นิยายเบาสมอง : Mikaza ไอ้บ้าเอ๊ย! ( 51 : เสียสมาธิ )

เหลือเวลาสองอาทิตย์ก็จะถึงนัดชิงชนะเลิศ  เวลาหลังเลิกเรียนยังคับคั่งไปด้วยกลุ่มนักกีฬาและคนคอยให้กำลังใจ  ต่างซ้อมกันอย่างแข็งขัน 
กัปตันทีมตัวปั้นเกมและกองหน้าตัวจบสกอร์ลงซ้อมทีมในสนามหญ้าเขียวเช่นเคย  ดาวอันดับสองก็ซ้อมปอมปอมเชียร์ที่หน้าสแตนด์สีฟ้า  ทุกคนล้วนมีหน้าที่และเป้าหมายเดียวกันคือ  ‘ถ้วยรางวัลชนะเลิศ’ ที่ใกล้จะมาถึง
            การฝึกฝนอย่างขมักเขม้นดำเนินไปอย่างปกติ 
แต่แล้ว!...บังเกิดสิ่งไม่คาดฝันขึ้น  จังหวะที่รัตนะใช้ร่างอันใหญ่เบียดบังคู่ซ้อมทีมใส่เสื้อที่เข้ายื้อแย่งบอลอยู่นั้น  รัตน์กำลังจะหมุนพลิกตัวหลบหนีด้วยความเร็วทำให้เหยียบเท้านักเตะที่ตามประกบผิดจังหวะสะดุล้มลงหัวคะมำอย่างแรงทันที   
            “พี่รัตน์!!!”
            เสียงตกใจกรีดร้องเรียกชื่อแฟนของเธอ  ทำให้ปลายนภาเสียสมาธิในบัดดล  เป็นจังหวะเดียวกันกับที่กำลังกระโดดตีลังกาม้วนขึ้นไปบนยอดปิรามิดมนุษย์  เผลอเอี้ยวตัวหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา  ทำให้ตำแหน่งไหล่ปอมปอมเกิร์ลชั้นสองที่เล็งไว้  เหยียบผิดพลาดร่วงลงจากชั้นบนทันที  ผู้ชายฐานล่างสี่นายก็ตั้งตัวไม่ทัน   กัปตันทีมปอมปอมเชียร์นั้นไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้งมาก่อนถ้าคน ๆ นั้นไม่สำคัญกับเธอจริง ๆ
            ร่างบางร่วงหล่นไปทางด้านหลังทำให้สองสาวบนชั้นสองกระเด็นสะท้อนไปด้านหน้าซึ่งคอยเป็นฐานรอรับเธออยู่  ปลายนภามีความคล่องตัวมากโขอยู่  จึงม้วนตัวกลางอากาศอย่างฉับพลันพยายามจัดระเบียบร่างกายให้ลำตัวตั้งตรงในแนวดิ่งกับพื้นโลก  ทว่า!...ความสูงระดับนั้น  ทำให้เท้าขวาจิกลงสู่พื้นก่อนไม่พร้อมเพรียงกันกับเท้าซ้าย  น้ำหนักทั้งตัวบวกกับแรงที่ตกจากที่สูงรวบรวมลงสู่ข้อเท้าตรงจุดเดียว
            ปลายทรุดฮวบล้มลงไปนอนฟุบกับพื้นทันที
            กีฬากับสมาธิในเกมเป็นของคู่กัน
            ดวงตาคมเข้มเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะที่ตนเองนอนล้มบนพื้นหญ้าเช่นกัน  ดวงตาถลึงเบิกโตด้วยความตกใจยิ่ง  รีบดีดตัวลุกขึ้นทันที  ทุ่มเทสุดกำลังวิ่งไปที่สแตนด์สีฟ้าเพื่อดูอาการแฟนสาว
            เหตุการณ์เหมือนซ้ำรอยเดิม   รัตน์ถอดเสื้ออุ้มปลายวิ่งไปที่ห้องพยาบาล
          ครั้งนี้อาหมวยน้อยมีสติดีครบถ้วน  ตากลมชั้นเดียวในแบบฉบับสาวหมวยต้องได้แกล้งหลับตาคล้ายคนสลบ  ตอนโดนรัตน์อุ้มขึ้นก็ทั้งอายและเจ็บ  พอมาอยู่ในอ้อมอกกว้างที่ชุ่มเหงื่อตัวนั้นเล่นเอาใจเธอสั่นระรัวเต้นออกมาแรงไม่เป็นจังหวะ  ภายในทรวงอกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว  มือน้อยก็อยากซุกซนไปลูบไล้สัมผัสอกแน่นนี้เหลือเกิน  คิดหื่นทะลึ่งแบบนี้ช่วยทำให้เธอลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
 
 
หลังส่งคนไข้ขึ้นเตียง  เสื้อกีฬาถูกโยนเข้ามาที่หน้าของรัตนะ  พอจับเสื้อออกพ้นจากหน้า   มีดวงตาที่เซ็งจ้องเขม็งอยู่ตรงหน้าเขา
            “นายนี่มัน...ตลอดเลย...ให้ตายสิ   จะทำอะไรก็ใส่เสื้อก่อนสิ...”   ศุภรักษ์แทบอยากจะยัดเสื้อตัวที่โยนสวมให้รัตนะสะเอง
            “ใครมันจะคิดอะไรทัน   ช่วยคนเจ็บก่อนสิ   โดยเฉพาะคนเจ็บเป็นแฟน!”
