ขอพื้นที่ปรึกษา/บ่น/ระบายนะคะ
คือเรารู้จักเพื่อนคนนึงเพราะเคยทำงานที่บริษัท A ด้วยกัน คุยกันถูกคอ เคยไปดื่มด้วยกันหลังเลิกงานบ้าง แต่ไม่บ่อยไม่ถือว่าสนิทมาก แต่เข้ากันได้ดี ต่อมาวันนึง สัญญางานของเพื่อนหมด เพื่อนจึงได้งานใหม่ที่บริษัท B หลังจากนั้นไม่นานสัญญางานเราก็หมดเช่นกัน เพื่อนคนนี้เลยบอกว่า งานที่ใหม่คนไม่พอ เขาจะบอกเจ้านายให้หาคนเพิ่ม แล้วจะแนะนำเรากับเจ้านาย หลังจากนั้นให้เราส่งเรซูมเม่ไป สุดท้ายเราจึงได้ไปสัมภาษณ์ และเข้าทำงานกับบริษัท B เพื่อนเราได้เป็นแบบประจำ แต่เราได้เป็นแบบชั่วคราว คือ ทำเต็มเวลาแต่มีวันหมดอายุสัญญางานคือ 1 ปี (ซึ่งจะมีสิทธิ์ต่อหรือไม่ขึ้นอยู่กับว่างานเยอะ หรือน้อย เจ้านาย และ เงินทุนของบริษัท) แต่เพื่อนบอกเราว่า อาจจะมีโอกาสที่เราจะได้ทำประจำ เพราะคนไม่พอจริงๆ
งานในบริษัทBเป็นงานที่ดีมาก งานไม่หนัก มีเวลาเยอะ ไม่เครียด ไม่กดดัน ค่าจ้างก็ดี ดีทุกอย่าง แต่ปัญหามีอยู่อย่างเดียวคือเพื่อนเรา ขอเกริ่นว่าเพื่อนเราเป็น ผช นะคะ ในตอนแรกที่เริ่มงาน คือข่วงโควิดเข้าออฟฟิศอาทิคย์ละ วันหรือสองวัน ทุกครั้งที่เข้าออฟฟิศ เพื่อนก็จะพยายามเข้าวันเดียวกันกับเรา และพอเลิกงานก็จะไปดื่มกันหลังเลิกงาน หลักๆก็ดื่มตั้งแต่ 4โมง ยัน 3 ทุ่ม แต่ตอนนั้นคืออาทิตย์ละครั้งมากสุด สองครั้ง และ ส่วนใหญ่วันถัดไปคือไม่ต้องเข้าออฟฟิศกลับบ้านดึกคือไม่หนักหนาเท่าไหร่ ในช่วงนี้เราเริ่มรู้จากเพื่อนว่า เพื่อนเราดื่มทุกวัน เขาจะมีเพื่อนแถวบ้าน ที่มาดื่มกับเขาที่บ้านทุกวัน แม้จะวันจันทร์ อังคาร หรือวันอะไรก็ตาม เพื่อนคนนี้ก็จะดื่ม และเพื่อนเป็นคนนอนน้อย บางวันนอนตี2-3 แต่สามารถตื่นมาออนไลน์ได้8โมง ไม่มีปัญหา
เราก็ไม่ติดอะไร คิดว่าโควิดไม่ได้ออกจากบ้านบ่อยๆ ถือว่าทำความสนิทสนมกับเพื่อนไปด้วย เวลาดื่มเราก็จะเลี้ยงเพื่อนบ้างเป็นการขอบคุณเรื่องหางานให้
ช่วงนี้สำหรับวันที่เราไม่ได้เข้าออฟฟิศไป เรากับเพื่อนก็โทรคุยกันทุกวัน เพื่อนเราเป็น extrovert เราเป็น introvert การโทรคุยก็เป็นการคุยผ่านMicrosoft teams ของแลปทอป บางครั้งก็เปิดวีดีโอ บางครั้งเพิ่อนก็ทำอาหารระหว่างคุยกันเรื่องที่คุยส่วนใหญ่ก็ไม่เกี่ยวกับงาน ส่วนจะเป็นเรื่องปาตี้ของเพื่อน
