มันคงอยู่กับผม

อากาศหนาวเย็น สลับร้อนอุ่นอย่างไม่คงที่  มันทำให้เกิดบางสิ่งที่รบกวนผมเสมอ แม้ผมจะกำจัดมันทุกวันก็ตาม  กระทั่งว่าครั้งสุดท้ายที่พวกมันยกกองทัพเป็นจำนวนแสนล้าน  กัดกินลูกสาวสี่ขาของผม  ผมฝังพวกมันจำนวนมากนั้นไปร่างลูกสาวสี่ขาดังกล่าว  และคิดว่าคงหมดสิ้นสูญพันธุ์กันเสียที  แต่มันก็คล้ายเชื้อโรคทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่เคยหมดสิ้น  เพียงแค่ลดจำนวนลง  ในตอนที่ทำความสะอาดบ้าน และพบมัน  ผมจึงต้องทำใจอยู่กับมัน  ตัวมันออกสีแดง ๆ คลานออกมา ผมใช้เล็บมือบี้มันเสียงแตกดังแปะ  ไอ้เห็บมหาวายร้าย.

หมายเหตุ  ห้ามอ่านตอนจบเด็ดขาด  มันทำให้ผมรู้สึกอาย.