เป็นคนสวยนี่มันเหนื่อยจริงๆ ว่ามั้ยคะ ทำอะไรคนก็สนใจไปหมด

รู้สึกแย่กับชีวิตคะ เรียนหนังสือก็กลางๆบ้านไม่รวย บุคลิกก็โดนคนหัวเราะดูเหมือนตัวตลก หน้าตาก็ไม่สวย เราเคยนอนร้องไห้คนเดียวอยากให้คนมารักเราบ้างแม่เราก็ไม่ค่อยสนใจ เราไม่ชอบให้ใครมาดูถูกบ้างทีเราก็คิด

ไม่เข้าใจเลยครับว่าทำไมเวลาเจอคนที่หน้าตาดีกว่าหล่อกว่าสวยกว่าถึงทำให้รู้สึกอิจฉาไม่มากก็น้อยแต่ก็อิจฉาอยู่ดี มักจะชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนๆนั้นกลับมานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับใบหน้าของตัวเองบางทีผมก

เหนื่อย ... ที่จะต้องเป็นตัวเอง เหนื่อย ... กับการถูกคาดหวัง เหนื่อย ... กับชีวิตห่วยๆ เหนื่อย ... กับสังคมรอบตัว เหนื่อย ... แต่ก็ไม่รู้จะคุยกับใคร บางครั้ง ถึงหลายๆครั้งก็อยาก อยาก ... เป็นใคร

อยากรู้ว่าผู้หญิงแบบไหนที่มีเสน่ห์ในสายตาผู้ชาย  อยากรู้ว่าผู้ชายแต่ละคนเค้าคิดยังไง ต้องเป็นหน้าตาเสมอมั้ย

เรารู้สึกว่าเราเข้ากับใครไม่ได้เลย อยู่กับใครก้ทำให้เขาอึดอัดไปหมด ไม่เป็นตัวเองไม่สนึกเวลาอยู่กับเรา เพื่อนเคยบอกว่าเราดูเป็นคนที่คาดไม่ถึง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ชอบทำตัวเงียบๆทำอะไรเงียบๆจนคนอื่นกลัว

แอบปิ้งคนที่ทำงาน เวลาเราเจอคนที่ชอบเดินผ่านชอบทำไม่มองไม่สนใจเชิดๆ หลายรอบแล้วอะ ทั้งที่เขาพยามจะยิ้มไห้และทักทายเรา เห้ออ...แล้วเมื่อไหร่จะได้รู้จักได้พูดกัน คงแอบชอบต่อไปหรือตัดใจดีหวาา555

สวัสดีค่ะทุกคน… เรื่องนี้เราอยากเล่ามาก ๆ เพราะมันทำให้หัวใจเราสับสนแบบสุด ๆ เราเป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ ทำงานที่ออฟฟิศเล็ก ๆ กลางเมือง งานก็ไม่ได้ยุ่งมาก แต่หัวใจกลับยุ่งตลอด ทุกอย่างเริ่มจากวันแรก

วันก่อนผมไปกินข้าวราดแกงร้านนึง ก่อนหน้านี้ก็เคยมาใช้คนละครึ่งที่ร้านนี้แล้ว พอดีเห็นวันนี้ลูกค้าเยอะก็ดีใจกับแกด้วยเพราะร้านเพิ่งเปิดได้ไม่นาน เลยทักแม่ค้าไปว่า "ช่วงนี้ลูกค้าเยอะดีนะครับ"

ใดใดคือเราไม่ได้ตั้งใจจะลามกหรืออะไรนะแต่บางทีมันก็เห็น โดยส่วนตัวนี่ก็พยายามหลบเลี่ยงสายตาไม่มองแต่มันเห็นอยู่แว๊บนึงแน่ๆแหละ