ถ้าเกิดเศรษฐกิจพังระเนระนาดของแท้ คนที่ทำงานทุกคนตกงาน จะรัฐบาล เอกชน รัฐวิสาหกิจ ตาย แบบหายแวบไปเลย จะเกิดอะไรขึ้นครับ

เมื่อบ้านเมืองยังเดินได้… การเมืองก็ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ ในวันที่บ้านเมืองยัง “ดูเหมือน” จะไปต่อได้ เศรษฐกิจอาจจะไม่ดี แต่ก็ยังไม่เลวร้าย ราคาของแพงขึ้น แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นอดตาย ประชา

เหตุผลหลักๆคือนักการเมือง เอื้อประโยชน์นายทุน ในอนาคตรัฐวิสาหกิจจะถูกบริหารให้ขาดทุนแล้วขายต่อให้เอกชนแบบถูกๆ พนักงานรัฐวิสาหกิจเตรียมตัวตกงานได้เลย

คำถามคือ ถ้ายังมีคนกินอิ่ม นอนหลับ ทรัพย์สินมากมี ช็อปกระจาย เที่ยวเมืองนอกเป็นว่าเล่น ชีวิตสุขสบายดี ทำไมจู่ๆคนที่ร่างกายสบายดีเขาต้องลุกขึ้นมา แล่เนื้อเลาะกระดูกเพื่อเปลี่ยนแปลงร่างกายของตัวเอง ? ค

เห็นใครๆบ่นว่าตกงาน ท้อแท้ ผมก็เลยนึกถึงความหลัง 16ปีก่อน จบมาปี43 เศรษฐกิจยุคไอเอมเอฟ ตกงานสิ บริษัท ห้างร้าน ล้มกันไประเนระนาด มีแต่งานขาย ่พาร์ทไทม์ ฟรีแลนซ์ ไม่มีเงินเดือน ขายได้หาลูกค้าได้เอาส่วน

ณ ปัจจุบัน  เศรษฐกิจแย่ขนาดไหน คนไทย  ตกงานเยอะแค่ไหน   จำนวนคนฆ่าตัวตายทั้งประเทศ  ? หลังจากนี้  ถ้า  ยังเป็นแบบนี้  กว่าการท่องเที่ยวจะกลับมา  แบบเดิม

อีก 15-20 ปีก็รีไทร์แล้ว บ้านยังผ่อนไม่ทันหมด ลูกยันเรียนไม่ทันจบ เงิบเก็บไม่มี บำนาญประกันสังคมได้เดือนละ 4,000 จะรอดยังไง

ผู้เขียนได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดสังคมนิยมในฐานะกรอบการวิเคราะห์ทางเศรษฐกิจ มิใช่ในฐานะอุดมการณ์แบบเบ็ดเสร็จ หากแต่เป็นเครื่องมือในการตั้งคำถามต่อโครงสร้างเศรษฐกิจไทยในปัจจุบัน โดยเฉพาะบทบาทของรัฐและ

ผมเห็นมีบางรัฐวิสาหกิจถูกแปรสภาพเป็นเอกชนหรือบางที่โดนยกเลิกกิจการ อยากทราบว่าพนักงานที่ทำอยู่บริษัทนั้นๆมีวิธีจัดการกับปัญหาอย่างไรครับ