เรามีน้องสาว1คนน่องชาย1คนนะคะ
***ช่วงเราทะเลาะกับคนเป็นน้า(ผู้หญิง)ค่ะ
ทะเลาะแรงสุดคือ น้าผู้หญิงเอาเปรียบพวกเราทุกอย่าง จนคิดว่าเป็นของตัวเองหมด
วันนึงค่ะ เรากับน้องและเพื่อนนั่งเล่นกันในครัว แล้วพวกเราก็เอาปลั๊กมาชาร์จโทรศัพท์
อยู่ดีๆน้าแกก็เดินมาจะเอาปลั๊กไฟ บอกว่าเป็นของนาง น้อฃเราก็เถียงว่านี่ซื้อมาเอง นางไม่ยอม
นาฃผลักน้องเราแล้วจะตีน้องเรา เราเลยเข้าไปห้าม บอกอยู่ใครอยู่มันได้มั้ย เขาไม่พอใจค่ะ
จะตีน้องเราให้ได้ เราเลยบังน้องเราไว้ แล้วเขาก็ใช่ปลั๊กไฟ ฟาดที่คอเราตังๆอยู่หลายครั้ง
น้องเราโมโหเลยตีคืน เราเจ็บนะ แต่เราก็บังน้องไว้ต่อ แล้วบอกว่าเพื่อนฝากน้องชายหน่อย อย่าให้ออกมา
แล้วเขาก็ลากเรากับน้องสาวไปหายายแล้วตีพวกเราให้ยายดู(แม่ราอยู่ต่างประเทศเราอยู่กับตายายและหล่อน)
ยายก็ร้องไห้แล้วบอกให้หยุด นางบอกพวกเราเริ่มก่อน ยายเลยบอกกูรู้จักนิสัยพวกนี้ดี ถ้าไม่มีใครยุ่งมันก็อยู่ของมัน
มันไม่พอใจค่ะ มันเลยร้องตะโกนเสียงดังๆ เรียกร้องให้คนในหมู่บ้านได้ยิน จนคนข้างบ้านออกมาห้ามช่วย
และลูกนางก็ตื่น ลูกนางมาตีเราค่ะ (ลูกนางมี2คนชายหญิง) ผู้หญิงวิ่งมาหยิกมากัดเราค่ะ เราเลยผลักออก
ส่วนคนผู้ชายดึงเราออกจากตรงนั้นแล้วโยนป๋องแป้งขวดเท่าแขนใส่เรา เราเริ่มโมโหหน่ามืดแล้ว
ว่าจะไม่ทำร้ายใครให้เจ็บแล้ว เราเลยฉกลูกนางไปทีนึง แล่วบอก แม่ตีน้องกู กูไปห้ามกูไม่ได้ทำอะไร
แล้วแม่ก็เอาปลั๊กฟาดคอกู จะให้กูจัดการมั้ย แล้วลูกมันก็ร้องไห้ แล้วบอก
ไร
เราก็ผลักมันออกแล้วบอกถ้าไม่อยากเจ็บตัว อยู่เฉยๆ ลูกๆนางจึงทำตามที่บอก แต่ด่าเราและน้องและร้องไห้
เราเกรงใจยายเพราะมันเป็นบ้านมูล เราจึงไปห้ามต่อ แต่เราไม่ได้ตีนะ
แล้วคนข้างบ้านก็มาแยกพวกเราออก
ลูกนางผู้ชายป.6 ผู้หญิงป.4 นางอยู่ช่วง35มั้ง
ส่วนเราม.6 น้องสาวม.5 น้องชายป.6
[[[[[นี่คือจุดเริ่มต้นที่ผิดกันค่ะ]]]]]
.
.
.
