สวัสดีครับ พอดีผมเป็นแฟนกับคนๆนึง คบมานานได้3ปีกว่าแล้ว ตั้งแต่ตอนอยู่ม.ปลาย อายุ20เท่ากัน
ตอนนี้เรียนอยู่มหาลัยด้วยกัน ผมเครียดกับเรื่องนึงมากคือเมื่อมีปัญหาหรือทะเลาะอะไรมา แฟนผมจะเลือกไม่เปิดใจคุยอะไรเลย
จะเลือกเงียบใช้แต่อารมณ์ พอผมพยายามเข้าหาคุยด้วยก็จะทำสายตารังเกียจ ออกห่าง ไม่ยอมคุยด้วย หนักสุดคือตบผม
ทุกๆครั้งผมต้องคอยคิดเดาเอาเองว่าทำอะไรผิด และส่วนตัวผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดร้ายแรงมากเลยด้วย
ผมมีแค่แฟนแทบจะคนเดียวจริง ไม่ติดตามไม่ยุ่งกับผู้หญิง พวกคลิปผู้หญิงเต้นออกยั่วหน่อยผมก็จะไม่ดู เพราะไม่ได้สนใจและรู้ดีว่าแฟนผมไม่ชอบ
อย่างเช่นวันนี้ผมมารับแฟนไปตึกเรียน ก็คุยกันตามปกติ แต่ผมได้ยินไม่เข้าใจคำนึงเลยถามกลับไปว่า "ห้ะ เมื่อกี้เตงพูดไรเหรอ"
แฟนผมก็มองแรงเลย ปกติผมเป็นคนค่อนข้างหูหนวกนิดนึงด้วย
แล้วแฟนผมก็เครียดมาตลอดจนถึงตอนนี้เลย ตลอดช่วงที่เรียนผมรู้ว่าแฟนผมไม่ค่อยเก่งวิชาที่เรียน ผมก็จะคอยช่วยและบอกคำตอบ แฟนผมก็ไม่สนใจแล้วหาคุยกับชายในแอป Litmatch จนผมเบื่อมากแล้ว ที่บอกพูดไปกี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม
พอช่วงพักเที่ยงผมก็พาไปโรงอาหาร สั่งน้ำเก๊กฮวยให้เพราะแฟนผมเป็นประจำเดือน ชอบดื่ม และมันดีต่อร่างกายกว่าน้ำหวานอื่น
แต่ก็ไม่สนใจแล้วสั่งน้ำอื่นแทน เงินผมก็ให้แฟนจนตัวเองจะไม่มีใช้แล้ว
ต่อไปนี้จะเป็นเรื่องของวันก่อนที่จะมีปัญหานะครับ ผมอยากหาที่ระบายอดมานานเป็นเดือนเป็นปีแล้ว
ผมพยายามเป็นแฟนที่ดีมาตลอด พยายามใช้เหตุผลตลอด
ตอนไหนที่อยู่หอด้วยกันผมก็จะคอยดูแลคอยถามอาการว่าเป็นไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย
และหาน้ำอุ่นหาผลไม้ให้กิน หลังผมกลับจากเรียนก็จะแวะซื้อขนมที่ชอบให้
แฟนผมว่าปวดท้องก็จะคอยนวดท้องให้ แฟนผมเล่นเกมHayday ผมก็จะคอยเข้าทำสวนให้เมื่อแฟนผมไม่ว่าง
การบ้านผมก็ช่วยทำให้แม้ผมกับแฟนจะเรียนคนละคณะสาขา
ของขวัญบางครั้งผมก็จะเขียนเว็ปให้เพราะผมเรียนIT
ผมบอกรักฝันดีทุกคืน คืนไหนที่แฟนผมนอนไม่หลับก็จะเล่านิทานไม่ก็เปิดอะไรให้ฟัง
อยากไปไหนอยากกินไรผมก็จะพาแวะไปตลอดผมให้จนรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายเดียวที่คอยให้ตลอด
คอยให้และช่วยเหลือจนผมการเรียนผมเริ่มตกลงมาและไม่มีแรงใจจะตั้งใจเรียน
จนผมจำไม่ได้แล้วว่าแฟนผมบอกรักครั้งล่าสุดตอนไหน คำขอบคุณ กอด คำชมผมก็จำไม่ได้แล้ว
ตอนนี้ผมเศร้าและเหนื่อยใจมากจนทั้งพิมพ์ทั้งน้ำตาไหลแล้ว พยายามเท่าไหร่แฟนผมก็บอกว่าผมไม่สนใจผมไม่รักไม่ดีเหมือนคนอื่น
