เรื่องจริงยิ่งกว่าในนิยาย...เมื่อผมต้องเผชิญหน้ากับตัวตนของตัวเอง..

ขออนุญาตปิดกระทู้ค่ะ

คือเราเป็นคนที่แคร์คำพูดของคนอื่นมากๆ แคร์จนเราเก็บมาคิดมากเอง แล้วก็นอยไปเอง ยิ่งถ้าเป็นเพื่อนที่สนิทมากๆ พูดอะไรที่กระทบจิตใจนิดหน่อยก็จะร้องไห้เลย จะแคร์แค่คนที่ควรแคร์ก็ทำไม่ได้  จัดการกับควา

คือตามหัวข้อค่ะ เราเครียดมาก พึ่งเข้าปีหนึ่ง เราก็คิดว่าจะมีเพื่อนมากเพราะคนที่มหาลัยเยอะกว่ามัธยม แต่ที่ไหนได้ มันกลับไม่มีเลย ไม่มีใครที่ดูอยากจะคบกับเรา พอเราไปคุยกับใคร เขาก็มีกลุ่ม ไม่ก็โดนกันออ

สวัสดีค่ะเรามีเพื่อนคนนึง เขาเป็นโรคซึมเศร้า นับว่าสนิทกันเลยล่ะค่ะ คิดว่าน่าจะหนักพอสมควรเลย เราอยู่มัธยมต้นค่ะโรงเรียนเป็นโรงเรียนชั้นนำในจังหวัด เรื่องเรียนก็จะเครียดมากค่ะ เขาเป็นคนชอบเครียดเรื่อง

จขกท.ยังเรียนมัธยมปลายอยู่ค่ะ รู้สึกอึดอัด อยากระบายความเครียดตัวเองมากๆ คือจขกท.เป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แต่พยายามแสดงอาการว่าโอเค ไม่เป็นอะไรแล้ว เพราะไม่อยากทำให้ที่บ้านเป็นห่วงค่ะ ขอเปลี่ยนสรรพนามละกันค

สืบเนื่องจากกระทู้ที่ผมเคยตั้งไว้เมื่อประมาณ 2 ปีก่อน (https://pantip.com/topic/42670801) ตอนนั้นผมกังวลว่าในอนาคตอาจเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นในครอบครัว แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ ช่วงหลังผม

ตามหัวข้อเลยค่ะ เราย้ายมาเรียนมัธยมปลายที่โรงเรียนอื่น เพราะโรงเรียนเก่ามีถึงมัธยมต้น เพื่อนๆต่างก็เข้าโรงเรียนอื่นหมด เราคิดไว้ตั้งแต่เนิ่นๆแล้วค่ะ กลัวหาเพื่อนไม่ได้ เครียด พยายามซ้อมการทักทาย หาวิ

เราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ เราควรทำไงดีเราอึดอัดเราร้องไห้บ่อยมากเลยเพราะคิดทุกอย่างพยายามจะปล่อยวาง แต่มันก็เครียด เราอึกอัดเราอยากหายเราจะทำยังไงดี? ช่วยเราด้วย.

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราแต่งงานและย้ายมาอยู่บ้านแฟนได้5ปีแล้ว มาอยู่อีกจังหวัดนึง เราไม่เคยมีความสุขจริงๆเลยสักครั้ง เราทะเลาะกันบ่อยมากจะเลิกกันหลายครั้งแล้ว พ่อแม่แฟนก็เหมือนไม่ค่อยชอบเรา เราทำอะไรให้ทาน

เราเป็นคนที่ไม่มีเพื่อน มีอาจจะไม่ค่อยสนิท ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนเพราะไม่มีเพื่อน เวลาท้อ เหนื่อย เราอยากระบาย แต่ไม่รู้จะไประบายหรือปรึกษาใคร พ่อกับแม่เราก็ไม่ค่อยสนิทกันคือเหมือนมีพ่อกับแม่ไว้แค่เกิด