พ่อแม่ผมทำงานขายประกันมาเกือบจะ 30 ปี แต่พ่อแม่ไม่สามารถพัฒนาอะไรได้เลยจากสายงานนี้ คือ 30 ปี มันต้องเป็นผู้จัดการภาคหรือตำแหน่งที่สูงขึ้น พ่อแม่วางชีวิตการทำงานได้พังมากๆคือพ่อเป็นคนขับรถให้แม่ส่วนแม่เป็นคนขายสรุปพ่อผมเป็นคนที่ไม่มีงานทำเลย 30 ปี ไม่มีเงิน ใช้ชีวิตไปวันๆ รายได้คือได้ทางเดียว ที่อยู่ในที่ทำงานได้เพราะแม่ต้องขายเขัาโค้ตพ่อให้มีตัวเลข ผมรู้สึกเบื่อพ่อแม่ที่ทำอะไรไม่เป็นไม่พัฒนาทำงานบริษัทแต่ใช้ Word ไม่เป็น ตรรกะพ่อแม่ผมทำให้ผมรู้สึกช็อต จะเป็นหัวหน้าไม่ต้องทำเป็นหมดให้เลขาทำก็ได้
ถามว่ามีรายได้ทางเดียวทำไมอยู่ได้พ่อแม่ผมมีนิสัยเหมือนกันคือติดให้คนอื่นช่วยเวลาเจอปัญหาอะไรแก้ไขไม่ได้คิดได้อย่างเดียวให้พี่/น้อง/ลูกช่วย
- พี่สาวแม่ตอนนั้นทำหมู่บ้านจัดสรรเลยให้บ้าน(ไม่รู้ว่าให้อยู่ฟรีรึเปล่าเพราะแม่บอกติดหนี้พี่สาว 2 ล้าน)
- น้องสาวแม่ทำงานอยูต่างประเทศแม่มักจะทักไปขอเงินน้องสาวตลอดเวลาเงินไม่พอ ณปัจจุบัน ก็ยังทักไปขออยู่
- พี่ชายแม่ออกเงินค่าซื้อรถให้ครึ่งนึง/คอมเครื่องแรกที่บ้านเงินพี่ชายทั้งนั้น ฯลฯ ไปยืมเงินหัวหน้างานอีก
- พ่อแม่ มาซื้อบ้าน ผมมารู้ที่หลังว่าเงินที่เอามาจองบ้านคือเงินของน้องสาวแม่ที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ และ พี่สาวแม่ก็ช่วยเอาพวกหินอ่อน ไม้ ทีวี ฯลฯ เอามาให้ตกแต่งบ้าน
ส่วนเรื่องหนี้ พ่อกับแม่ผมสร้างหนี้มาตั้งแต่ผมเกิดยันถึงปัจจุบันหนี้ก็ยังไม่หมดมีแต่เพิ่มขึ้นๆ ผมต้องมารับภาระคือจบมาทำงาน เงินเดือนแรกให้พ่อกับแม่
(พ่อแม่มีตรรกะแปลกๆคือบอกให้เงินน้องด้วย??? )เดือนที่ 2 พ่อกับแม่มาขอเลย เดือนที่ 3 ขอ มีแต่จะหนักขึ้นๆ เอาตรงๆผมต้องเดินกลับบ้าน 3-4 กิโล เพื่อเซฟเงินค่ารถ เงินกินข้าวก็ไม่มีต้องอดมื้อกินมื้อ ค่าโทรศัพท์ ก็ไม่มีจ่าย น่าสมเพชตัวเอง ทำงานแต่เงินไม่มี มีแต่พ่อแม่สู้และอดเพื่อลูก นี่ลูกต้องมาสู้และอดเพื่อพ่อแม่ ถ้าไม่ขอเงินก็จะโยนภาระมาให้คือค่าเทอมน้อง บางที่พ่อแม่อยากได้อะไรก็จะมาขอเงิน ผมเคยบอกเหตุผลผมไม่ไหวก็เหมือนจะฟังแต่สุดท้ายก็มาขออยู่ดี ผมค่อนข้างเครียดมีพ่อแม่แบบนี้ ชีวิตผมหมดอนาคตเลย เงินเก็บไม่มี อนาคตมืดเลย รู้สึกหมดไฟ
