การพูดคนเดียวเหมือนคนเป็นบ้ามั้ยคะ หรือจิตเราอยู่ไม่นิ่ง

กระทู้คำถาม
สวัสดีค่ะ วันนี้เค้าจะมาระบาย เรื่องที่เกิดขึ้นกับเค้าหน่อย
คือเค้าเป็นคนชอบพูดคนเดียวค่ะ ไม่รู้ตั้งเเต่เมื่อไร เเต่เท่าที่รู้ตัวประมาณ ป.4 - ป.5
ค่ะ เเล้วเวลาพูดก็จินตนาการไปทั่ว เวลานึกอะไรได้ก็พูดออกมาเลย จะเขินอยู่ๆก็เขินเเบบไม่ทราบสาเหตุ เวลานึกถึงเรื่องตลกอยู่ๆก็ขำเลย เรางงมาก ว่าเราเป็นอะไร บางทีพูดออกมาเเบบไม่ตั้งตัว อายเเม่กับพี่มาก สมุมติเราพูดคนเดียวละเค้าเดินมา เรารีบหยุดพูด เราอยากเลิกหยุดพูดคนเดียวค่ะ  
อาการการพูดคนเดียวของเค้า: ประมาณว่า พูดเหมือนในละครค่ะ เเบบจินตนาการว่าได้เป็นเเฟนกับคนนู้นคนนี้ เเล้วก็เหมือนเล่นละครคนเดียว พูดคนเดียว บางทีดูหนังไปด้วยพูดตามคนเล่นไปด้วย ละอารมณ์ก็ไปด้วย ฉากดราม่าๆก็ร้องไห้ละเล่นตาม
พยายามถามตัวเองว่าพูดตามทำไม เล่นทำไม ทั้งๆมันไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่ในชีวิตจริงสักนิด สิ่งที่เราพูดคนเดียวมันคนละอย่างกับชีวิตจริงเลย  
เค้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เก่งด้านอะไร ถนัดด้านอะไรเเต่พอม.1เค้าพูดคนเดียวบ่อยมากเเทบจะทุกชม. ละพอเรารุ้ว่าเราอยากเป็นนักเเสดง ก็นึกได้ว่าการพูดคนเดียวทำให้เรารู้รึป่าวว่าเราเก่งด้าน
ไหนกันเเน่ มันพอมีผลมั้ยค่ะ
ปล. ใครพอรู้เรื่องพวกนี้บ้างคะ หรือใครเป็นอยู่ด้วยบอกในพันทิปหน่อยค่ะ
ต้องการรู้จริงๆว่าตัวเองเป็นอะไรกันเเน่
ขอบคุณนะคะที่อ่าน
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่