เคยร้องไห้หนักๆไหมคะ

เรามีปัญหาส่วนตัวที่แก้ไม่ได้อยู่หลายปี ทั้งเรื่องครอบครัว เพื่อน สังคม ชีวิตตัวเอง มันโดนมาหนักจนบางครั้งก็ท้อไปแล้วทำอะไรไม่ได้นอนร้องให้ทุกวันวันไหนที่ดึงตัวเองได้ก็จะไม่ร้อฝเลยแต่สุดท้ายเรื่องที่คิดว่านิดเดียวก็ทำเกือบตายตอนดึก เวลาร้องไห้ก็ต้องกลั้นเพราะไม่อยากให้ย่าเห็นกลั้นจนตาแดงพอเขาออกไปค่อยปล่อยออกมาไม่เคยขอความช่วยเหบือไม่ปรึกษากลับใคร ผ่านมาคนเดียวทั้งหมด วันนั้นมันหนัดอีกแล้วยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวานกินแล้วจะอ้วก มันหิวแต่กลืนไม่ลง ไปหาใครก็ไม่ได้โดนทิ้งตลอด เซฟโซนของเราคงเป็นเพื่อนที่สนิทแต่สุดท้ายเราก็ต้องพึ่งตัวเอง วันที่เราเสียใจหนักๆเขาไม่สามารถปลอบเราได้ เขาเดินหนีเรา ทิ้งเราตลอด พอเห็นแบบนี้ก็สงสารตัวเองไม่เอาเรื่องในใจไปคุยกันอีก ครอบครัวยิ่งหนักถ้าไม่จำเป็นไม่คุยเลยไม่มองหน้าไม่ยิ้มให้ ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่เรามองเขาไม่เหมือนเดิมทั้งที่เมื่อก่อนเรารักเขามาก  ก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไม่ได้อะไรแบบคนอื่นเขา ไม่เคยเที่ยว ไม่เคยได้ขอลงใหม่ ไม่เคยจัดวันเกิด พ่อแม่แท้ๆยังไม่เคยแฮปเลย ปัจฉิมไม่มีใครมา อยู่คนเดียว เคยออกไปลองกิจกรรมเพื่อไม่ให้เครียดออกไปด้านนอกพบเจอผู้คน ร้องไห้เหมือนเดิมแค่เปลี่ยนสถานที่ เราคือคนที่แพ้ในทุกทางที่ยังหาทางไปไม่เจอ หวังว่าสักวันจะหลุดจากที่นี่จะไม่กลับมาเหยียบอีก ถ้าวันนั้นมีจริง
ปกติไม่เคยระบายมาก่อนช่วงนี่ได้มาพิมในพันทิปอย่างน้อยก้ไม่มีใครรุ้ว่าเรามาจากไหน เปนกำลังใจให้ทุกคนมีความสุขเยอะๆนะคะ