พอหลังจากวันนั้น
น้องสาวเราก็โทรไปบอกแม่ว่าที่ส่งเงินมา
พวกหนูไม่ได้ได้เลยนะ เขาเอาไปกินหมดเลย
แถมเขามาตีมาข่มแหงแล้วก็เที่ยวเตร่ไปบอกคนอื่นว่าพวกเราเริ่มก่อน
แม่เราก็โมโหมากเลยให้เราไปเปิดบัญชี แล้วก็ส่งตังมาให้เรา
ทีนี้นางเริ่มไม่มีตัง นางก็เริ่มมาขโมยของที่พวกเรานอน
ทั้งเงินทั้งเครื่องสำอาง แม่เราอดเอานะ แม่จะเก็บตังทำบ้านให้
แต่ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวทำห้องให้ พวกเราไม่อยากอยู่บ้านนี่แล้ว
เลยบอกเดี๋ยวอดเอา จะได้ไม่ต้องเจอกันอีก
แม่เราเลยโอเคตามนั้น เป็นอะไรไม่สบายใจอะไรโทรมาบอกแม่ระบายกับแม่ได้นะ
แม่เราบอก สิ่งที่แม่เราเป็นห่วงและฝากเราคือตายาย
แล้วพวกเราก็โดนข่มแหงมาตลอด แทบไม่ไหวหลายครั้งต่อหลายครั้ง
จนแม่ถามว่าไหวมั้ย ไม่ไหวออกมาเช่าบ้านรอแม่ก่อน
แม่กลับไทยจะสร้างบ้านให้เลยทันที
เราก็ถามตายายละ ใครจะจัดการข้าวกับยาให้
แม่เลยบอกน่าจะพวกนั้นแหละ
ไม่ก็พวกเราถึงเวลาก็เอาไปให้เอา
เราสงสารแม่ ไม่อยากใช้เงินเปลือง
เลยยอมอยู่บ้านมูลต่อ
เวลาจะไปหินข้าวหรือไปไหน เราจะสลับกันไป
เพราะของหายบ่อยมาก
เราไม่อยากแจ้งตำรวจ เพราะแม่จะอยากเอาลูกนางมาเลี้ยง
แต่พวกเราไม่ชอบ ไม่ชอบกันมาแต่เด็กแล้ว
เพราะลูกนางไม่มีมารยาท แถมเป็นพวกเอาแต่ใจใช้เงินเปลือง
.
.
.
จนแม่เรามา
แม่เราก็สร้างบ้านตามที่แม่พูดไว้ ทำจนเสร้จจนย้ายบ้าน
แล้วพวกเราก็อยู่มากันอย่างมีความสุขมาก คือเราไม่ได้ปลงนะ มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ
คนเราเจอมาไม่เหมือนกันเนอะ5555
โอเคต่อ
อยู่มาวันนึง ญาติเรามา
ซึ่งคนนั้นคือน้องชายแม่ เขาเอานางเข้าบ้าน พวกเราโคตรโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
แต่แม่เราบอกขอได้มั้ย น้ากลับค่อยเอานางกลับ แล้วอยู่ใครอยู่มันปกติเลย
พวกเราก็เค พวกเราก็เลี่ยงให้ ตอนเช้าไปคาเฟ่ ไปขี่รถเล่นกันจนตกเย็น
มาพบนางยังไม่กลับบ้าน ก็แบบเอ่อแม่ขอ เคเราก็พาน้องเลี่ยงเอา เข้าบ้านทางหลังบ้าน
นางก็มาปันพวกเราทางหลังบ้าน มามองมาแขวะ เราไม่อยากให้พวกน้องๆเราโมโห
เลยชวนไปเล่นเกมในห้องแล้วบอกไม่ต้องสนใจนาง น้องเราก็ทำตาม
จนตกดึก น้าผู้ชายจะเอาลูกนางไปนอนในห้องน้องผู้ชายเรา
คือเรายอมแม่ทุกอย่าง กลัวมันขโมยของ น้องผู้หญิงเราเลยบอกว่าหยุดนะ
