อยากปรึกษานิดนึงครับ..
คือคบกับแฟนมา 10 กว่าปี อายุพึ่งจะ 30 กัน แรกๆก็ไปด้วยกันได้ดี ราบลื่น เข้ากันได้ดี.. แต่หลังจากแต่งงาน มีลูก ลงหลักปักฐาน มีบ้านร่วมกัน ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน..
นิสัยแฟนผมเริ่มเปลี่ยนไป อารมณ์ชอบขึ้นๆลงๆ ชอบขึ้นเสียง ขี้วีนขึ้น จากที่แต่ก่อนไม่เคยมี.. ความสนใจ ความเอาอกเอาใจก็น้อยลง.. เรื่องบนเตียงที่แทบไม่เคยขาด ก็กลับน้อยลงๆ จนรู้สึกไม่อิ่มในเริ่องนี้แบบแต่ก่อน.. จนเริ่มเบื่อๆ + แอบสงสัยว่า เอะ รึเขาคิดว่าเราเป็นของตายเสียแล้ว??
อยากปรึกษานิดนึงครับว่า ถ้าเจอแบบนี้จะทำยังไงดี? ควรเปิดใจคุยดีไหม รึทนต่อ รึควรแยกๆกันไปดีครับ
ปล. ก่อนหน้านี้ก็เคยเปิดใจคุยไปแล้วเรื่องอารมณ์เหวี่ยง แต่เขาก็ถามกลับแค่ ตอนไหน บอกมา จำไม่เห็นได้.. หรือว่าไม่รักเขาแล้วหรอ จะเลิกกับเขาหรอ? ละก็จบไปที่ ไอเราบอกว่ายังรักแหละ แต่มันหน่าย (แบบเต็มทีละ ในใจ) ละก็จบไปแบบเงียบๆใส่กันไป + ก็ดีขึ้นมาพักนึง.. แล้วก็อีหรอบเดิม
นิสัยแฟนผมเริ่มเปลี่ยนไป ทำไงดี
คือคบกับแฟนมา 10 กว่าปี อายุพึ่งจะ 30 กัน แรกๆก็ไปด้วยกันได้ดี ราบลื่น เข้ากันได้ดี.. แต่หลังจากแต่งงาน มีลูก ลงหลักปักฐาน มีบ้านร่วมกัน ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน..
นิสัยแฟนผมเริ่มเปลี่ยนไป อารมณ์ชอบขึ้นๆลงๆ ชอบขึ้นเสียง ขี้วีนขึ้น จากที่แต่ก่อนไม่เคยมี.. ความสนใจ ความเอาอกเอาใจก็น้อยลง.. เรื่องบนเตียงที่แทบไม่เคยขาด ก็กลับน้อยลงๆ จนรู้สึกไม่อิ่มในเริ่องนี้แบบแต่ก่อน.. จนเริ่มเบื่อๆ + แอบสงสัยว่า เอะ รึเขาคิดว่าเราเป็นของตายเสียแล้ว??
อยากปรึกษานิดนึงครับว่า ถ้าเจอแบบนี้จะทำยังไงดี? ควรเปิดใจคุยดีไหม รึทนต่อ รึควรแยกๆกันไปดีครับ
ปล. ก่อนหน้านี้ก็เคยเปิดใจคุยไปแล้วเรื่องอารมณ์เหวี่ยง แต่เขาก็ถามกลับแค่ ตอนไหน บอกมา จำไม่เห็นได้.. หรือว่าไม่รักเขาแล้วหรอ จะเลิกกับเขาหรอ? ละก็จบไปที่ ไอเราบอกว่ายังรักแหละ แต่มันหน่าย (แบบเต็มทีละ ในใจ) ละก็จบไปแบบเงียบๆใส่กันไป + ก็ดีขึ้นมาพักนึง.. แล้วก็อีหรอบเดิม