หวนนึกถึงการสู้ชีวิตหลังจบใหม่ ๆ

เห็นใครๆบ่นว่าตกงาน ท้อแท้ ผมก็เลยนึกถึงความหลัง 16ปีก่อน
จบมาปี43   เศรษฐกิจยุคไอเอมเอฟ  ตกงานสิ บริษัท ห้างร้าน ล้มกันไประเนระนาด
มีแต่งานขาย ่พาร์ทไทม์ ฟรีแลนซ์  ไม่มีเงินเดือน ขายได้หาลูกค้าได้เอาส่วนแบ่งไป   พ่อแม่ก้ไม่ให้ค่ากินในช่วงแรกๆนะต้องกู้มาแล้วผ่อนคืน
ต้องนั่งรถเมล์ไปโซนต่างๆทั่วกทมและปริมณฑลรอพบลูกค้าเช้ายันค่ำ ต้องนั่งหลับในห้องน้ำ อดบ้างมีกินบ้าง  มีแฟนก็อยู่ไม่ทนก็เรื่องปากท้อง ลำบาก ช่วงเศรษฐกิจเริ่มฟื้นปี45-46ลองยื่นใบสมัครไปร้อยกว่าที่ เสียค่ารูปเอกสารค่าเดินทางไปสมัครเป็นหมื่น  แห้วเรียบ.....  เก็บเงินได้ก้อนมาเป็นเฒ้าแก่แรกๆก็ยังไม่รู้จะรอดมั้ยต้องทำพาร์ทไทม์คู่ไปด้วย เหนื่อยสองต่อ   กว่าจะค่อยๆยืนมาได้เต็มตัวช่วง5-6ปี่หลังนี้  
ช่วงของการเป็นเฒ้าแก่ ก็ยังมีมรสุมชีวิตอีกหลายลุกทั้งลุกค้าต่างชาติโกง  สุขภาพ  ผ่อนรถผ่อนบ้านต้องหมุนไม่ให้เครดิตบูโรเสีย  ช่วงเงินกุ้เงินหมุนนี่อย่างเหนื่อยโดยเฉพาะช่วงซัพไพร์มแถบกระอักเลือด ........

นั่งรำลึกความหลังตั้งแต่จบมา นี่หรือชีวิตเรา มาถึงจุดนี้ได้ไงนะ   นึกถึงหนังแอ็คชั่น บู๊ระห่ำ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่