เรื่องจริงยิ่งกว่าในนิยาย...เมื่อผมต้องเผชิญหน้ากับตัวตนของตัวเอง..

ขออนุญาตปิดกระทู้ค่ะ

คือเราเป็นคนที่แคร์คำพูดของคนอื่นมากๆ แคร์จนเราเก็บมาคิดมากเอง แล้วก็นอยไปเอง ยิ่งถ้าเป็นเพื่อนที่สนิทมากๆ พูดอะไรที่กระทบจิตใจนิดหน่อยก็จะร้องไห้เลย จะแคร์แค่คนที่ควรแคร์ก็ทำไม่ได้  จัดการกับควา

คือตามหัวข้อค่ะ เราเครียดมาก พึ่งเข้าปีหนึ่ง เราก็คิดว่าจะมีเพื่อนมากเพราะคนที่มหาลัยเยอะกว่ามัธยม แต่ที่ไหนได้ มันกลับไม่มีเลย ไม่มีใครที่ดูอยากจะคบกับเรา พอเราไปคุยกับใคร เขาก็มีกลุ่ม ไม่ก็โดนกันออ

สวัสดีค่ะเรามีเพื่อนคนนึง เขาเป็นโรคซึมเศร้า นับว่าสนิทกันเลยล่ะค่ะ คิดว่าน่าจะหนักพอสมควรเลย เราอยู่มัธยมต้นค่ะโรงเรียนเป็นโรงเรียนชั้นนำในจังหวัด เรื่องเรียนก็จะเครียดมากค่ะ เขาเป็นคนชอบเครียดเรื่อง

รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขเลยตั้งแต่ช่วงชีวิตมัธยม ตอนมัธยมจะพูดน้อย หัวเราะ ยิ้ม ไม่บ่อยจนหลายคนบอกว่ายิ้มเยอะนะ หัดยิ้มบ้าง  เพราะรู้สึกชีวิตไม่มีความสุขเลย ความสุขคืออะไร อยู่ไปวันๆ พอเข้ามหา

สวัสดีค่ะ หนูอายุ18 เรียนสถาปัตย์อยู่ ม.แห่งหนึ่งในภาคเหนือ ไม่ทราบว่าอาการนี้คืออะไร เป็นไบโพล่าร์หรือโรคซึมเศร้า อาการนี้เป็นมาได้ 3เดือนแล้วค่ะ ก่อนอื่นขอบอกอาการก่อนนะคะ 1.รู้สึกท้อแท้ 2.รู้สึกไ

จขกท.ยังเรียนมัธยมปลายอยู่ค่ะ รู้สึกอึดอัด อยากระบายความเครียดตัวเองมากๆ คือจขกท.เป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แต่พยายามแสดงอาการว่าโอเค ไม่เป็นอะไรแล้ว เพราะไม่อยากทำให้ที่บ้านเป็นห่วงค่ะ ขอเปลี่ยนสรรพนามละกันค

ตอนนี้ปัญหารุ่มเร้า ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องพ่อแม่ จนฉันเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ บางเรื่องเพื่อนสนิทที่สุดก็ไม่สามารถรับฟังเราได้ ฉันเครียดมากค่ะ ฉันเกิดมาเพราะความผิดพลาดค่ะ พ่อมีครอบครัวอยู่แล้ว ตั้งแต่โตมาย

เราเป็นคนที่ไม่มีเพื่อน มีอาจจะไม่ค่อยสนิท ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนเพราะไม่มีเพื่อน เวลาท้อ เหนื่อย เราอยากระบาย แต่ไม่รู้จะไประบายหรือปรึกษาใคร พ่อกับแม่เราก็ไม่ค่อยสนิทกันคือเหมือนมีพ่อกับแม่ไว้แค่เกิด