ห้ามเอามันเข้าไปนอนเด็ดขาด นอนได้เฉพาะน้า
น้าเรานางโมโหมาก เพราะนางรักพวกนั้นมากกว่า
นางตะโกนเสียงดังๆ แล้วบอกว่า พูดอะไร
อะไร นี่หลานกุให้นอนไม่ได้หรือไง
น้องเราบอกไม่ได้นั้นห้องน้องชาย น้าผู้นางเลยจะมาตบน้องเรา(น้าผู้ชายเป็นเกย์ลืมบอก)
น้องเราก็ยืนนิ่งแบบมาสิไม่ได้กลัวเราไม่ผิด เราที่นั่งอยู่ข้างน้องเลยลุกแล้วมาห้าม
แล้วเสียงดังใส่ แต่พวกเราไม่มีคำหยาบเลยนะ อืมนั้นละ เลยบอกหยุด เลี่ยงให้แล้ว
มีมารยาทบ้างมั้ยอายุเท่าไหร่แล้ว อายบ้างมั้ย คือก็รู้อยู่ว่าไม่ชอบกัน ทำไมต้องเอาปัญหาเข้าบ้าน
ทำมั้ยไม่ใจเขาใจเราบ้าง เข้าใจนะว่าพวกหนูอายุน้อย แต่น้าควรจะคิดได้กว่านี้นะ
นางไม่พอใจนางด่าพวกเรามีแต่คำหยาบ พวกลูกไม่มาพ่อ พวกขาดความอบอุ่น พวกเห็นแก่ตัว พวกวัวลืมตีน ไม่มีมารยาท ฯลฯ
ด่าจนแม่เรามา แล้วแม่เราก็เอาพวกเราไปด่าต่อ บอกขอแค่นี้ให้ไม่ได้เลยหรือไง
มันทำยากขนาดนั้นเลยหรอ พวกเราเลยบอกยังไม่ด่าเขาเลย แค่บอกห้ามไม่ให้ลูกน้าผู้หญิงเข้าห้อง
แม่เราบอกพวกมันเห็นแก่ตัว ไม่รักษาความรู้สึกกุเลย
คือพวกเราก็แบบเห้อไม่มีใครเข้าใจพวกเราเลยหรอ
โดนด่าว่าตัวปัญหาแต่เด็กแล้ว
เราเลยบอกแม่รู้มั้ย ตอนหนูเด็กๆ น้องผู้ชายมาถามว่า พี่เด็กกำพร้าแปลว่าอะไร
หนูอึ้งมาก ถามว่าใครถาม น้องเราบอกพวกน้าบอก เราโคตรเสียใจเรารู้ความหมาย
มันแทงใจมาก พ่อเราหย่ากับแม่ ทำไมต้องเอาปมด้อยมาด่ามาล้อ เราไม่อยากให้น้องเราเก็บความทรงจำนี้
เราเลยบอก เด็กพิเศษไง เด็กที่มีพลังวิเศษ น้องเราดีใจมาก บอกไปบอกเพื่อนก่อนนะ
เราโคตรน้อยใจและเสียใจ เรารู้สึกว่าเราต้องปกป้องน้อง
เราโดนข่มเหงมาแต่เด็กแต่แม่ไม่เคยรู้เลย
เพิ่งมารู้ตอนทะเลาะกับพวกน้าๆ
แม่เราได้ยินที่เราเล่าแม่ก็เงียบ แล้วเราก็ถามว่า แม่รู้มั้ย
หนูเจ็บปวดมาตลอด อยากฆ่าตัวตายมาตลอด แต่หนูต้องอดทนเพราะน้อง
เพราะเป็นห่วงน้อง หนูแคร์น้อง แล้วแม่เคยแคร์พวกหนูบ้างมั้ย
แม่ก็เงียบ แล้วบอกเดี๋ยวไปคุยกับพวกนั้นเอง
พวกเราก็เค เราก็กอดน้องทั้งสอง แล้วบอกไม่เป็นไรนะ
ยังมีพี่อยู่ แม่ด้วย แม่ต้องเข้าใจพวกเราสิ
จนเข้ามาแม่ก็มาบอกว่าไปกราบเท้าเขาให้แม่ได้มั้ย
เรางงมาก คือพูดง่ายๆเลย อยากตัดญาติ เพราะไม่อยากไปยุ่งกับพวกเขา
แต่แม่เราให้ไปกราบเท้า แล้วแม่เราก็บอกว่าเลี้ยงพวกไม่ไหวแล้วนะ