            คำว่าแฟนบางทีก็แสลงหู  สะเทือนความรู้สึกอยู่ไม่ใช่น้อย  คล้ายโดนฝามือตบเข้าที่หน้าจนแสบแปรบๆ  ยืนอึ้งนิ่งอยู่ชั่วขณะ  กัดปากตัวเองแรง  ความรู้สึกครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะโกรธใครดี
            สามสาวเดินออกมาจากห้องปฐมพยาบาลสู่โถงหน้าห้อง  ปลายได้พันผ้าก๊อชที่ข้อเท้าขวาเดินกระเพลก ๆ มีพี่แจ๊สและฟางคอยประคองคนละข้าง   รัตน์เห็นดังนั้นเดินเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง  จับมือพยุงแทนพี่แจ็ส  ทำให้คนรักเก่าคิดน้อยใจอยู่
            “กล้ามเนื้อข้อเท้าน่าจะฉีกเล็กน้อย   รับน้ำหนักทั้งตัวเมื่อตกจากที่สูงไม่ไหว  พักรักษาตัวสักสองสามอาทิตย์ก็น่าจะดีขึ้น”  หนึ่งธิดาบอกอาการให้ทุกคนทราบ โดยเฉพาะให้ชายหนุ่มที่ดูร้อนใจกว่าใครฟัง
            “ไม่นะ...ใกล้จะแข่งนัดชิงแล้ว  ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย”  กัปตันทีมปอมปอมเชียร์ท้วงขึ้นด้วยความเสียใจ  นึกโทษตัวเองที่ประมาทเกินไป
            “ใครบอกให้เธอมั่วแต่สนใจผู้ชายละ  แข็งแรงบึกบึนปานนั้นสิบล้อเฉี่ยวก็ไม่เป็นไรหรอก”   ฟางเหนื่อยหน่ายกับปลาย กี่ครั้งแล้วที่ปลายนภาให้ความสำคัญมากกว่าเธอที่เป็นเพื่อนสนิท  เอะอะอะไรรัตน์ต้องมาก่อน
            “แล้วถ้าไม่มีปลายทีมจะเป็นไรไหม  ตัวสำรองมีรึเปล่า”   รัตนะกุมมือถามอย่างห่วงใย
            “ก็พอมี   แต่คิดว่ายังดีไม่พอที่สู้ในนัดชิง...” 
            ฟางปิ้งไอเดีย   “ก็ไปขอให้ตรีช่วยไง   ถ้าได้ตรีมาช่วยแบบรอบแบ่งกลุ่มนะ  มีลุ้น…ติวเพิ่มขึ้นอีกหน่อย  ท่าปิรามิดปรับเหลือแค่สามกลุ่มเอาก็ได้”
            รัตน์  ปลาย กอล์ฟตกใจวูบ  แล้วมองหน้ากันเลิกลั่กไปมา  เหมือนกำลังใช้สายตาแทนคำพูดที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ในขณะนี้  และนั้นหมายถึงรัตนะจะไม่ได้ลงแข่งในนัดชิงชนะเลิศเช่นกัน
            เรื่องนี้ต้องคุยกันแค่สามคน
            ทั้งสามจึงขอแยกตัวกันออกมาที่ม้าหินอ่อนในสวนต้นกระถินณรงค์ไม่ไกลจากอาคารพยาบาล  รัตน์เดินโอบประคองปลายอย่าทะนุถนอมระมัดระวังไปม้านั่ง  กอล์ฟที่เดินอยู่ข้างๆ เห็นภาพดังกล่าวมีอารมณ์ความคิดปั่นป่วนขึ้นหลายอย่าง  ชวนหัวเสียและหงุดหงิด  โดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่ากำลังเป็นอะไรกันแน่ 
            ปลายรู้ว่าคราวนี้เป็นความผิดเธอเองที่ประมาทไม่เหมือนคราวที่แล้ว  และรู้ว่าไม่ยุติธรรมต่อกอล์ฟ  “ปลายว่า...ปลายไม่จำเป็นต้องให้ตรีมาช่วยหรอก  แข่งนัดชิงครั้งนี้ก็ต้องยอมรับสภาพตามดวง”  เธอกล่าวอย่างทอดถอนใจยาว
            การโดนปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เริ่มบางทีก็เหมือนกลับยิ่งยั่วยุสบประมาทเจตนาหวังดีที่แฟนพึ่งมีให้กัน  รัตนะรีบตอบสวนขึ้นทันทีด้วยอารมณ์ที่ร้อนใจ  “คิดดีแล้วเหรอ   ตรีสามารถช่วยได้นะ   แข่งบอลคราวนี้ถ้าไม่มีรัตน์  ก็ยอมรับว่าเป็นไปได้ยากที่จะชนะในเกมได้  แต่...”
