คือ ผมตั้งแต่เด็กผมก็เล่นฟุตบอลแล้วก็เรียนหนังสือตั้งแต่เด็กจนถึงมหาลัย(ตอนนี้ผมอายุ36ปีแล้ว) หลังจากนั้นผมก็ทำงานจากสาขาที่ตัวเองเรียนมา แต่มันดันเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น คือ ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ซึ่งผมก็รู้ตัวเองแหละว่าเราโลกส่วนตัวสูง ค่อนข้างจะอยู่กับโลกแห่งจินตนาการ จินตนาการที่ว่านี้ก็คือ เราเป็นนักฟุตบอลคนนั้นคนนี้ เรียนแบบแต่งตัวดาราบ้าง เพื่อนบ้าง.
ซึ่งหลังจากทำงานมันทำให้เราคิดว่า ในเมื่อเราไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่ค่อยอยู่กับโลกความเป็นจริง แล้วเราจะประสบความสำเร็จได้อย่างไร ในเมื่อไม่ได้อยู่ในโลก เป็นตัวของตัวเอง หรือทำอะไรได้ด้วยตัวเอง
ผมทำงานได้ 1 ปี หบังจากนั้น ผมก็ลาออก เนื่องจากความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง และเพื่อจากมาแก้ไขตัวเองเสียใหม่
ผมไปบวช แต่มันก็ดันเกิดเหตุระหว่างบวชอีก ขนาดที่ผมฟุ้งซ่าน ผมไปนั่งสมาธิด้วยตัวเองเพื่อหวงว่าเราจะสงบ เป็นตัวของตัวเองมาขึ้น แต่ไม่ยักกะรู้ว่ามันยิ่งฟุ้งไปกันใหญ่
หลังจากนั้นมาอีก 10 ปี ผมทานยาแก้ฟุ้งซ่าน วิตกกังวล คิดวน อะไรต่างๆนา
ซึ่งไอ่ความที่เราเรียนมามาก รู้มาก มันทำให้ผมไปยุ่งกับจิต ยุ่งกับสมองของผม โดยการที่ผมเอาสติปัญญาอันน้อยนิด ไประงับความฟุ้งซ่านของจิตใจ ไปปรับสมอง บังคับสมองให้ทำตามอย่างที่เราอย่างทำ ผมมีเงิตติดตัวบ้าง ขอจากที่บ้านด้วย(ที่บ้านพอจะผมมีฐานะหน่อย)
ผมอยู่แบบนี้มา 10 ปี โดยการรักษาในสิ่งที่ตัวเิงคิดว่าเป็นแบบนั้นอยู่
ผมกินเหล้า สูบบุหรี่ ติดเซ็กซ์ ช่วยตัวเอง
แต่มันดันไม่หาย ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นเลย เหมือนทานเผื่อแค่ไม่ให้ตัวเองทุกข์มากแค่นั้นเอง
มาวันนี้ผมอยากจะถามทุกคนว่าผมจะไปต่อกับชีวิตผมอย่างไรดี ตัวเองก็ไม่ได้เป็น แฟนก็ไม่มี ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น เป็นประสาทอีก รบกวนหน่อยครับ
ผมอยากมีแฟน ครอบครัว เป็นตัวของตัวเอง มีสังคม อยากได้ทุกอย่างในชีวิตผมคืนมาให้หมด ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ
ถามปัญหาที่ค้างคาใจผมมาตลอด หรืออาจจะคิดมากไปเอง?
ซึ่งหลังจากทำงานมันทำให้เราคิดว่า ในเมื่อเราไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่ค่อยอยู่กับโลกความเป็นจริง แล้วเราจะประสบความสำเร็จได้อย่างไร ในเมื่อไม่ได้อยู่ในโลก เป็นตัวของตัวเอง หรือทำอะไรได้ด้วยตัวเอง
ผมทำงานได้ 1 ปี หบังจากนั้น ผมก็ลาออก เนื่องจากความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง และเพื่อจากมาแก้ไขตัวเองเสียใหม่
ผมไปบวช แต่มันก็ดันเกิดเหตุระหว่างบวชอีก ขนาดที่ผมฟุ้งซ่าน ผมไปนั่งสมาธิด้วยตัวเองเพื่อหวงว่าเราจะสงบ เป็นตัวของตัวเองมาขึ้น แต่ไม่ยักกะรู้ว่ามันยิ่งฟุ้งไปกันใหญ่
หลังจากนั้นมาอีก 10 ปี ผมทานยาแก้ฟุ้งซ่าน วิตกกังวล คิดวน อะไรต่างๆนา
ซึ่งไอ่ความที่เราเรียนมามาก รู้มาก มันทำให้ผมไปยุ่งกับจิต ยุ่งกับสมองของผม โดยการที่ผมเอาสติปัญญาอันน้อยนิด ไประงับความฟุ้งซ่านของจิตใจ ไปปรับสมอง บังคับสมองให้ทำตามอย่างที่เราอย่างทำ ผมมีเงิตติดตัวบ้าง ขอจากที่บ้านด้วย(ที่บ้านพอจะผมมีฐานะหน่อย)
ผมอยู่แบบนี้มา 10 ปี โดยการรักษาในสิ่งที่ตัวเิงคิดว่าเป็นแบบนั้นอยู่
ผมกินเหล้า สูบบุหรี่ ติดเซ็กซ์ ช่วยตัวเอง
แต่มันดันไม่หาย ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นเลย เหมือนทานเผื่อแค่ไม่ให้ตัวเองทุกข์มากแค่นั้นเอง
มาวันนี้ผมอยากจะถามทุกคนว่าผมจะไปต่อกับชีวิตผมอย่างไรดี ตัวเองก็ไม่ได้เป็น แฟนก็ไม่มี ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น เป็นประสาทอีก รบกวนหน่อยครับ
ผมอยากมีแฟน ครอบครัว เป็นตัวของตัวเอง มีสังคม อยากได้ทุกอย่างในชีวิตผมคืนมาให้หมด ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