มีแต่คนบอกพวกก้าวร้าว คือพวกเรางงมาก ทำไมเป็นแบบนี้
แล้วแม่ก็บอกคำสุดท้ายว่าพวกเลี้ยงกันได้มั้ย
กุอยากทิ้งพวก ในที่สุดพวกเราก็ตัวปัญหาของแม่ คนสุดท้ายที่คิดว่าเข้าใจ
เราเลยบอกเคจะไปกราบ แต่ของไม่กราบน้าผู้หญิง แม่ก็เงียบ
ที่เรายอมเพราะเรากลัวส่งน้องผู้ชายเรียนไม่ไหว
เลยยอมไปกราบ แล้วน้าผู้ชายก็บอกว่า โทษนะเมื่อคืนเมา
เราเลยถามไปว่าคนเมาเขาเถียงคนไม่เมาชนะหรอ (คนไม่เมาคือแม่เรา)
นางยิ้มแห้ง ไม่ตอบ เราเลยไม่มัดผม แต่กัมลงไปให้ผมปกแขน แล้วกำมือไว้
แล้วพวกนางก็ร้องไห้บอกเลี้ยงมาแต่เด็ก ในใจเราคือแบบ เข้าใจว่าเลีเยง แต่ที่เลี้ยงคือเงียบแม่เรา
เขาแทบไม่ได้เลี้ยง เขาใช้เราเหมือนทาส แต่ที่เรายอมเพราะถ้าพูดออกไปแม่คงไม่เชื่อ จนมันมาถึงวันนี้
เหมือนที่คิด แม่ไม่เชื่อ เขาพากันหัวเราะ บอกอย่าทำอีกนะ ไปหากินไป
เราก็ออกไปแล้วกอดน้อง แล้วพูดว่าไม่เป็นไรนะ กูไม่ต้องการความรักจากใครแต่จะให้ความรักพวกนะ
อย่าทำแบบเขานะถ้าเราโต ทำตัวมีเหตุผลเลี่ยงได้เลี่ยงอันไหนคิดได้ ให้ทำ ให้ทำอันที่มันดีต่อตัวเองและผู้อื่น
พูดจบ น้องผู้ชายบอก พี่อย่าคิดสั้นนะ อดทนเพื่อผมนะ เราใจสลายมาก กลายเป็นว่าเราคือตัวเลือกสุดท้ายของกันและกัน
เราเลยยิ้มตอบแล้วบอกอื้มพี่จะพยยามเพื่อน้องนะ
.
.
.
จนมาถึงปัจจุบัน
แม่เราเอาน้าผู้หญิงเข้าบ้านแบบเต็มตัว แรกๆพวกเราก็เอ่ออดทน
ทีนี้เขาเริ่มกินไม่ล้างจาน ทิ้งขยะไม่ลงถัง ทำเคาเตอร์เปื้อนโต๊ะเปื้อน ห้องตายายมดขึ้นห้องรก
พวกเราก็โดนแม่มาว่า บ้านเรา ทำความสะอาดหน่อย
คือพวกเราเก็บตลอด จนอยู่มาไม่นานนี้ แม่เราเอาลูกน้าผู้หญิงมานอนบ้าน แต่เป็นห้องตายาย
พวกเราเลยเริ่มทะเลาะกับแม่ ยอมเข้าใจความรู้สีกแม่ทุกอย่าง ทำไมแม่ไม่เข้าใจความรู้สึกพวกหนูบ้าง
แม่เราบอกพวกไม่เข้าใจกุ กุก็รักพวกมันอ่ะ กุอยากเลีเยง จะทำไม พวกเราก็เห้อ บ้านแตกกี่รอบละ
น้องผู้หญิงเราเลยเดินหนี ไปโพสสตอรี่ระบายอารมณ์ แม่เราเห็นก็เดินมาว่าเรา บอกดูน้องดีๆหน่อย
5555ทำไมมันรู้สึกเจ็บแปลกๆทำไมรู้สึกห่างเหินกับคนเป็นแม่
จนเมื่อวาน น้าผู้หญิงเตะสุนัขเรา สุนัขเรากำลังท้อง คือเขาเตะแรงมาก เตะต่อหน้าวกเราเลย
พวกเราถามโตขนาดนี้จิตใต้สำนึกคงไม่มี เข้าใจว่าสุนัขคือสัตว์เดรฉาน
แต่ไม่ควรทำแบบนี่มั้ย มันก็มีความร็สึกนะ นางหันหน้ามามองพวกเราแล้วหึ เลิกคิ้วใส่พวกเรา