ค่อมาช่วงนี้ โควิดเริ่มซา บริษัทบังคับให้เข้าออฟฟิศอาทิตย์ละ3 วันเป็นอย่างต่ำ แต่จะเข้าวันไหนก็ได้ และทุกๆอาทิตย์ไม่จำเป็นต้องเข้าวันเดียวกัน เราจึงเจอเพื่อนอาทิตย์ละเกือบ3 วัน ตอนนี้ก็คือเราเริ่มดื่มเยอะขึ้นแทบทุกวันที่เราเจอกับเพื่อน เราบอกเพื่อนแล้วว่าเราไม่ใช่คนชอบดื่ม ถ่าดื่มหนักลุกทำงานเช้าไม่ไหวบลาๆ เพื่อนก็เหทือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังดื่มอยู่ดี แต่เลิกเร็วขึ้นเป็น 1 ทุ่มอะไรแบบนี้แทน 3 ทุ่ม วันที่ไม่ได้เจอกันกผ้เหมือนเดิม โทรคุยกันทุกวัน วันละเป็นชั่วโมงๆ
ปัญหาคือ เราเริ่มรู้สึกว่าการไปทำงานแล้วเจอเพื่อนคนนี้มันเหนื่อยพอๆกับการไปทำงานแล้วมีงานเยอะ เลยค่ะ ปกติเราดื่มได้ แต่ไม่ใช่คนดื่มทุกวัน บางอาทิตย์ไม่ดื่มเลย นอกจากนี้เรารู้สึกว่าเราเป็นคนรับฟังเพื่อน ทำตัวติดกับเพื่อนเราคิดว่าเรากับเพื่อนไม่ได้มีไลฟสไตล์เหมือนกันเลย เรื่องที่คุย เราก็ไม่ได้สนใจจริงๆ แล้วเวลาเรามีอะไรเช่นไม่สบายเราก็จะบอกเพื่อนก่อน ก่อนที่จะลอกเจ้านาย เพื่อนก็จะแซวว่าหาเรื่องไม่เข้าออฟฟิศหรือป่าว เพื่อนแซวเล่นจริงๆ ไม่ได้ซีเรียส แต่พอมันหลายๆครั้งเข้ามันเซ็ง มันทำให้เราอึดอัด เราเป็นผญ แต่เราไม่โทรคุยกับใคร กับแฟนเรายังเมสเสจเลย ไม่โทรคุยกัน แต่เพื่อนเราเหมือนคนขี้เหงา เหมือนคนอยู่คนเดียวไม่เป็น ชอบมีคนคุยด้วย อยู่ด้วย ซึ่งสำหรับเราบางทีมันเหมือนว่าเราไม่อยากปฏิเสธเพื่อน บอกก่อนว่าเพื่อนไม่เคยบังคับเรานะคะ เราอยากวาง นางก็วาง แต่คือเข้าใจไหมคะ มันก็ต้องโทรหาทุกวันอยู่ดี ถ้าไม่โทรหา เจอกันที่ออฟฟิศก็คือ ตอนเช้าไปซื้อกาแฟ ด้วยกัน พักกลางวันไปกินข้าวด้วยกัน ทำทุกอย่างด้วยกัน ซึ่งเมื่อก่อนเรามีเพื่อนที่ทำงานเราก็ชอบทำกับเพื่อนเรานะ แต่กับเพื่อนคนนี้เหมือนเราไม่อยากทำ ไม่อยากไปด้วยแต่เราต้องไป เหมือนเราบังคับตัวเอง
เรามีความคิดจะหางานใหม่ เราอยู่ตปท งานไม่ได้หายาก แต่งานดีๆ แบบนี้ก็ไม่ได้หาง่ายเหมือนกัน เราแอบเสียดายแต่ในใจลึกๆก็คิดว่า เราเสียสุขภาพ ดื่มหนักแบบนี้ไม่ไหว แล้วการที่ให้เราคุยโทรสับกับใครสักคนนึงเป็นชั่วโมงๆ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราชอบ บางทีเพื่อนโทรมา เราแกล้งไม่รับบ่อยมากเลย แล้วเมสเสจกลับว่าเดี๋ยวโทรกลับ อะไรแบบนี้ เรารู้สึกแย่ เราไม่รู้สึกเป็นตัวเอง มีใครเป็นแบบนี้บ้างไหม เราเอาเรื่องเล็กๆมาเป็นเรื่องใหญ่เกินไปหรือป่าว เป็นคุณ คุณจะทำยังไงกันคะ
