะเวลาที่เราเรียน ม.4-ม.6 นั้น เราไม่เคยขอเงินแม่หรือยายเลย เราหาเงินเรียนเองมาโดยตลอด รับจ้างขายของทุก เสาร์/อาทิตย์ จนเรียนจบ ม.6 พอเราจบ ม.6 เราก็อยากจะเรียนต่อแบบเพื่อนๆ แต่เราไม่ได้เรียนเพราะไม่มีเงิน ไม่มีใครส่งเรียน  เราจึต้องมาอยู่กรุงเทพกับพี่สาว จบ ม.6 มา เราก็มาหางานทำเลย เพราะเราต้องมาทำงานแล้วต้องใช้หนี้ที่แม่เอาบ้านไปจำนองไว้ เรากับพี่สาวต้องส่งค่าบ้านให้กับธนาคารทุกเดือน โดยออกกันคนละครึ่ง ตอนนั้นเราอายุ 18 เราคิดว่าทำไมเราอายุแค่นี้ต้องมารับรู้หรือต้องมาทำอะไรแบบนี้ ขนาดนี้ ทำงานโรงงานตอนนั้น เราไม่เคยได้ใช้เงินเดือนตัวเองเลยสักเดือน ห้องก็ต้องเช่าอยู่ ไหนจะค่าห้อง ค่าใช้หนี้ให้แม่ เงินเดือนออกแต่ละเดือนแทนที่จะดีใจแต่กลับเป็นต้องเครียดว่าจะอยู่ยังไงให้รอดไปได้ในแต่ละเดือน คือเราต้องหายืมน้าบ้าง ทุกเดือน พอสิ้นเดือนก็ต้องใช้คืน มันก็จะเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ จนเราไม่ไหว เราต้องหางานใหม่ที่ได้เงินเยอะกว่านี้ จนเราได้งาน เงินก็ดีกว่า เราก็เริ่มดีขึ้น ได้เก็บเงิน  ด้วยความที่เราอยากเรียนต่อ เพราะตอนนั้นเรามีวุฒิแค่ ม.6 เราจึงตัดสินใจไปเรียนต่อ ปวส. โดยที่หาเงินเรียนเอง ส่งเองทุกอย่าง ไม่เคยเดือนร้อนใคร เรียนต่อ ปวส. 2 ปี เราจบ เราคิดว่ามาตลอดว่า เหมือนเราตัวคนเดียวมาตลอด (ในระยะเวลาที่ผ่านมานั้นคือเราก็ยังต้องส่งบ้านใช้หนี้ธนาคารมาทุกเดือนนะคะ) จนเริ่มมาในปี 2564 ที่ผ่านมา เราพักอยู่ห้องเช่าคนเดียว เราแยกออกจากพี่สาวเรามาสักพักแล้ว ก็ติดต่อกับแม่บ้าง (อ๋อ เราลืมบอกไปว่า ยายเราเสีย แล้วแม่เราก็ต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน แล้วแม่เราก็อยู่ที่บ้านมาโดยตลอด) จนช่วงเดือน ก.ย. 64 แม่โทรมาหาเราว่ามีคนมาตามหาแม่ มาถามหากับคนในระแวงใกล้เคียงว่ารู้จักแม่เราไหม ในตอนนั้นเราคิดว่าแม่เราน่าจะไปทำอะไรไว้อีก (เรื่องเงิน) แล้วแม่เรากลัว เราเลยต้องไปรับมาขึ้นมาอยู่ด้วยกับเรา เราบอกเลยว่าแม่มาอยู่ด้วย เราก็มีแฟนนะคะ (แฟนเราเป็นทอม) เราอยู่กัน 3 คน แม่เรา เรา แล้วก็แฟนเรา ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นั้น มีบ้างที่เรารู้สึดอึดอัดเพราะเวลาไปไหนมาไหน เราก็จะคอยแต่ห่วงแม่ ไปไหนกลับค่ำ แม่ก็จะบ่น แล้วแม่เราเขาเป็นคนที่เวลาไม่พอใจอะไรจะชอบเงียบไม่พูด ไม่บอกว่าเป็นอะไร  คือเรารู้สึกว่าในตอนที่เราอยู่คนเดียวเราสบายใจกว่านี้ จะไปไหนทำอะไร มันก็ไม่ต้องคอยมาเป็นอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ จนมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เราเลิกงานกลับห้องปกติ เคาะประตูแม่ก็มาเปิดให้ แต่มันผิดปกติคือ แม่ไม่คุยกับเรา ตึงใส่เรา ทั้งๆที่เราก็ไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิด เราก็แชทคุยกับพี่สาวเรา เรานอนร้องไห้ เราบอกกับแฟนเราว่าแม่เป็นแบบนี้นะ แฟนเราก็ งง ว่าเขาเป็นอะไร แม่เราเขาทำเหมือนเราเป็นอากาศ ไม่คุย ไม่พูดด้วย ทั้งๆที่อยู่ด้วยกัน มันยิ่งทำให้เราไม่อยากอยู่  เลิกงานเราก็ไม่อยากกลับห้อง เพราะกลับไปมันก็แบบมันอึดอัดอ่ะค่ะ จนทุกวันนี้เขาก็ยังไม่คุยกับเรา (ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราเจอ เราผ่านอะไรมาก็หลายอย่าง ทั้งเรื่องดี และไม่ดี เราคิดว่าเราตัวคนเดียวมาตลอด เพราะที่ผ่านๆอะไรมาเราก็ผ่านมาคนเดียว เราเครียด เราร้องไห้ เราไม่เคยบอกใครเลยว่าเราเครียดแค่ไหน เราเก็บตัวอยู่คนเดียวมาตลอด มีอะไรเราไม่เคยพูด ไม่เคยบอกใคร ทำแต่งาน เลิกงานมากลับห้อง วนอยู่แบบนี้ ร้องไห้เกือบทุกวัน เราคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง จนเราคิดว่าเราจะเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า เราเคยอยากไปหาหมอ อยากรักษา ) จนมาเจอเรื่องแบบนี้ เราทำตัวร่าเริงปกติ แต่จริงๆข้างในเราเครียดนะเรื่องแม่ เราคิดอยากหนีออกจากบ้าน เราไม่อยากอยู่ เราคิดว่าไม่มีเราสักคน มันคงไม่เป็นอะไร มันดาวน์มากค่ะ  แล้วเราไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่รู้จะไปพูดกับใคร ไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง เรากลัวว่าถ้าเราพูดเราบอกไปแล้วเขาจะไม่เชื่อ ว่าเราเป็นแบบนี้จริงๆ เราได้แต่เก็บไว้ในใจ เก็บไว้กับตัวเอง เราไม่ได้อยากรู้สึกแบบนี้ แต่เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไง 
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ มันอาจจะไม่ค่อยมีอะไรมากแต่เราอึดอัด เราแค่อยากระบาย เราเหนื่อย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่