เรากับแฟนคบกันมาได้ประมาณ 8 เดือนค่ะ แต่ว่าคบกันแบบไม่มีใครรู้ รู้กันแค่สองคนมีแค่เรากับแฟนค่ะ ทั้งที่บ้านเรา ทั้งบ้านแฟน หรือเพื่อนๆไม่มีใครรู้เลยค่ะ จริงๆเราก็เคยพูดกับเขาแล้ว ว่าเราจะไม่บอกใครหรอว่าเราคบกัน เป็นแฟนกัน อะไรแบบนี้ เขาก็บอกไม่เห็นจำเป็นจะต้องบอก เขาโอเคแบบนี้ ที่ไม่ต้องบอกใคร บอกไปแล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไร เราก็ไม่ได้อะไร ก็คิดว่าเขายังไม่พร้อมหรอกมั้ง
แต่พอนานไป เราเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนในความลับของเขาเลยค่ะ เคยชวนเขาไปเดินห้าง เขาก็บอกว่าไม่ชอบไป คนมันเยอะ เราก็ไม่อะไร เข้าใจแหล่ะค่ะ อีกอย่างนึงคือ เขาไม่ค่อยจะมีเวลาให้เราด้วยค่ะ เจอกันแป้บๆ 2-3 ชม.เขาก็ต้องกลับไปดูร้าน เขาเปิดร้านกับแม่เขาค่ะ อาทิตย์นึง ได้เจอกัน 2-3 ครั้ง แล้วแต่ว่าเขาจะว่าง บางทีก็ว่างตอนเย็นหลังเราเลิกงาน ก็ไปกินข้าวกันนิดๆหน่อยๆแล้วก็กลับ เราก็ดีใจที่ได้เจอค่ะ ถึงจะเจอแค่แป้บเดียว วันหยุดเราก็ต้องรอเขาบอกค่ะ ว่าเขาว่างตอนไหน ส่วนใหญ่จะว่างช่วงบ่ายๆ ก็ออกไปกินข้าว อยู่กัน 2-3 ชม.เขาก็ต้องกลับ เป็นแบบนี้วนลูปตลอดค่ะ เราก็รอ รอเขามาตลอด
เราก็อดน้อยใจไม่ได้ ว่าความเป็นแฟนของเราจะเป็นกันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน เราเคยคุยกับเขาหลายรอบมากค่ะ ว่าสิ่งที่เราเป็นกันอยู่นี้ ความสัมพันธ์แบบนี่ มันจะมีวันที่เขามีเวลาให้เรามากขึ้น มีช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันแบบจริงๆจังหรือมากขึ้นไหม สุดท้ายก็ทะเลาะกันค่ะ วนลูปแบบนี้บ่อยมาก เพราะเขาบอกว่าเขาโอเคกับความสัมพันธ์แบบนี้ ไม่ต้องไปป่าวประกาศให้ใครรับรู้ ถ้าจะบอกก็คือตอนแต่งงานทีเดียวไปเลย
เราก็น้อยใจทุกครั้งเลยค่ะ ที่ความเป็นแฟนของเรามันบอกใครไม่ได้ มันอึดอัดไปหมดเลยค่ะ เราคิดที่จะเดินจากไปจากเขานะคะ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเรารักเขาค่ะ เราอยากมีอนาคตที่ดีไปกับเขา เขาเป็นคนที่ดีมากๆเลยสำหรับเรา คอยให้กำลังใจเราทุกๆครั้ง
เมื่อถึงเวลาที่คิดว่าความสัมพันธ์แบบนี้ควรไปต่อหรือพอแค่นี้
แต่พอนานไป เราเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนในความลับของเขาเลยค่ะ เคยชวนเขาไปเดินห้าง เขาก็บอกว่าไม่ชอบไป คนมันเยอะ เราก็ไม่อะไร เข้าใจแหล่ะค่ะ อีกอย่างนึงคือ เขาไม่ค่อยจะมีเวลาให้เราด้วยค่ะ เจอกันแป้บๆ 2-3 ชม.เขาก็ต้องกลับไปดูร้าน เขาเปิดร้านกับแม่เขาค่ะ อาทิตย์นึง ได้เจอกัน 2-3 ครั้ง แล้วแต่ว่าเขาจะว่าง บางทีก็ว่างตอนเย็นหลังเราเลิกงาน ก็ไปกินข้าวกันนิดๆหน่อยๆแล้วก็กลับ เราก็ดีใจที่ได้เจอค่ะ ถึงจะเจอแค่แป้บเดียว วันหยุดเราก็ต้องรอเขาบอกค่ะ ว่าเขาว่างตอนไหน ส่วนใหญ่จะว่างช่วงบ่ายๆ ก็ออกไปกินข้าว อยู่กัน 2-3 ชม.เขาก็ต้องกลับ เป็นแบบนี้วนลูปตลอดค่ะ เราก็รอ รอเขามาตลอด
เราก็อดน้อยใจไม่ได้ ว่าความเป็นแฟนของเราจะเป็นกันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน เราเคยคุยกับเขาหลายรอบมากค่ะ ว่าสิ่งที่เราเป็นกันอยู่นี้ ความสัมพันธ์แบบนี่ มันจะมีวันที่เขามีเวลาให้เรามากขึ้น มีช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันแบบจริงๆจังหรือมากขึ้นไหม สุดท้ายก็ทะเลาะกันค่ะ วนลูปแบบนี้บ่อยมาก เพราะเขาบอกว่าเขาโอเคกับความสัมพันธ์แบบนี้ ไม่ต้องไปป่าวประกาศให้ใครรับรู้ ถ้าจะบอกก็คือตอนแต่งงานทีเดียวไปเลย
เราก็น้อยใจทุกครั้งเลยค่ะ ที่ความเป็นแฟนของเรามันบอกใครไม่ได้ มันอึดอัดไปหมดเลยค่ะ เราคิดที่จะเดินจากไปจากเขานะคะ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเรารักเขาค่ะ เราอยากมีอนาคตที่ดีไปกับเขา เขาเป็นคนที่ดีมากๆเลยสำหรับเรา คอยให้กำลังใจเราทุกๆครั้ง