ใครมีคนรู้จักหรือเพื่อนแนะนำงานให้ แล้วได้ไปทำงานกับเขา คุณจะรู้สึกติดหนี้บุญคุณเขาไหม
คือเรารู้จักเพื่อนคนนึงเพราะเคยทำงานที่บริษัท A ด้วยกัน คุยกันถูกคอ เคยไปดื่มด้วยกันหลังเลิกงานบ้าง แต่ไม่บ่อยไม่ถือว่าสนิทมาก แต่เข้ากันได้ดี ต่อมาวันนึง สัญญางานของเพื่อนหมด เพื่อนจึงได้งานใหม่ที่บริษัท B หลังจากนั้นไม่นานสัญญางานเราก็หมดเช่นกัน เพื่อนคนนี้เลยบอกว่า งานที่ใหม่คนไม่พอ เขาจะบอกเจ้านายให้หาคนเพิ่ม แล้วจะแนะนำเรากับเจ้านาย หลังจากนั้นให้เราส่งเรซูมเม่ไป สุดท้ายเราจึงได้ไปสัมภาษณ์ และเข้าทำงานกับบริษัท B เพื่อนเราได้เป็นแบบประจำ แต่เราได้เป็นแบบชั่วคราว คือ ทำเต็มเวลาแต่มีวันหมดอายุสัญญางานคือ 1 ปี (ซึ่งจะมีสิทธิ์ต่อหรือไม่ขึ้นอยู่กับว่างานเยอะ หรือน้อย เจ้านาย และ เงินทุนของบริษัท) แต่เพื่อนบอกเราว่า อาจจะมีโอกาสที่เราจะได้ทำประจำ เพราะคนไม่พอจริงๆ
งานในบริษัทBเป็นงานที่ดีมาก งานไม่หนัก มีเวลาเยอะ ไม่เครียด ไม่กดดัน ค่าจ้างก็ดี ดีทุกอย่าง แต่ปัญหามีอยู่อย่างเดียวคือเพื่อนเรา ขอเกริ่นว่าเพื่อนเราเป็น ผช นะคะ ในตอนแรกที่เริ่มงาน คือข่วงโควิดเข้าออฟฟิศอาทิคย์ละ วันหรือสองวัน ทุกครั้งที่เข้าออฟฟิศ เพื่อนก็จะพยายามเข้าวันเดียวกันกับเรา และพอเลิกงานก็จะไปดื่มกันหลังเลิกงาน หลักๆก็ดื่มตั้งแต่ 4โมง ยัน 3 ทุ่ม แต่ตอนนั้นคืออาทิตย์ละครั้งมากสุด สองครั้ง และ ส่วนใหญ่วันถัดไปคือไม่ต้องเข้าออฟฟิศกลับบ้านดึกคือไม่หนักหนาเท่าไหร่ ในช่วงนี้เราเริ่มรู้จากเพื่อนว่า เพื่อนเราดื่มทุกวัน เขาจะมีเพื่อนแถวบ้าน ที่มาดื่มกับเขาที่บ้านทุกวัน แม้จะวันจันทร์ อังคาร หรือวันอะไรก็ตาม เพื่อนคนนี้ก็จะดื่ม และเพื่อนเป็นคนนอนน้อย บางวันนอนตี2-3 แต่สามารถตื่นมาออนไลน์ได้8โมง ไม่มีปัญหา
เราก็ไม่ติดอะไร คิดว่าโควิดไม่ได้ออกจากบ้านบ่อยๆ ถือว่าทำความสนิทสนมกับเพื่อนไปด้วย เวลาดื่มเราก็จะเลี้ยงเพื่อนบ้างเป็นการขอบคุณเรื่องหางานให้
ช่วงนี้สำหรับวันที่เราไม่ได้เข้าออฟฟิศไป เรากับเพื่อนก็โทรคุยกันทุกวัน เพื่อนเราเป็น extrovert เราเป็น introvert การโทรคุยก็เป็นการคุยผ่านMicrosoft teams ของแลปทอป บางครั้งก็เปิดวีดีโอ บางครั้งเพิ่อนก็ทำอาหารระหว่างคุยกันเรื่องที่คุยส่วนใหญ่ก็ไม่เกี่ยวกับงาน ส่วนจะเป็นเรื่องปาตี้ของเพื่อน