เหมือนเกิดมาเป็นเครื่องมือพ่อแม่เป็นตัวแบกภาระในสิ่งที่พ่อแม่ทำผิดพลาดแล้วโยนมาให้แบก
คิดยังไงกับการที่มีพ่อแม่วางแผนชีวิตล่ม/มีหนี้เยอะ/คอยแต่จะให้คนอื่นมาช่วย/ไม่พัฒนาตัวเอง/จนลูกต้องมาแบกรับภาระ
ถามว่ามีรายได้ทางเดียวทำไมอยู่ได้พ่อแม่ผมมีนิสัยเหมือนกันคือติดให้คนอื่นช่วยเวลาเจอปัญหาอะไรแก้ไขไม่ได้คิดได้อย่างเดียวให้พี่/น้อง/ลูกช่วย
- พี่สาวแม่ตอนนั้นทำหมู่บ้านจัดสรรเลยให้บ้าน(ไม่รู้ว่าให้อยู่ฟรีรึเปล่าเพราะแม่บอกติดหนี้พี่สาว 2 ล้าน)
- น้องสาวแม่ทำงานอยูต่างประเทศแม่มักจะทักไปขอเงินน้องสาวตลอดเวลาเงินไม่พอ ณปัจจุบัน ก็ยังทักไปขออยู่
- พี่ชายแม่ออกเงินค่าซื้อรถให้ครึ่งนึง/คอมเครื่องแรกที่บ้านเงินพี่ชายทั้งนั้น ฯลฯ ไปยืมเงินหัวหน้างานอีก
- พ่อแม่ มาซื้อบ้าน ผมมารู้ที่หลังว่าเงินที่เอามาจองบ้านคือเงินของน้องสาวแม่ที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ และ พี่สาวแม่ก็ช่วยเอาพวกหินอ่อน ไม้ ทีวี ฯลฯ เอามาให้ตกแต่งบ้าน
ส่วนเรื่องหนี้ พ่อกับแม่ผมสร้างหนี้มาตั้งแต่ผมเกิดยันถึงปัจจุบันหนี้ก็ยังไม่หมดมีแต่เพิ่มขึ้นๆ ผมต้องมารับภาระคือจบมาทำงาน เงินเดือนแรกให้พ่อกับแม่
(พ่อแม่มีตรรกะแปลกๆคือบอกให้เงินน้องด้วย??? )เดือนที่ 2 พ่อกับแม่มาขอเลย เดือนที่ 3 ขอ มีแต่จะหนักขึ้นๆ เอาตรงๆผมต้องเดินกลับบ้าน 3-4 กิโล เพื่อเซฟเงินค่ารถ เงินกินข้าวก็ไม่มีต้องอดมื้อกินมื้อ ค่าโทรศัพท์ ก็ไม่มีจ่าย น่าสมเพชตัวเอง ทำงานแต่เงินไม่มี มีแต่พ่อแม่สู้และอดเพื่อลูก นี่ลูกต้องมาสู้และอดเพื่อพ่อแม่ ถ้าไม่ขอเงินก็จะโยนภาระมาให้คือค่าเทอมน้อง บางที่พ่อแม่อยากได้อะไรก็จะมาขอเงิน ผมเคยบอกเหตุผลผมไม่ไหวก็เหมือนจะฟังแต่สุดท้ายก็มาขออยู่ดี ผมค่อนข้างเครียดมีพ่อแม่แบบนี้ ชีวิตผมหมดอนาคตเลย เงินเก็บไม่มี อนาคตมืดเลย รู้สึกหมดไฟ
เหมือนเกิดมาเป็นเครื่องมือพ่อแม่เป็นตัวแบกภาระในสิ่งที่พ่อแม่ทำผิดพลาดแล้วโยนมาให้แบก