ต่อจากกระทู้เดิม

จริงๆผมเป็นคนดอยครับ ดิ้นรนมาตั้งแต่เด็กจนมีชีวิตที่ดี แต่แล้วก็มีความโลภกู้เงินและเอารถที่บ้านไปเข้าไฟแนนซ์ และบางส่วนก็ยืมเขามา คิดว่าจะไปได้ดี แต่ก็ล้มไม่เป็นท่า  แก้ไขพยายามประคองตัวเองมาหลายปีแล้ว มีความคิดที่จะลาออกจากงานไปลำบากหาเงินในต่างแดนแต่ก็ติดเงื่อนไขเงินกู้ก็ไม่สามารถไปได้ ทุกวันนี้ก็รับงานเล็กงานน้อยนอกจากงานประจำเพื่อนผ่านไปวันๆ  ขอบคุณที่เข้ามาพูดคุยครับ บางทีก็ไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร

เนื่องด้วยที่ว่าผมตัวคนเดียวมาตลอดตั้งแต่ลงดอยมาเรียนหนังสือจนได้ทำงาน ผมเริ่มพลาดตรงรีบสำเร็จ จึงกู้เงินมาตามที่กล่าวไว้ข้างต้น นำมาเปิดร้านอัดฉีดกับเปิดแผงขายทุเรียน ช่วงนั้นก็มาเจอโควิดพอดี แบกภาระค่าเช่าต่อไม่ไหวจำเป็นต้องหยุดไป แล้วก็มีซื้อควายมาให้พ่อแม่เลี้ยงบนดอยแต่ต่อมาราคาก็ร่วงนักมากจากนั้นก็เริ่มแบกหนี้ก้อนนี้มาตลอด  แต่โชคไม่ดีผมก็เกิดอุบัติเหตุและแม่ผมก็เข้าโรงบาล จำเป็นต้องใช้เงินอีกแล้ว ก็ได้แต่นำรถของที่บ้านแต่เป็นรถพี่เขยไปเข้าไฟแนนซ์ จากที่แบกหนี้1ก้อน กลายเป็นแบกหนี้2ก้อน ซึ่งเงินเดือนไม่พอแล้วตอนนี้ มีเพื่อนแนะนำให้ลองไปทำงานต่างแดน แต่ด้วยติดภาระหนี้มันไม่สามารถออกจากงานและไปได้ จนบางครั้งก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว ถ้าจะให้พูดถึงความรู้สึกตัวเอง ผมตอนนี้ยังไงก็ได้ขอแค่คนที่อยู้ข้างหลังผมไม่ต้องแบกรับสิ่งพวกนี้ ถ้าการขายอวัยวะถูกกฏหมายผมก็คงประกาศขายไปแล้ว ซึ่งผมก็เข้าใจดีว่าปัญหาก่อเองก็ต้องแก้เอง แต่ผมแค่รู้สึกว่ามันหนักหนาเกินกว่าผมจะแบกต่อไปไหว ที่มาตั้งกระทู้ก็หวังว่าอาจจะมีเพื่อนช่วยชี้นำทางแก่ผมบ้าง  ขอบคุณครับ🥹🙏