สวัสดีครับวันนี้ผมมีเรื่องอยากปรึกษา ผมอยากรู้ครับว่า ''เพื่อน " กับ" แฟน"มัน ต่างกันยังไงอารมณ์มันต่างกันยังไง ทุกคนอาจจะสงสัยนะครับ ว่าคำถามนี้ผมแยกไม่ออกจริงๆหรือ? ผมขอเล่าที่มานะครับ
ผมคบกับแฟนที่ไม่ได้ตั้งใจจะคบกันแต่แรก ซึ่งผมกับเขาเป็นเพื่อนกันที่ไม่ถูกกันมาก่อน ต่อมาด้วยเวลาต่างๆก็ทำให้ผมกับแฟนผมไม่ได้โกรธเคืองอะไรกัน และเขาก็ทักมาคุยปกติแบบเพื่อนและพยายามมาอยู่ห้องผมจนวันหนึ่งผมก็เสียตัวให้มันเพราะว่ามันเมาครับซึ่งผมก็ไม่ได้เต็มใจอะไรมากแต่ที่เสียเพราะว่าผมแรงน้อยและมันแรงเยอะบวกกับมันเมา จนผมกับมันพอเสร็จจากคืนนั้นผมกับมันก็ไม่ได้คุยอะไรมากในเรื่องนั้นแต่มันนก็ย้ายของมาอยู่ห้องผมเลย โดยไม่ได้ขอหรือตกลงอะไรที่จะเป็นแฟนกันเลย จนตอนนี้2ปีกว่า คำว่าขอเป็นแฟนยังไม่มีแต่เราก็อยู่ห้องเดียวกันไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกัน ถามว่าผมซีเรียสไหมไม่นะครับเพราะการที่อยู่ทุกวันนี้มันบอกสถานะได้ แต่ปัญหาคือ นิสัยของเขาคือคนไม่แคร์ใครไม่สนใจเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ผมพยายามปรับตัวเขาหาพยายามคุยกับเขาพยายามจะหาไรที่คิดว่าแฟนเขาทำกันทำให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเงียบ การถูกเมิน บางทีถูกล่าสุด เรา2คนมีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ผมพยายามทำตัวปกติทุกอย่างเหมือนเดิม และเพื่อนมานอนห้องผม เราก็คุยเล่นปกติ3คน แต่สิ่งปกตินี้ทำให้ผมอึดอัด เพราะว่า 3คนนี้มีผม แฟนผม และเพื่อน แต่เวลาคุยเหมือนนมีปค่เพื่อนกับแฟนผม เขาทำอะไรก็เรียกแต่เพื่อน คุยกับเพื่อนเวลสผมคุยเขาก็เมินและตอบแบบขอไปที กับเพื่อนกับคนอื่นก็ตอบปกติแต่เวลาตอบผมคือไม่เมินเหมือนอากาสก็ทำ้ป็นบอกว่าไม่ได้ยิน ซึ่งเป็นมานานมาก จนผมถามมีเพื่อนคนหนึ่งถามว่าทำไมถึงไม่คุยกับผมบางงไม่ปรึกษาผมบ้างไม่เรียกผมหรือบอกผมเวลาไปไหนมาไหนบ้าง คำตอบที่ได้คือ มันอารมณ์คนละแบบอารมณ์เพื่อนอีกแบบกะแฟนก็อีกแบบ ผมเลยตั้งคำถามว่าถ้าแฟนคือคนที่ต้องปรึกษากันคอยดูแลกันไม่ใช่หรอ แต่นี้เดือนหนึ่งคุยนับครั้งได้ ผมเลยไม่เข้าใจว่าเพื่อนกับแฟนมันต่างกันยังไงง
บางทีผมแอบร้องไห้นะครับบแต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนกับความรู้สึกนี้มา2ปีกว่า
เพื่อนกับแฟนต่างกันยังไง
ผมคบกับแฟนที่ไม่ได้ตั้งใจจะคบกันแต่แรก ซึ่งผมกับเขาเป็นเพื่อนกันที่ไม่ถูกกันมาก่อน ต่อมาด้วยเวลาต่างๆก็ทำให้ผมกับแฟนผมไม่ได้โกรธเคืองอะไรกัน และเขาก็ทักมาคุยปกติแบบเพื่อนและพยายามมาอยู่ห้องผมจนวันหนึ่งผมก็เสียตัวให้มันเพราะว่ามันเมาครับซึ่งผมก็ไม่ได้เต็มใจอะไรมากแต่ที่เสียเพราะว่าผมแรงน้อยและมันแรงเยอะบวกกับมันเมา จนผมกับมันพอเสร็จจากคืนนั้นผมกับมันก็ไม่ได้คุยอะไรมากในเรื่องนั้นแต่มันนก็ย้ายของมาอยู่ห้องผมเลย โดยไม่ได้ขอหรือตกลงอะไรที่จะเป็นแฟนกันเลย จนตอนนี้2ปีกว่า คำว่าขอเป็นแฟนยังไม่มีแต่เราก็อยู่ห้องเดียวกันไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกัน ถามว่าผมซีเรียสไหมไม่นะครับเพราะการที่อยู่ทุกวันนี้มันบอกสถานะได้ แต่ปัญหาคือ นิสัยของเขาคือคนไม่แคร์ใครไม่สนใจเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ผมพยายามปรับตัวเขาหาพยายามคุยกับเขาพยายามจะหาไรที่คิดว่าแฟนเขาทำกันทำให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเงียบ การถูกเมิน บางทีถูกล่าสุด เรา2คนมีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ผมพยายามทำตัวปกติทุกอย่างเหมือนเดิม และเพื่อนมานอนห้องผม เราก็คุยเล่นปกติ3คน แต่สิ่งปกตินี้ทำให้ผมอึดอัด เพราะว่า 3คนนี้มีผม แฟนผม และเพื่อน แต่เวลาคุยเหมือนนมีปค่เพื่อนกับแฟนผม เขาทำอะไรก็เรียกแต่เพื่อน คุยกับเพื่อนเวลสผมคุยเขาก็เมินและตอบแบบขอไปที กับเพื่อนกับคนอื่นก็ตอบปกติแต่เวลาตอบผมคือไม่เมินเหมือนอากาสก็ทำ้ป็นบอกว่าไม่ได้ยิน ซึ่งเป็นมานานมาก จนผมถามมีเพื่อนคนหนึ่งถามว่าทำไมถึงไม่คุยกับผมบางงไม่ปรึกษาผมบ้างไม่เรียกผมหรือบอกผมเวลาไปไหนมาไหนบ้าง คำตอบที่ได้คือ มันอารมณ์คนละแบบอารมณ์เพื่อนอีกแบบกะแฟนก็อีกแบบ ผมเลยตั้งคำถามว่าถ้าแฟนคือคนที่ต้องปรึกษากันคอยดูแลกันไม่ใช่หรอ แต่นี้เดือนหนึ่งคุยนับครั้งได้ ผมเลยไม่เข้าใจว่าเพื่อนกับแฟนมันต่างกันยังไงง
บางทีผมแอบร้องไห้นะครับบแต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนกับความรู้สึกนี้มา2ปีกว่า