แฟนไม่เปิดใจคุยเมื่อมีปัญหา
ตอนนี้เรียนอยู่มหาลัยด้วยกัน ผมเครียดกับเรื่องนึงมากคือเมื่อมีปัญหาหรือทะเลาะอะไรมา แฟนผมจะเลือกไม่เปิดใจคุยอะไรเลย
จะเลือกเงียบใช้แต่อารมณ์ พอผมพยายามเข้าหาคุยด้วยก็จะทำสายตารังเกียจ ออกห่าง ไม่ยอมคุยด้วย หนักสุดคือตบผม
ทุกๆครั้งผมต้องคอยคิดเดาเอาเองว่าทำอะไรผิด และส่วนตัวผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดร้ายแรงมากเลยด้วย
ผมมีแค่แฟนแทบจะคนเดียวจริง ไม่ติดตามไม่ยุ่งกับผู้หญิง พวกคลิปผู้หญิงเต้นออกยั่วหน่อยผมก็จะไม่ดู เพราะไม่ได้สนใจและรู้ดีว่าแฟนผมไม่ชอบ
อย่างเช่นวันนี้ผมมารับแฟนไปตึกเรียน ก็คุยกันตามปกติ แต่ผมได้ยินไม่เข้าใจคำนึงเลยถามกลับไปว่า "ห้ะ เมื่อกี้เตงพูดไรเหรอ"
แฟนผมก็มองแรงเลย ปกติผมเป็นคนค่อนข้างหูหนวกนิดนึงด้วย
แล้วแฟนผมก็เครียดมาตลอดจนถึงตอนนี้เลย ตลอดช่วงที่เรียนผมรู้ว่าแฟนผมไม่ค่อยเก่งวิชาที่เรียน ผมก็จะคอยช่วยและบอกคำตอบ แฟนผมก็ไม่สนใจแล้วหาคุยกับชายในแอป Litmatch จนผมเบื่อมากแล้ว ที่บอกพูดไปกี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม
พอช่วงพักเที่ยงผมก็พาไปโรงอาหาร สั่งน้ำเก๊กฮวยให้เพราะแฟนผมเป็นประจำเดือน ชอบดื่ม และมันดีต่อร่างกายกว่าน้ำหวานอื่น
แต่ก็ไม่สนใจแล้วสั่งน้ำอื่นแทน เงินผมก็ให้แฟนจนตัวเองจะไม่มีใช้แล้ว
ต่อไปนี้จะเป็นเรื่องของวันก่อนที่จะมีปัญหานะครับ ผมอยากหาที่ระบายอดมานานเป็นเดือนเป็นปีแล้ว
ผมพยายามเป็นแฟนที่ดีมาตลอด พยายามใช้เหตุผลตลอด
ตอนไหนที่อยู่หอด้วยกันผมก็จะคอยดูแลคอยถามอาการว่าเป็นไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย
และหาน้ำอุ่นหาผลไม้ให้กิน หลังผมกลับจากเรียนก็จะแวะซื้อขนมที่ชอบให้
แฟนผมว่าปวดท้องก็จะคอยนวดท้องให้ แฟนผมเล่นเกมHayday ผมก็จะคอยเข้าทำสวนให้เมื่อแฟนผมไม่ว่าง
การบ้านผมก็ช่วยทำให้แม้ผมกับแฟนจะเรียนคนละคณะสาขา
ของขวัญบางครั้งผมก็จะเขียนเว็ปให้เพราะผมเรียนIT
ผมบอกรักฝันดีทุกคืน คืนไหนที่แฟนผมนอนไม่หลับก็จะเล่านิทานไม่ก็เปิดอะไรให้ฟัง
อยากไปไหนอยากกินไรผมก็จะพาแวะไปตลอดผมให้จนรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายเดียวที่คอยให้ตลอด
คอยให้และช่วยเหลือจนผมการเรียนผมเริ่มตกลงมาและไม่มีแรงใจจะตั้งใจเรียน
จนผมจำไม่ได้แล้วว่าแฟนผมบอกรักครั้งล่าสุดตอนไหน คำขอบคุณ กอด คำชมผมก็จำไม่ได้แล้ว
ตอนนี้ผมเศร้าและเหนื่อยใจมากจนทั้งพิมพ์ทั้งน้ำตาไหลแล้ว พยายามเท่าไหร่แฟนผมก็บอกว่าผมไม่สนใจผมไม่รักไม่ดีเหมือนคนอื่น