            “เดี๋ยวนะ  รัตน์นายก็เอาความคิดและอารมณ์ตอนเป็นนายมาตัดสิน  ลองเปลี่ยนเป็นตรีก่อนดูมั้ย  อาจจะมีความรู้สึกและความคิดเป็นอีกอย่างก็ได้”  ศุภรักษ์แย้งขึ้นให้เหตุผล
            “อะไรกอล์ฟ  การช่วยแฟนมันเป็นเรื่องที่ต้องทำ  โดยเฉพาะเมื่อเราสามารถทำได้”
            “แล้วกอล์ฟละ   กอล์ฟก็แฟนตรีเหมือนกันนะ”  แววตาครั้งนี้เขาส่งอย่างอ้อนว้อนอีกครั้ง
            ถ้าตรีรัตนาช่วยปลายนภาก็หมายความว่าไม่สนใจกอล์ฟ   แต่ถ้ารัตน์ช่วยกอล์ฟก็เหมือนกับรัตน์ช่วยกอล์ฟทั้งในฐานะเพื่อนและแฟน  เรื่องนี้สร้างความลำบากใจกับทั้งสามฝ่าย   ไม่ว่าจะช่วยใครก็ตามต้องมีคนหนึ่งที่ต้องเศร้าเสียใจ
            “ลืมไปแล้วหรอ  ตรีก็ชอบปลายด้วยนะ  อีกอย่างเราสองคนเป็นผู้ชาย  ยังไงก็ต้องช่วยผู้หญิง”  รัตนะนั่งอยู่ตรงข้ามศุภรักษ์มองด้วยสีหน้าจริงจังเอาเรื่อง
            เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่น  กอล์ฟแปรเปลี่ยนเป็นวิงวอนขอความเห็นใจเอ่ยขึ้น  “ขอละ  เปลี่ยนเป็นตรีมาตัดสินใจเถอะ  ยิ่งวันนี้เป็นวันของเรานะ”
            ปลายนั่งอยู่ข้างกายรัตน์มองกอล์ฟที่กำลังร้องขออย่างน่าสงสาร  อดหดหู่ในใจไม่ได้  เธอยังรู้สึกผิดไม่หาย  จึงไม่อยากเสนออะไรมาก   “รัตน์เปลี่ยนเป็นตรีมาตัดสินใจเถอะ”
            รัตนะหันมาสบตาแฟนสาวหาความรู้สึกข้างใน  และก็มองดูข้อเท้าเธอที่เต็มไปด้วยผ้าก๊อชสีขาวพันรอบไว้  ระบายลมหายใจออกเฮือกหนึ่งอย่างจำใจจึงลุกขึ้น   “ได้...รอแป๊บหนึ่ง  ไม่ว่าตรีจะตัดสินใจยังไง   ก็ถือให้เป็นไปตามนั้น”
            ผ่านไปประมาณสิบห้านาที  ไร้ซึ่งคำพูดระหว่างปลายกับกอล์ฟ  มีเพียงสายตาที่บ่งบอกความรู้สึกออกมาแทน   สักพักสาวเอวบางร่างระหงในชุดนักเรียนขาวที่ใส่มาเรียนตั้งแต่เช้าเดินมาที่โต๊ะ  หลังเปลี่ยนตัวเป็นผู้หญิงเสร็จ  อารมณ์และความรู้สึกที่มีต่อกอล์ฟแฟนหนุ่มกลับเข้ามาอย่างชัดเจนในทันที  รวมทั้งความรู้สึกที่มีต่อปลายด้วย  ในหัวตรีตอนนี้ความคิดทบทวนหมุนวนขึ้นหลายอย่าง   
            แต่ที่แน่ ๆ  ความคิดของกอล์ฟวันนี้ถูก  ตรีรัตนามีความคิดและการตัดสินใจที่ดีกว่ารัตนะ  เธอนั่งลงที่เดิมตรงม้านั่งที่รัตน์ลุกเดินออกไปประดุจภาพซ้อนทับของรัตน์และตรี  ทำให้ทั้งสองคนตะลึงงันไปชั่วขณะ