เราเลยอุ้มหมา ถ้ามันเป็นไรขึ้นมา ครั้งนี้กุไม่ได้ยอมเหมือนแต่ก่อนแน่
แล้วเราก็โทรไปฟ้องแม่เราฟ้องคนเป็นน้าผู้ชาย ว่าเอ่อ พวกเรารังแกนางอีกแล้ว
เรางงมาก โตจนขนเพชรจะร่วงหมดละ ทำไมชอบทำตัวเหมือคนเพิ่งคนเพชรออก
นี่ละคือสิ่งเราอยากระบาย
จริงๆมันมีเยอะมาก555555
แต่ไว้เดี๋ยวมาระบายใหม่
ระหว่างเรา(ลูก)กับน้องสาวแม่และน้องชายแม่ แม่ควรเลือกใคร
***ช่วงเราทะเลาะกับคนเป็นน้า(ผู้หญิง)ค่ะ
ทะเลาะแรงสุดคือ น้าผู้หญิงเอาเปรียบพวกเราทุกอย่าง จนคิดว่าเป็นของตัวเองหมด
วันนึงค่ะ เรากับน้องและเพื่อนนั่งเล่นกันในครัว แล้วพวกเราก็เอาปลั๊กมาชาร์จโทรศัพท์
อยู่ดีๆน้าแกก็เดินมาจะเอาปลั๊กไฟ บอกว่าเป็นของนาง น้อฃเราก็เถียงว่านี่ซื้อมาเอง นางไม่ยอม
นาฃผลักน้องเราแล้วจะตีน้องเรา เราเลยเข้าไปห้าม บอกอยู่ใครอยู่มันได้มั้ย เขาไม่พอใจค่ะ
จะตีน้องเราให้ได้ เราเลยบังน้องเราไว้ แล้วเขาก็ใช่ปลั๊กไฟ ฟาดที่คอเราตังๆอยู่หลายครั้ง
น้องเราโมโหเลยตีคืน เราเจ็บนะ แต่เราก็บังน้องไว้ต่อ แล้วบอกว่าเพื่อนฝากน้องชายหน่อย อย่าให้ออกมา
แล้วเขาก็ลากเรากับน้องสาวไปหายายแล้วตีพวกเราให้ยายดู(แม่ราอยู่ต่างประเทศเราอยู่กับตายายและหล่อน)
ยายก็ร้องไห้แล้วบอกให้หยุด นางบอกพวกเราเริ่มก่อน ยายเลยบอกกูรู้จักนิสัยพวกนี้ดี ถ้าไม่มีใครยุ่งมันก็อยู่ของมัน
มันไม่พอใจค่ะ มันเลยร้องตะโกนเสียงดังๆ เรียกร้องให้คนในหมู่บ้านได้ยิน จนคนข้างบ้านออกมาห้ามช่วย
และลูกนางก็ตื่น ลูกนางมาตีเราค่ะ (ลูกนางมี2คนชายหญิง) ผู้หญิงวิ่งมาหยิกมากัดเราค่ะ เราเลยผลักออก
ส่วนคนผู้ชายดึงเราออกจากตรงนั้นแล้วโยนป๋องแป้งขวดเท่าแขนใส่เรา เราเริ่มโมโหหน่ามืดแล้ว
ว่าจะไม่ทำร้ายใครให้เจ็บแล้ว เราเลยฉกลูกนางไปทีนึง แล่วบอก แม่ตีน้องกู กูไปห้ามกูไม่ได้ทำอะไร
แล้วแม่ก็เอาปลั๊กฟาดคอกู จะให้กูจัดการมั้ย แล้วลูกมันก็ร้องไห้ แล้วบอก
เราก็ผลักมันออกแล้วบอกถ้าไม่อยากเจ็บตัว อยู่เฉยๆ ลูกๆนางจึงทำตามที่บอก แต่ด่าเราและน้องและร้องไห้
เราเกรงใจยายเพราะมันเป็นบ้านมูล เราจึงไปห้ามต่อ แต่เราไม่ได้ตีนะ
แล้วคนข้างบ้านก็มาแยกพวกเราออก
ลูกนางผู้ชายป.6 ผู้หญิงป.4 นางอยู่ช่วง35มั้ง
ส่วนเราม.6 น้องสาวม.5 น้องชายป.6
[[[[[นี่คือจุดเริ่มต้นที่ผิดกันค่ะ]]]]]
.
.
.
