ผมควรทำยังไงดีครับ?

ผมขออนุญาตเล่าประสบการณ์ของผมนะครับ ก่อนอื่นผมขอเท้าความก่อนนะครับว่า ผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ซึ่งตัวผมเองไม่รู้ว่ารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้ผมอายุเพียงแค่18ปีครับ อาจจะดูเด็กหรือไม่ก็ตาม แต่ผมขอย้อนเล่าเรื่องไปเมื่อตอนผมยังอายุแค่13ปี ณ ตอนนั้น ผมอยู่ ม.1 รุ่นพี่ที่ผมชอบ ขอใช้นามแฝงว่าตี๋นะครับ พี่เขาอยู่ม.3 จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรักครั้งแรกของผมมาตลอด7ปีจนถึงตอนนี้ ตอนนี้ผมก็ยังไม่สามารถที่จะ move on จากเรื่องนี้ได้ แต่ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเรื่องการเรียนของผมเลยในตอนนี้  เมื่อผมได้ไปสมัครเรียนโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในชนบทจังหวัดราชบุรี ผมก็ได้เห็นรุ่นพี่คนนึง เป็นนักฟุตบอลของโรงเรียน แม้มันอาจจะฟังดูเว่อร์เหมือนในนิยายก็ตามนะครับ แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในชีวิตของผมเอง ผมก็เดินเพื่อที่จะไปสมัครเรียนกับคุณแม่ ก็มีลูกบอลกลิ้งมาหาผม ผมก็ก้มลงเก็บด้วยความที่ไม่รู้ว่าข้างหน้านั้นเป็นใคร ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ผมก็พูดไม่ออกเลยครับ ในมือก็ถือลูกบอลอยู่ ได้ยินแต่คำว่า "ขอบคุณนะครับ" พร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น ซึ่งผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้ผมใจเต้นแรงมาก ตอนนั้นเองคุณแม่ผมก็เรียกให้ไปสมัครเรียน คิดไม่ถึงเลยนะครับว่า วันสมัครเรียนวันนั้น จะทำให้ผมตั้งใจเป็นอย่างมากที่จะสอบเข้าโรงเรียนนี้ให้ได้ เมื่อผ่านการสมัครสอบเข้าเรียน ปรากฏผลออกมาว่าคุณได้ผ่านเข้าเรียน ตอนนั้นดีใจมากครับ ถือว่าทำสำเร็จแล้วหนึ่งก้าว วันเปิดเรียนวันแรกผมก็พยายามที่จะตามหาพี่ตี๋คนนั้นต่อ ผมได้เดินไปที่ศูนย์กีฬาของโรงเรียน จนได้พบพี่ตี๋คนนั้นครับ แต่ก็ทำอะไรไม่ถูกครับ มันรู้สึกตื่นเต้น แล้วก็เขินมาก อ่อผมขอบอกก่อนนะครับ ว่าหน้าตาผมก็ไม่ได้แย่นะ55 จนผมให้เพื่อนตามสืบชื่อเฟซบุ๊คของพี่ตี๋คนนั้น จนได้มา แต่ก็ยังไม่กล้าแอดครับ ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ถึงจะได้แอด กลับจากโรงเรียนก็ดูเฟซพี่เขาตลอด เหมือนเป็นกำลังใจของผมในการเรียน  ผมทำแบบนี้เป็นประจำจนผมจบม.3 แล้วได้เลือกเรียนสายภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสของโรงเรียนเดิม เมื่อผมขึ้นม.4 พี่ตี๋คนนั้นก็อยู่ม.6 ผมเป็นเด็กกิจกรรม พี่ตี๋คนนั้นยังคงเป็นนักกีฬาประจำโรงเรียนอยู่เหมือนเดิม เมื่อผมเดินเรียนไปที่อาคารสาม เพื่อรอเรียนวิชาคณิตศาสตร์ พี่ตี๋ยังเรียนอยู่ที่ห้องที่ผมจะเรียนต่อเขา  เมื่อสิ้นคาบเรียนคณิตศาสตร์ของพี่เขา ผมก็ไปเปิดสมุดการบ้านของพี่เขา ไม่อยากเชื่อว่าเป็นนักกีฬาก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ย ผมเลยลืมตัวไปเขียนที่หลังสมุดพี่เขาว่า "ชอบพี่นะ" จนพี่เขาเห็นแล้วเขียนตอบกลับมาว่า "ขอบคุณนะครับน้อง" พร้อมรูปอิโมจิยิ้ม เด็กอย่างผมจะทำอะไรได้ ก็ต้องตื่นเต้นเหมือนคนบ้าสิครับ55  ตัดมาตอนที่จบเทอมแรกต้อนรับเทอมสองอย่างน่าเศร้า เพื่อนมาบอกผมว่า "พี่ตี๋คนที่เองชอบอะเขามีแฟนแล้วนะ" ซึ่งเป็นผู้หญิง แต่ตัดภาพมาที่ผมสิครับ ผมเป็นแค่ผู้ชายคนนึงที่มีความหวัง ไม่ได้เผื่อใจอะไรไว้ทั้งสิ้น ทั้งๆที่รู้ว่าผู้ชายกับผู้ชายมันมีทางเป็นได้ที่ค่อนข้างจะน้อยมากๆ ผมเชื่อว่าคนที่กำลังอ่านกระทู้ผมอยู่คงจะรู้สึกไม่ต่างกับผม คือเฟลมากๆ ผมทำอะไรไม่ถูก ที่ผ่านมาผมแข่งขันทักษะ ระดับเขต ไปถึงระดับประเทศได้หลายรอบเพราะมีพี่เขาเป็นกำลังใจของผมตลอดขออนุญาตอวดนะครับ ผมรู้สึกว่าที่ผมทำไปมันดูไร้ค่ามากๆครับ ผมเคยได้ยินนะครับว่าความดีจะทำให้เราชนะใจคนได้ แต่มันไม่จริงเลยครับ ตั้งแต่นั้นมาผมไม่เป็นตัวเองเลย ปล่อยเนื้อปล่อยตัว ตอนเรียนไม่มีสติ ตอนซ้อมไปแข่งก็โดนครูดุหลายรอบมากครับ  จนผมไปโพสต์ในเฟซส่วนตัวว่า "ผมชอบพี่นะครับ" รุ่นพี่ที่รู้จักพี่ตี๋คนที่ผมชอบเขาก็แท็กครับ จนเจ้าตัวมาเห็นแล้วตอบกลับมาหาผมอย่างไร้ความอบอุ่น ต่างจากวันแรกที่เราพบกันว่า "อย่าคิดไปไกลครับน้อง หยุดมโนได้แล้ว" ผมไม่รู้ว่าคำนี้มันฟังดูแรงไหมแต่ตอนนั้นผมไปไม่ถูกแล้วครับ หมดหนทางแล้ว น้ำตาไหลเลยครับ จนเพื่อนให้ผมเผชิญกับความจริง ผมได้ทำตามนะครับ แต่ความรู้สึกผมยังแย่อยู่ จนใกล้จะจบภาคการศึกษาสามสัปดาห์สุดท้าย ตลอดระยะเวลาสามสัปดาห์นั้น พี่ตี๋คนนั้นเขาได้ให้ความหวังผมตลอดเลยครับ เห็นผมยิ้มให้ จนวันนึงผมล้างหน้าที่อ่างล้างหน้าของโรงเรียน มันจะเป็นสองฝั่งนะครับ ผมล้างฝั่งหลัง พี่ตี๋เขานั่งอยู่ที่ศาลากับเพื่อน จนเห็นผมกำลังล้างหน้าอยู๋ เขาก็มาล้างฝั่งข้างหน้าผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว เมื่อผมเงยหน้าขึ้น ภาพวันแรกที่เราเจอกันก็เหมือนเดิมครับ ยิ้มให้ แต่หลังจากที่ผมเห็นคำตอบกลับจากโพสต์ที่โพสต์ไปวันนั้น ทำให้ผมน้อยใจมาก ทำไมต้องมาเล่นกับความรู้สึกของผมด้วย ทำแบบนี้ตลอดสามสัปดาห์ครับ ในที่สุดวันจบการศึกษาของพี่ม.6 ก็มาถึง ผมไม่รู้ว่าทำไมตัวผมเจอคำที่ตอบกลับวันนั้น กลับยังชอบพี่ตี๋อยู่ ผมร้องไห้อยู่หลังโรงเรียนไม่อยากให้พี่ตี๋ไป ทำใจไม่ได้ครับ จนเพื่อนมาตามให้ไปร่วมกิจกรรมอำลารุ่นพี่ ผมก็ได้แต่นั่งมองพี่ตี๋อยู๋ไกลๆ ดูเขามีความสุขมากเลยครับ แต่ตัวเราไม่มีความสุขเลย ผมได้แต่ภาวนาให้เขาลองกลับมาชอบผมดูบ้าง  ถึงแม้ผมจะเป็นแค่ผู้ชาย ที่มีความหวังเล็กๆน้อยๆก็ตาม แต่ยิ่งผมพยายามขอมากเท่าไหร่ มันกลับไม่เป็นดังที่คิดเลยครับ ผมเลยจำใจต้องปล่อยให้พี่เขาไปตามทางของเขาทั้งๆที่ในใจไม่อยากเลย เพราะผมก็มีสิทธิ์เป็นได้แค่คนที่แอบชอบ แต่ไม่ได้เป็นสิทธิเจ้าของหัวใจของเขาตั้งแต่แรกอยู๋แล้ว เรื่องราวก็มีประมาณนี้ครับ ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้เลยครับ  ตอนนี้ผมอยู๋ปี1 แล้วครับ สอบเข้าได้มหาลัยที่ดี ส่วนหนึ่งมาจากพี่เขาด้วยครับ กำลังใจของผมตลอดมา ผมไม่รู้ว่าทำไมผมยังนึกถึงพี่เขาอยู่ตลอดเวลา ผมไม่รู้ว่านี่ใช่คำว่ารักแรกไหมครับ ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรปล่อยหรือพอแค่นี้ดีครับ?