เราตอนนี้อายุ16-17 อยู่ม.5 ค่ะ ตั้งแต่จำความได้ชีวิตเรามีแต่คำว่าเรียนมาทั้งชีวิตเลยค่ะ เราต้องเรียนพิเศษทุกวันตั้งแต่ป.1 จนปัจจุบัน เราเป็นน้องเล็กของบ้านเรามีพี่ที่อายุห่างกัน5ปี ชีวิตเรา2คนต่างกันมากค่ะ พ่อแม่ไม่เคยบังคับพี่เรียนเลยตามใจมาก อยากได้อะไรเอาไปให้ ถึงขั้นต้องขอเงินเราซื้อให้ค่ะ พี่เราเป็นคนเอาใจยาก เวลาโดนว่านิดหน่อยงอนตุ๊บป่องเข้าห้องไม่ก็ขับรถออกไปเลย พี่เราเรียนเก่งมากมีเพื่อนมีสังคมชีวิตตั้งแต่เด็กเลย ไปเที่ยวกับเพื่อนมาอวดบ่อยมากตั้งแต่เราเด็กๆเลย
ตัดมาที่เราค่ะ เราถูกขังไว้ในบ้านค่ะ 5555 เพราะว่าเป็นลูกสาวมั้งเขาไม่ไว้ใจเราเลย เราไม่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนไม่เคยนอนบ้านเพื่อน ไม่เคยไปไหนไกล ไม่เคยแม้แต่จะตัดสินใจอะไรเลย เวลาเราอยากขอของหรือขอไปข้างนอกเขาก็จะว่าด่าสาระพัดว่าเดี๋ยวก็ตาย ไม่เชื่อใจเราสักนิด
เข้าใจนะคะว่าเป็นห่วงแต่ตอนนี้เรากลายเป็นคนไม่เข้าสังคมแล้วค่ะ เราตัดสินใจอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะเรากลัวว่าถ้าตัดสินใจแล้วจะไม่ถูกใจพ่อแม่ เราโดนทุบตีเรื่องการเรียนตั้งแต่เด็กเพราะเราเป็นคนสมองช้า เราเรียนไม่เก่งเลย เราพยายามมากทำให้เขาเชื่อใจทำสิ่งที่พี่ทำไม่ได้ แต่ก็เหมือนเดิมค่ะ เขาไม่เชื่อใจเราเหมือนเดิม เราไม่สามารถออกความคิดเห็นหรืออะไรได้อีกเลย วันๆได้แต่มองชีวิตพี่ชายตัวเองที่กำลังสดใสในอนาคต เวลาพี่ขาดอะไรเราก็ช่วย ไม่ว่าจะค่าเทอม หนี้สิน โทรศัพท์ใหม่ คอม เสื้อผ้า พี่เราขาดเงินหรืออะไรเราก็หามาให้ เพราะเราสงสารแม่ แม่ไม่มีเงิน เราแอบทำงานเป็นนักเขียนเงียบๆด้วยโทรศัพท์เครื่องเดียว รายได้ก็นิดเดียว เรารักพ่อแม่มาก เราไม่ขออะไรเขาอีกเลย ไม่ขอรถ ไม่ขอโทรศัพท์ ไม่ขอเงิน แต่เราอยากขอว่าขออิสระไปข้างนอกได้ไหม โลกข้างนอกมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมชีวิตวัยรุ่นมันมีแค่เรียนกับนอนในห้องสี่เหลี่ยมคนเดียวหรอ
พ่อแม่รักพี่มากกว่าหรือยังไง
ตัดมาที่เราค่ะ เราถูกขังไว้ในบ้านค่ะ 5555 เพราะว่าเป็นลูกสาวมั้งเขาไม่ไว้ใจเราเลย เราไม่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนไม่เคยนอนบ้านเพื่อน ไม่เคยไปไหนไกล ไม่เคยแม้แต่จะตัดสินใจอะไรเลย เวลาเราอยากขอของหรือขอไปข้างนอกเขาก็จะว่าด่าสาระพัดว่าเดี๋ยวก็ตาย ไม่เชื่อใจเราสักนิด
เข้าใจนะคะว่าเป็นห่วงแต่ตอนนี้เรากลายเป็นคนไม่เข้าสังคมแล้วค่ะ เราตัดสินใจอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะเรากลัวว่าถ้าตัดสินใจแล้วจะไม่ถูกใจพ่อแม่ เราโดนทุบตีเรื่องการเรียนตั้งแต่เด็กเพราะเราเป็นคนสมองช้า เราเรียนไม่เก่งเลย เราพยายามมากทำให้เขาเชื่อใจทำสิ่งที่พี่ทำไม่ได้ แต่ก็เหมือนเดิมค่ะ เขาไม่เชื่อใจเราเหมือนเดิม เราไม่สามารถออกความคิดเห็นหรืออะไรได้อีกเลย วันๆได้แต่มองชีวิตพี่ชายตัวเองที่กำลังสดใสในอนาคต เวลาพี่ขาดอะไรเราก็ช่วย ไม่ว่าจะค่าเทอม หนี้สิน โทรศัพท์ใหม่ คอม เสื้อผ้า พี่เราขาดเงินหรืออะไรเราก็หามาให้ เพราะเราสงสารแม่ แม่ไม่มีเงิน เราแอบทำงานเป็นนักเขียนเงียบๆด้วยโทรศัพท์เครื่องเดียว รายได้ก็นิดเดียว เรารักพ่อแม่มาก เราไม่ขออะไรเขาอีกเลย ไม่ขอรถ ไม่ขอโทรศัพท์ ไม่ขอเงิน แต่เราอยากขอว่าขออิสระไปข้างนอกได้ไหม โลกข้างนอกมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมชีวิตวัยรุ่นมันมีแค่เรียนกับนอนในห้องสี่เหลี่ยมคนเดียวหรอ