ครอบครัวไม่เคยเห็นความสำคัญของสิ่งที่เราทำหรือคิดอยู่ เป็นคุณจะทำยังไงกันคะ

สวัสดีทุกท่านค่ะ ก่อนอื่นต้องขออภัยที่พิมพ์ไปพิมพ์มามันยาวขนาดนี้นะคะ
เราเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้อง ยอมรับว่าแต่ก่อนทำอะไรก็ดีไปหมด
ตั้งใจเรียน ได้เกรดสี่พ่อแม่ก็ชม แข่งนู้นแข่งนี่ได้รางวัลมาครอบครัวก็ดีใจ เข้ามหาลัยดีๆ ได้ จนเราเป็นเด็กดีที่เสพติดคำชมเชย
วางตัวดีทุกอย่าง อยู่ในโอวาทตลอด พยายามเก็บความรู้สึกตัวเองเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเป็นเด็กน่ารัก

แต่พอเริ่มโตขึ้น เริ่มเข้ามหาลัยและหางานทำ แน่นอนว่าคำชมแบบเด็กๆ มันต้องหายไปอยู่แล้ว
แต่พวกเขากลับไม่พอใจทุกอย่างที่เราทำหรือเลือกที่จะดำเนินชีวิต
อย่างเช่น เราหางานทำได้คนแรกของรุ่น ก็ยังไม่พอใจที่เราได้งาน คอยแต่จะพูดอยู่ตลอดว่าให้เปลี่ยนไปรับราชการ
หรือแม้ว่าเราจะพอใจกับหน้าตาตอนนี้ที่เป็นอยู่ (ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อย) เขาก็พูดลอยๆ มาว่าเดี๋ยวออกเงินไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีให้
แล้วก็พูดเหมือนจะตามใจทุกอย่าง (เพราะเป็นลูกคนเดียว) แต่ก็คอยปล่อยความคิดเห็นลบๆ ออกมากัดกินความสุขของเราตลอดเวลา

พองานเราได้รับเงินเดือนมากขึ้น ความรับผิดชอบก็มากขึ้น แต่เสียงแหนบแนมก็ยังลอยมาตลอดว่าที่ทำอยู่ตอนนี้มันเสียเวลา ตั้งใจไปสอบราชการหรือว่ามาทำงานกับที่บ้านดีกว่า (ที่บ้านพอมีกินมีใช้ค่ะ ไม่ได้ลำบากเรื่องเงินอะไร)
เราพยายามเข้าใจพวกเขาทุกอย่าง เขาต้องการให้เรามั่นคง ไม่ต้องกังวลตอนเจ็บป่วย ย้ายกลับไปทำงานใกล้บ้านเพื่อดูแลพ่อแม่ตอนแก่ตัวมากๆ ได้ ก็เลยไปสอบข้าราชการให้เขาสบายใจอยู่เรื่อยๆ ทั้งๆ ที่เราไม่ชอบเนื้องานและระบบของข้าราชการค่ะ
แต่เราก็ต้องรับผิดชอบงานที่กำลังทำอยู่ปัจจุบันนี้เหมือนกัน แค่อยากได้กำลังใจบ้างสักครั้ง สักประโยคเดียวก็พอ

ทุกครั้งที่โทรศัพท์กลับบ้านก็จะถามแต่เรื่องสอบ แม้แต่เรื่องชีวิตอื่นๆ ของเราก็ไม่เคยถาม
จนนึกสงสัยเลยว่าถ้าเราทำตามที่เขาวางแผนไว้จนได้เป็นข้าราชการจริงๆ พวกเขาจะพอใจไหมนะที่เราทำตามความต้องการพวกเขาขนาดนี้ แล้วจะหาเรื่องไหนมาบอกให้ทำอะไรอีก
เราก็แค่อยากเล่าเรื่องที่วันนี้ไปเจอสิ่งใหม่ๆ มาบ้าง ไปเจอความสุขความอิ่มเอมใจจนอยากจะเล่าให้เขาฟังบ้างเท่านั้นเอง

เป็นคุณจะเปลี่ยนความคิดตัวเองยังไงให้รู้สึกดีขึ้นมาคะ ในเมื่อการตัดสินใจของตัวเองผูกอยู่กับความคิดเห็นของครอบครัวมาตลอดชีวิตแบบนี้

หมายเหตุ: เราเคยดิ่งมากช่วงตอนเรียน(ด้วยเหตุผลนี้ผสมกับอีกหลายเรื่อง) จนถึงกับคิดว่าชีวิตนี้ตายๆ ไปซะก็ดีเหมือนกัน อาจจะเป็นความอยากตายเพื่อเรียกร้องความสนใจก็ได้ เพราะตอนนี้ไม่ได้รู้สึกถึงขนาดนั้นแล้วค่ะ ประคองตัวเองมาด้วยการระบายลงไดอารี่แทน ในกรณีนี้ควรจะปรึกษาจิตแพทย์ไหมคะ แต่รู้สึกว่ามันแค่เป็นปัญหาที่ทำให้เราไม่มีความสุขในการมีชีวิต ก็แค่ร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่ถึงกับอยากลงมือฆ่าตัวตายค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่