ค่อมาช่วงนี้ โควิดเริ่มซา บริษัทบังคับให้เข้าออฟฟิศอาทิตย์ละ3 วันเป็นอย่างต่ำ แต่จะเข้าวันไหนก็ได้ และทุกๆอาทิตย์ไม่จำเป็นต้องเข้าวันเดียวกัน เราจึงเจอเพื่อนอาทิตย์ละเกือบ3 วัน ตอนนี้ก็คือเราเริ่มดื่มเยอะขึ้นแทบทุกวันที่เราเจอกับเพื่อน เราบอกเพื่อนแล้วว่าเราไม่ใช่คนชอบดื่ม ถ่าดื่มหนักลุกทำงานเช้าไม่ไหวบลาๆ เพื่อนก็เหทือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังดื่มอยู่ดี แต่เลิกเร็วขึ้นเป็น 1 ทุ่มอะไรแบบนี้แทน 3 ทุ่ม วันที่ไม่ได้เจอกันกผ้เหมือนเดิม โทรคุยกันทุกวัน วันละเป็นชั่วโมงๆ
ปัญหาคือ เราเริ่มรู้สึกว่าการไปทำงานแล้วเจอเพื่อนคนนี้มันเหนื่อยพอๆกับการไปทำงานแล้วมีงานเยอะ เลยค่ะ ปกติเราดื่มได้ แต่ไม่ใช่คนดื่มทุกวัน บางอาทิตย์ไม่ดื่มเลย นอกจากนี้เรารู้สึกว่าเราเป็นคนรับฟังเพื่อน ทำตัวติดกับเพื่อนเราคิดว่าเรากับเพื่อนไม่ได้มีไลฟสไตล์เหมือนกันเลย เรื่องที่คุย เราก็ไม่ได้สนใจจริงๆ แล้วเวลาเรามีอะไรเช่นไม่สบายเราก็จะบอกเพื่อนก่อน ก่อนที่จะลอกเจ้านาย เพื่อนก็จะแซวว่าหาเรื่องไม่เข้าออฟฟิศหรือป่าว เพื่อนแซวเล่นจริงๆ ไม่ได้ซีเรียส แต่พอมันหลายๆครั้งเข้ามันเซ็ง มันทำให้เราอึดอัด เราเป็นผญ แต่เราไม่โทรคุยกับใคร กับแฟนเรายังเมสเสจเลย ไม่โทรคุยกัน แต่เพื่อนเราเหมือนคนขี้เหงา เหมือนคนอยู่คนเดียวไม่เป็น ชอบมีคนคุยด้วย อยู่ด้วย ซึ่งสำหรับเราบางทีมันเหมือนว่าเราไม่อยากปฏิเสธเพื่อน บอกก่อนว่าเพื่อนไม่เคยบังคับเรานะคะ เราอยากวาง นางก็วาง แต่คือเข้าใจไหมคะ มันก็ต้องโทรหาทุกวันอยู่ดี ถ้าไม่โทรหา เจอกันที่ออฟฟิศก็คือ ตอนเช้าไปซื้อกาแฟ ด้วยกัน พักกลางวันไปกินข้าวด้วยกัน ทำทุกอย่างด้วยกัน ซึ่งเมื่อก่อนเรามีเพื่อนที่ทำงานเราก็ชอบทำกับเพื่อนเรานะ แต่กับเพื่อนคนนี้เหมือนเราไม่อยากทำ ไม่อยากไปด้วยแต่เราต้องไป เหมือนเราบังคับตัวเอง
เรามีความคิดจะหางานใหม่ เราอยู่ตปท งานไม่ได้หายาก แต่งานดีๆ แบบนี้ก็ไม่ได้หาง่ายเหมือนกัน เราแอบเสียดายแต่ในใจลึกๆก็คิดว่า เราเสียสุขภาพ ดื่มหนักแบบนี้ไม่ไหว แล้วการที่ให้เราคุยโทรสับกับใครสักคนนึงเป็นชั่วโมงๆ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราชอบ บางทีเพื่อนโทรมา เราแกล้งไม่รับบ่อยมากเลย แล้วเมสเสจกลับว่าเดี๋ยวโทรกลับ อะไรแบบนี้ เรารู้สึกแย่ เราไม่รู้สึกเป็นตัวเอง มีใครเป็นแบบนี้บ้างไหม เราเอาเรื่องเล็กๆมาเป็นเรื่องใหญ่เกินไปหรือป่าว เป็นคุณ คุณจะทำยังไงกันคะ