พอหลังจากวันนั้น
น้องสาวเราก็โทรไปบอกแม่ว่าที่ส่งเงินมา
พวกหนูไม่ได้ได้เลยนะ เขาเอาไปกินหมดเลย
แถมเขามาตีมาข่มแหงแล้วก็เที่ยวเตร่ไปบอกคนอื่นว่าพวกเราเริ่มก่อน
แม่เราก็โมโหมากเลยให้เราไปเปิดบัญชี แล้วก็ส่งตังมาให้เรา
ทีนี้นางเริ่มไม่มีตัง นางก็เริ่มมาขโมยของที่พวกเรานอน
ทั้งเงินทั้งเครื่องสำอาง แม่เราอดเอานะ แม่จะเก็บตังทำบ้านให้
แต่ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวทำห้องให้ พวกเราไม่อยากอยู่บ้านนี่แล้ว
เลยบอกเดี๋ยวอดเอา จะได้ไม่ต้องเจอกันอีก
แม่เราเลยโอเคตามนั้น เป็นอะไรไม่สบายใจอะไรโทรมาบอกแม่ระบายกับแม่ได้นะ
แม่เราบอก สิ่งที่แม่เราเป็นห่วงและฝากเราคือตายาย
แล้วพวกเราก็โดนข่มแหงมาตลอด แทบไม่ไหวหลายครั้งต่อหลายครั้ง
จนแม่ถามว่าไหวมั้ย ไม่ไหวออกมาเช่าบ้านรอแม่ก่อน
แม่กลับไทยจะสร้างบ้านให้เลยทันที
เราก็ถามตายายละ ใครจะจัดการข้าวกับยาให้
แม่เลยบอกน่าจะพวกนั้นแหละ
ไม่ก็พวกเราถึงเวลาก็เอาไปให้เอา
เราสงสารแม่ ไม่อยากใช้เงินเปลือง
เลยยอมอยู่บ้านมูลต่อ
เวลาจะไปหินข้าวหรือไปไหน เราจะสลับกันไป
เพราะของหายบ่อยมาก
เราไม่อยากแจ้งตำรวจ เพราะแม่จะอยากเอาลูกนางมาเลี้ยง
แต่พวกเราไม่ชอบ ไม่ชอบกันมาแต่เด็กแล้ว
เพราะลูกนางไม่มีมารยาท แถมเป็นพวกเอาแต่ใจใช้เงินเปลือง
.
.
.
จนแม่เรามา
แม่เราก็สร้างบ้านตามที่แม่พูดไว้ ทำจนเสร้จจนย้ายบ้าน
แล้วพวกเราก็อยู่มากันอย่างมีความสุขมาก คือเราไม่ได้ปลงนะ มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ
คนเราเจอมาไม่เหมือนกันเนอะ5555
โอเคต่อ
อยู่มาวันนึง ญาติเรามา
ซึ่งคนนั้นคือน้องชายแม่ เขาเอานางเข้าบ้าน พวกเราโคตรโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
แต่แม่เราบอกขอได้มั้ย น้ากลับค่อยเอานางกลับ แล้วอยู่ใครอยู่มันปกติเลย
พวกเราก็เค พวกเราก็เลี่ยงให้ ตอนเช้าไปคาเฟ่ ไปขี่รถเล่นกันจนตกเย็น
มาพบนางยังไม่กลับบ้าน ก็แบบเอ่อแม่ขอ เคเราก็พาน้องเลี่ยงเอา เข้าบ้านทางหลังบ้าน
นางก็มาปันพวกเราทางหลังบ้าน มามองมาแขวะ เราไม่อยากให้พวกน้องๆเราโมโห
เลยชวนไปเล่นเกมในห้องแล้วบอกไม่ต้องสนใจนาง น้องเราก็ทำตาม
จนตกดึก น้าผู้ชายจะเอาลูกนางไปนอนในห้องน้องผู้ชายเรา
คือเรายอมแม่ทุกอย่าง กลัวมันขโมยของ น้องผู้หญิงเราเลยบอกว่าหยุดนะ
ห้ามเอามันเข้าไปนอนเด็ดขาด นอนได้เฉพาะน้า
น้าเรานางโมโหมาก เพราะนางรักพวกนั้นมากกว่า