            กอล์ฟยื่นมือไปจับมือตรีอย่างคิดถึง  โดยไม่เกรงใจสาวที่นั่งร่วมโต๊ะ  ปลายได้แต่มองด้วยใจเบาหวิว  ตรีเห็นสีหน้าที่เริ่มหม่นหมองของปลายจึงค่อย ๆ คลายมือออกจากกอล์ฟ
            “ตรีตัดสินใจได้แล้วยัง?”   เขาร้อนใจเร่งถามอยากรู้คำตอบ
            ทั้งสองคนลุ้นดูเรียวปากอิ่มที่กำลังจะขยับพูด  พร้อมกับกลั้นหายใจ ทุกอย่างตอนนี้ดูสงบเชื่องช้าและยาวนานปานโลกใกล้จะหยุดหมุน  เสียงหัวใจตัวเองเต้นออกมาดังอยู่ใกล้ ๆ หูและแรงขึ้นทุกขณะจดจ่อรอคำตอบ
            “ตรีตัดสินใจแล้ว  ตรีจะช่วยปลาย...”
            สิ้นคำพูดกอล์ฟทำใจไม่ได้แทบจะลุกหนีทันที   มันเหมือนกับที่ผ่านมา  ไม่ว่ากอล์ฟจะดีสักแค่ไหนก็ยังคงน้อยกว่าปลายอยู่ดี   
            ตรีอ่านใจแฟนหนุ่มของเธอออก  จึงยื่นมือไปจับและกุมแน่นเข้าไว้  “ฟังก่อน ผู้หญิงเราก็อยากให้แฟนตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ   ตรีก็อยากให้กอล์ฟเป็นสุภาพบุรุษนะ  ถ้าตรีไม่ช่วยรู้มั้ยใครจะรู้สึกแย่มั้ง   คนแรกคือรัตน์  คนที่สองคือตรี  คนต่อมาก็คือปลายและก็เป็นกอล์ฟเองด้วย  ความรู้สึกแย่ ๆ คงส่งต่อกันเป็นทอด ๆ   ไม่มีความสุขกันแน่นอน   ต่อให้ตรีอยู่กับกอล์ฟก็ตาม  กอล์ฟอยากอยู่อย่างนั้นเหรอ  ตรีกับรัตน์อยู่ไม่ได้นะ”
            กอล์ฟยืนอยู่มองดูเรียวมือที่แขนตัวเองคิดตาม  คงเป็นจริงอย่างที่ว่า  เราคงต้องเสียสละสินะ   “ได้...กอล์ฟเข้าใจแล้ว  กอล์ฟก็อยากให้ตรีภูมิใจในตัวกอล์ฟเหมือนกัน  เธอโชคดีนะปลายที่ได้รัตน์เป็นแฟน”
            “ขอบคุณตรีมากเลย  ครั้งนี้ปลายซุ่มซ่ามประมาทเองแท้ ๆ  เดือดร้อนกันไปทั่ว  จากที่จะคว้าถ้วยชนะเลิศมาสบาย ๆ  ยากลำบากกันเลยทีนี้”  เธอรู้สึกเป็นปลื้มเมื่อได้คำตอบนี้ที่ไม่ได้ทำร้ายใคร
            “ในเมื่อมันยากมากขึ้น  ก็ต้องใช้วิธีการของรัตน์สิ”   ดวงหน้าหวานเริ่มคลายยิ้มออกเมื่อแก้ปัญหาแรกเสร็จ  และนึกถึงวิธีแก้ปัญหาถัดไปได้
            “วิธีของรัตน์?!”  กอล์ฟ ปลายพูดอย่างประหลาดใจขึ้นพร้อมกัน  แล้วหันมามองกันด้วยความสงสัย
            “ซ้อมให้หนักขึ้น  ขยันให้มากขึ้น  นักกีฬาพรสวรรค์รึจะสู้นักกีฬาพรแสวง  เขาซ้อมกันหนึ่งชั่วโมง  เราต้องซ้อมมากกว่าเขาเป็นสองชั่วโมง  ท่าซ้อมที่เขาซ้อมกันเป็นร้อยครั้ง  เราต้องซ้อมกันเป็นสองร้อยครั้ง...”
            “อย่าบอกนะว่า  ตรีจะไปติวเข้มที่บ้านปลาย”
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่