ฝันแบบนี้แปลกไหม

สวัสดีค่ะ เริ่มเรื่องเลยเนอะ ย้อนเรื่องนี้ไปเมื่อ 5 ปี ที่แล้วนะ ตอนนั้นเราอยู่ช่วงมหาวิทยาลัยปี 1 เราพักอยู่บ้านเพราะบ้านเราอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก ไปกลับสะดวก จากบ้านเราไปมหาวิทยาลัยก็ใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งชั่วโมง
     ในครอบครัวเราที่อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ก็มีกัน 3 คน มีพ่อเรา แม่เรา และ เรา เราจะเล่ารูปแบบบ้านให้พอรู้คร่าวๆก่อนนะเพื่อจะได้เข้าใจ บ้านเราเป็นหมู่บ้านเดี่ยวสองชั้น แบบสไตล์ตามปกติทั่วไป ถนนหน้าบ้านเราค่อนข้างกว้างประมาณสองเลน เพราะมีบ้านสองฝั่ง ลักษณะบ้านเราก็จะมีรั้วบ้านรอบบ้าน ประตูรั้วเราจะเป็นแบบประตูรั้วที่จะต้องมีคนเลื่อนถึงจะเปิดได้ พอเข้ามาในบ้านจะเป็นที่มีโซฟาสำหรับนั่งดูทีวี ต่อมาก็จะเป็นห้องโถงกลางบ้านไม่มีอะไรโล่งๆกลางบ้าน ขวามือมุมสุดของห้องโถง จะเป็นโต๊ะทำงานของพ่อเรา และ ทางซ้ายก็จะเป็นบันไดขึ้นชั้นสอง และห้องน้ำเราอยู่ใต้บันได ต่อจากห้องโถงก็เป็นห้องประตูกระจกที่กระจกมันสามารถสะท้อนเห็นตั้งห้องโถงถึงหน้าบ้านได้ และ แม่เราทำเป็นห้องนั่งกินข้าวสำหรับครอบครัวเรา และห้องครัวจะเชื่อมข้างๆทางขึ้นบันได ซึ่งบนประตูทางก่อนเข้าห้องครัวจะมีนาฬิกาคอยบอกเวลาอยู่

     วันนั้นเป็นวันหยุดของเราน่าจะเป็นวันอาทิตย์ แม่เราก็ได้ไปรับคุณยายที่อยู่มหาชัยมาเที่ยวที่บ้านบ่อยๆ และได้ดูแลคุณยายไปในตัว โดยคุณยายแกจะไปๆมาๆเพราะแกคิดถึงบ้านจะมานานสุดแกก็จะอยู่แค่อาทิตย์นึงและก็กลับ ด้วยความที่แกชอบทำบุญแกเลยชอบมาบ้านกับแม่บ้างเพราะแม่ชอบพาแกไปทำบูญ วันนั้นทุกคนอยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหนกัน ซึ่งอาทิตย์นี้เราก็อยู่บ้านไม่ได้ไปไหน ชีวิตปกติของเรา ถ้าไม่มีงานที่ค้างจากที่มหาวิทยาลัยที่จะต้องทำ เราก็จะกิน นอน เล่น ปกติ ในวันหยุด ซึ่งเราก็ชอบนอนเล่นอยู่ในห้องตัวเอง
            เราได้ย้ายฟอร์นิเจอร์ในห้องโดนรอบนี้เราเอากระจกไว้ตรงปลายเตียงเพื่อได้ส่องกระจกสะดวก วั้นนั้นเรานอนเล่นหันหัวไปทางปลายเตียงก็นอนเล่นอะนะตรงกับทิศใต้  แล้วเราก็เล่นโทรศัพท์ไปมาๆ เราก็เผลอหลับ แต่พอซักพักเราก็ตื่นเราก็เดินแบบสลืมสลือ ลงไปชั้นล่าง เราเดินลงไปยืนอยู่ที่แถวหน้าทีวีและมองนาฬิกาเป็นเวลา ประมาณ สี่โมงเย็นเกือบจะครึ่ง แล้วเราก็มองไปหน้าบ้าน เราเห็นประตูรั้วบ้านเรากำลังเลื่อนเปิดโดยยังไม่มีคนเปิด สักพักรถที่จอดอยู่ในบ้านเราสตาร์ทขึ้นมาและก็ถอยหลังออกโดยบนรถไม่มีคนขับ พอรถถอยไปจอดหน้าบ้าน ประตูรั้วค่อยๆปิด พอปิดเสร็จซักแปป ประตูรถด้านคนนั่งก็เปิดเองและปิดเองและรถก็ออกไป เราก็มองด้วยความงง มันคือ อะไร แต่เราเห็นยายเรายืนอยู่หน้าบ้านเหมือนมองรถออกไป