นางตะโกนเสียงดังๆ แล้วบอกว่า พูดอะไร
น้องเราบอกไม่ได้นั้นห้องน้องชาย น้าผู้นางเลยจะมาตบน้องเรา(น้าผู้ชายเป็นเกย์ลืมบอก)
น้องเราก็ยืนนิ่งแบบมาสิไม่ได้กลัวเราไม่ผิด เราที่นั่งอยู่ข้างน้องเลยลุกแล้วมาห้าม
แล้วเสียงดังใส่ แต่พวกเราไม่มีคำหยาบเลยนะ อืมนั้นละ เลยบอกหยุด เลี่ยงให้แล้ว
มีมารยาทบ้างมั้ยอายุเท่าไหร่แล้ว อายบ้างมั้ย คือก็รู้อยู่ว่าไม่ชอบกัน ทำไมต้องเอาปัญหาเข้าบ้าน
ทำมั้ยไม่ใจเขาใจเราบ้าง เข้าใจนะว่าพวกหนูอายุน้อย แต่น้าควรจะคิดได้กว่านี้นะ
นางไม่พอใจนางด่าพวกเรามีแต่คำหยาบ พวกลูกไม่มาพ่อ พวกขาดความอบอุ่น พวกเห็นแก่ตัว พวกวัวลืมตีน ไม่มีมารยาท ฯลฯ
ด่าจนแม่เรามา แล้วแม่เราก็เอาพวกเราไปด่าต่อ บอกขอแค่นี้ให้ไม่ได้เลยหรือไง
มันทำยากขนาดนั้นเลยหรอ พวกเราเลยบอกยังไม่ด่าเขาเลย แค่บอกห้ามไม่ให้ลูกน้าผู้หญิงเข้าห้อง
แม่เราบอกพวกมันเห็นแก่ตัว ไม่รักษาความรู้สึกกุเลย
คือพวกเราก็แบบเห้อไม่มีใครเข้าใจพวกเราเลยหรอ
โดนด่าว่าตัวปัญหาแต่เด็กแล้ว
เราเลยบอกแม่รู้มั้ย ตอนหนูเด็กๆ น้องผู้ชายมาถามว่า พี่เด็กกำพร้าแปลว่าอะไร
หนูอึ้งมาก ถามว่าใครถาม น้องเราบอกพวกน้าบอก เราโคตรเสียใจเรารู้ความหมาย
มันแทงใจมาก พ่อเราหย่ากับแม่ ทำไมต้องเอาปมด้อยมาด่ามาล้อ เราไม่อยากให้น้องเราเก็บความทรงจำนี้
เราเลยบอก เด็กพิเศษไง เด็กที่มีพลังวิเศษ น้องเราดีใจมาก บอกไปบอกเพื่อนก่อนนะ
เราโคตรน้อยใจและเสียใจ เรารู้สึกว่าเราต้องปกป้องน้อง
เราโดนข่มเหงมาแต่เด็กแต่แม่ไม่เคยรู้เลย
เพิ่งมารู้ตอนทะเลาะกับพวกน้าๆ
แม่เราได้ยินที่เราเล่าแม่ก็เงียบ แล้วเราก็ถามว่า แม่รู้มั้ย
หนูเจ็บปวดมาตลอด อยากฆ่าตัวตายมาตลอด แต่หนูต้องอดทนเพราะน้อง
เพราะเป็นห่วงน้อง หนูแคร์น้อง แล้วแม่เคยแคร์พวกหนูบ้างมั้ย
แม่ก็เงียบ แล้วบอกเดี๋ยวไปคุยกับพวกนั้นเอง
พวกเราก็เค เราก็กอดน้องทั้งสอง แล้วบอกไม่เป็นไรนะ
ยังมีพี่อยู่ แม่ด้วย แม่ต้องเข้าใจพวกเราสิ
จนเข้ามาแม่ก็มาบอกว่าไปกราบเท้าเขาให้แม่ได้มั้ย
เรางงมาก คือพูดง่ายๆเลย อยากตัดญาติ เพราะไม่อยากไปยุ่งกับพวกเขา
แต่แม่เราให้ไปกราบเท้า แล้วแม่เราก็บอกว่าเลี้ยงพวกไม่ไหวแล้วนะ
มีแต่คนบอกพวกก้าวร้าว คือพวกเรางงมาก ทำไมเป็นแบบนี้
แล้วแม่ก็บอกคำสุดท้ายว่าพวกเลี้ยงกันได้มั้ย
กุอยากทิ้งพวก ในที่สุดพวกเราก็ตัวปัญหาของแม่ คนสุดท้ายที่คิดว่าเข้าใจ
เราเลยบอกเคจะไปกราบ แต่ของไม่กราบน้าผู้หญิง แม่ก็เงียบ
ที่เรายอมเพราะเรากลัวส่งน้องผู้ชายเรียนไม่ไหว
เลยยอมไปกราบ แล้วน้าผู้ชายก็บอกว่า โทษนะเมื่อคืนเมา
เราเลยถามไปว่าคนเมาเขาเถียงคนไม่เมาชนะหรอ (คนไม่เมาคือแม่เรา)
นางยิ้มแห้ง ไม่ตอบ เราเลยไม่มัดผม แต่กัมลงไปให้ผมปกแขน แล้วกำมือไว้
แล้วพวกนางก็ร้องไห้บอกเลี้ยงมาแต่เด็ก ในใจเราคือแบบ เข้าใจว่าเลีเยง แต่ที่เลี้ยงคือเงียบแม่เรา
เขาแทบไม่ได้เลี้ยง เขาใช้เราเหมือนทาส แต่ที่เรายอมเพราะถ้าพูดออกไปแม่คงไม่เชื่อ จนมันมาถึงวันนี้
เหมือนที่คิด แม่ไม่เชื่อ เขาพากันหัวเราะ บอกอย่าทำอีกนะ ไปหากินไป
เราก็ออกไปแล้วกอดน้อง แล้วพูดว่าไม่เป็นไรนะ กูไม่ต้องการความรักจากใครแต่จะให้ความรักพวกนะ
อย่าทำแบบเขานะถ้าเราโต ทำตัวมีเหตุผลเลี่ยงได้เลี่ยงอันไหนคิดได้ ให้ทำ ให้ทำอันที่มันดีต่อตัวเองและผู้อื่น
พูดจบ น้องผู้ชายบอก พี่อย่าคิดสั้นนะ อดทนเพื่อผมนะ เราใจสลายมาก กลายเป็นว่าเราคือตัวเลือกสุดท้ายของกันและกัน
เราเลยยิ้มตอบแล้วบอกอื้มพี่จะพยยามเพื่อน้องนะ
.
.
.
จนมาถึงปัจจุบัน
แม่เราเอาน้าผู้หญิงเข้าบ้านแบบเต็มตัว แรกๆพวกเราก็เอ่ออดทน
ทีนี้เขาเริ่มกินไม่ล้างจาน ทิ้งขยะไม่ลงถัง ทำเคาเตอร์เปื้อนโต๊ะเปื้อน ห้องตายายมดขึ้นห้องรก
พวกเราก็โดนแม่มาว่า บ้านเรา ทำความสะอาดหน่อย
คือพวกเราเก็บตลอด จนอยู่มาไม่นานนี้ แม่เราเอาลูกน้าผู้หญิงมานอนบ้าน แต่เป็นห้องตายาย
พวกเราเลยเริ่มทะเลาะกับแม่ ยอมเข้าใจความรู้สีกแม่ทุกอย่าง ทำไมแม่ไม่เข้าใจความรู้สึกพวกหนูบ้าง
แม่เราบอกพวกไม่เข้าใจกุ กุก็รักพวกมันอ่ะ กุอยากเลีเยง จะทำไม พวกเราก็เห้อ บ้านแตกกี่รอบละ
น้องผู้หญิงเราเลยเดินหนี ไปโพสสตอรี่ระบายอารมณ์ แม่เราเห็นก็เดินมาว่าเรา บอกดูน้องดีๆหน่อย
5555ทำไมมันรู้สึกเจ็บแปลกๆทำไมรู้สึกห่างเหินกับคนเป็นแม่
จนเมื่อวาน น้าผู้หญิงเตะสุนัขเรา สุนัขเรากำลังท้อง คือเขาเตะแรงมาก เตะต่อหน้าวกเราเลย
พวกเราถามโตขนาดนี้จิตใต้สำนึกคงไม่มี เข้าใจว่าสุนัขคือสัตว์เดรฉาน
แต่ไม่ควรทำแบบนี่มั้ย มันก็มีความร็สึกนะ นางหันหน้ามามองพวกเราแล้วหึ เลิกคิ้วใส่พวกเรา
เราเลยอุ้มหมา ถ้ามันเป็นไรขึ้นมา ครั้งนี้กุไม่ได้ยอมเหมือนแต่ก่อนแน่
แล้วเราก็โทรไปฟ้องแม่เราฟ้องคนเป็นน้าผู้ชาย ว่าเอ่อ พวกเรารังแกนางอีกแล้ว
เรางงมาก โตจนขนเพชรจะร่วงหมดละ ทำไมชอบทำตัวเหมือคนเพิ่งคนเพชรออก
นี่ละคือสิ่งเราอยากระบาย
จริงๆมันมีเยอะมาก555555
แต่ไว้เดี๋ยวมาระบายใหม่