           เราก็เดินออกไปหาคุณยาย เรียกยายยายไม่หัน และยายก็เดินผ่านข้างๆเราและพูดว่า " ขึ้นไปข้างบน " แต่ตอนที่เรามองยายเดินผ่านเราไม่เห็นปากยายเราพูดนะ แต่เราได้ยินแบบนี้ ด้วยความที่เรารู้สึกไม่ปกติเราก็รีบเดินตามยายเข้าไปในบ้าน ยายเราก็นั่งดูทีวีตรงโซฟา เราก็ไปยืนมองยายซึ่งยืนหน้าทีวีเลยนะ แต่ยายมองผ่านเราเหมือนไม่เห็นเราอยู่ตรงนั้นและดูทีวีตามปกติเหมือนไม่มีคนมายืนบังหน้าทีวี ซึ่งมันผิดปกติมาก
           เราก็รู้สึกไม่ดีแล้วกำลังจะเดินขึ้นไปข้างบน ซึ้งหน้าเราก็ต้องหันไปทางห้องกระจกก่อนที่จะเดินบันไดขึ้นไปอยู่เราเหลือบไปมองกระจกแว็บนึง ตกใจ เพราะเงาเราในกระจกที่สะท้อนมาจะประตูห้องกินข้าวไม่มี เราตกใจรีบเดินขึ้นไปบนห้องเรา เราตกใจมากเราเห็นตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงเรามองไปในกระจกปลายเตียงก็ไม่มีเงาเราจริงๆ
           ตอนนั้นเราคิดได้อย่างเดียวลงไปนอนทับตัวเอง เราก็พยายามลงไปนอนทับตัวเอง ระหว่างที่เราพยายามนอนทับตัวเองแต่ไม่เข้านะ ตอนนั้นเอง ประตูห้องเราก็โดนกระแทกด้วยอะไรบางอย่างอย่างแรงแต่เหมือนกระแทกเข้ามาไม่ได้ แต่ด้วยแรงที่น่าจะแรงมากกระแทกประตูจนมาเปิดแงมๆให้เห็นว่าใครกำลังดันประตูเข้ามาซึ่งมาพร้อมกับเสียงว่า เปิดประตูกูจะเอา เราก็มองช่วงที่ประตูมันเปิดกระแทกแงมๆเข้ามาแต่เปิดไม่ได้ เราเห็นเป็นผู้หญิงผมยาวๆยุ่งๆหน้าใหญ่เกือบเท่าประตู โดยตาสีแดง หน้าดำๆม่วงๆอมแดงเหมือเนื้อที่กำลังเน่าๆ พยายามใช้หน้ากระแทกประตู เข้ามาแล้วพูด ว่า เปิดประตูกูจะเอา อยู่อย่างนั้นซ้ำหลายครั้งมาก เราตกใจกลัวมากแต่พยายามทับตัวเองยังไงก็ไม่ตื่น จนรอบสุดท้ายฮึบมันลืมตาได้แต่สภาพแบบหมดแรงและเพลียมาก
          เราเกือบหลับไปรอบที่สองแค่พยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นมานั่ง เรารู้สึกเพลียมาก คิดว่าคงฝันร้ายตัดสินใจเดินลงไปข้างล่างบ้านเราเจอยายนั่งดูทีวีบนโซฟา เราก็เอ๊ะใจ เหมือนกับในฝัน และพอเรามองไปดูนาฬิกา มันก็เป็นเวลา 4.30 เย็น แล้วเราก็มองไปหน้าบ้านสรุปรถไม่อยู่ เละถามยายว่า พ่อแม่ไปไหน ยายบอกพ่อแม่ออกไปข้างนอกเมื่อกี้ และ เราถามยายอีกว่าเมื่อกี้หนูลงมาข้างล่างไหม ยายบอกว่าไม่นิ เราก็งงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนะ ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง มันบังเอิญ หรือมันเป็นแค่ฝัน# เดี๋ยวมาต่อ 55555 อยากเก็บไว้อ่าน