1 เราไม่ชอบที่ตัวเราเป็นแบบนี้
2 เราไม่ชอบคนในครอบครัวเรา
3 เราอยากหลุดออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
เราไม่ชอบที่ตัวเราเองเป็นแบบนี้ ทำอะไรก็ร้อนรน รีบ ชอบทำอะไรคนเดียว ไม่ค่อยยอมรับความคิดคนอื่น ชอบเอาความคิดตัวเองเป็นหลัก เรื่องบางเรื่องก็เอาแต่คอยกำชับตัวเอง ว่าต้องทำให้ได้ ต้องได้ แต่ไม่รู้ว่าตัวเองทำคนเดียวไม่ได้ สุดท้ายล้มเหลว ก็โืทษตัวเอง สร้างพลังงานด้านลบให้ตัวเอง ว่าตัวเองไม่ดี ไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น เรื่องการคบเพื่อน เราคบเพื่อนแบบที่ง่ายๆอยู่แล้ว เลยมีเพื่อนเยอะ แต่เราไม่คิดจะจริงใจด้วยซักคน เพราะเราไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น เป็นคนคิดมาก ชอบคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้เอามารวมกัน จนบางทีทำให้ตัวเองเศร้า ไม่ชอบที่สุดเลยคือการที่ตัวเองเป็นอะไรแล้วไม่รู้ มันบอกไม่ได้
เราไม่ชอบคนในครอบครัว พ่อ เป็นคนพูดเก่ง พูดเยอะ พูดมาก ซึ่งเราไม่ชอบคนพูดมาก มันน่ารำคาญ ทุกครั้งที่เขาพูด เขาจะคอยพูดแต่เรื่องเดิมๆ ซํ้าๆ ที่เราเคยฟังจากเขานี่แหล่ะ เราก็พูดอะไรไม่ได้ เราไม่เคยเถียงพ่อเลย เพราะถ้าเถียง คือเราผิด เราไม่ชอบ ที่เขาค่อยด่าคอยว่าเรา เรื่องที่เราไม่ผิดเราก็โดนด่าไปด้วยโดนว่าไปด้วย เราไม่ชอบ ที่พอมีเรื่องอะไรที่เขาไม่พอใจ คนที่โดน คือเรา ทุกครั้งเลย ทุกครั้ง
รวมทั้งแม่ด้วย พี่ น้อง ก็ทั้งบ้านแหล่ะนะ ไม่รู้จะพูดยังไง
การที่เราอยากออกไปใช้ชีวิตคนเดียว มันเป็นอะไรที่คิดได้ง่ายๆเลย แต่ทำยาก ซึ่งความกลัว มันทำให้เรายังอยู่ตรงนี้ เราเป็นคนที่ไม่กล้า ไม่กล้าในเรื่องเล็กๆ ไม่กล้า เรากลัวสังคมถายนอกที่เรายังไม่เคยได้เห็นได้เจอ เรากลัวคน เราอธิบายไม่ได้ เรารู้แค่เราไม่อยากอยู่บ้าน อยู่กับพวกเขา เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
เราไม่กล้าลงมือทำอะไรเลย เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากที่แห่งนี้ เราเกลียดความกลัว
ทำไมเราถึงมีความคิดแบบนี้
2 เราไม่ชอบคนในครอบครัวเรา
3 เราอยากหลุดออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
เราไม่ชอบที่ตัวเราเองเป็นแบบนี้ ทำอะไรก็ร้อนรน รีบ ชอบทำอะไรคนเดียว ไม่ค่อยยอมรับความคิดคนอื่น ชอบเอาความคิดตัวเองเป็นหลัก เรื่องบางเรื่องก็เอาแต่คอยกำชับตัวเอง ว่าต้องทำให้ได้ ต้องได้ แต่ไม่รู้ว่าตัวเองทำคนเดียวไม่ได้ สุดท้ายล้มเหลว ก็โืทษตัวเอง สร้างพลังงานด้านลบให้ตัวเอง ว่าตัวเองไม่ดี ไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น เรื่องการคบเพื่อน เราคบเพื่อนแบบที่ง่ายๆอยู่แล้ว เลยมีเพื่อนเยอะ แต่เราไม่คิดจะจริงใจด้วยซักคน เพราะเราไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น เป็นคนคิดมาก ชอบคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้เอามารวมกัน จนบางทีทำให้ตัวเองเศร้า ไม่ชอบที่สุดเลยคือการที่ตัวเองเป็นอะไรแล้วไม่รู้ มันบอกไม่ได้
เราไม่ชอบคนในครอบครัว พ่อ เป็นคนพูดเก่ง พูดเยอะ พูดมาก ซึ่งเราไม่ชอบคนพูดมาก มันน่ารำคาญ ทุกครั้งที่เขาพูด เขาจะคอยพูดแต่เรื่องเดิมๆ ซํ้าๆ ที่เราเคยฟังจากเขานี่แหล่ะ เราก็พูดอะไรไม่ได้ เราไม่เคยเถียงพ่อเลย เพราะถ้าเถียง คือเราผิด เราไม่ชอบ ที่เขาค่อยด่าคอยว่าเรา เรื่องที่เราไม่ผิดเราก็โดนด่าไปด้วยโดนว่าไปด้วย เราไม่ชอบ ที่พอมีเรื่องอะไรที่เขาไม่พอใจ คนที่โดน คือเรา ทุกครั้งเลย ทุกครั้ง
รวมทั้งแม่ด้วย พี่ น้อง ก็ทั้งบ้านแหล่ะนะ ไม่รู้จะพูดยังไง
การที่เราอยากออกไปใช้ชีวิตคนเดียว มันเป็นอะไรที่คิดได้ง่ายๆเลย แต่ทำยาก ซึ่งความกลัว มันทำให้เรายังอยู่ตรงนี้ เราเป็นคนที่ไม่กล้า ไม่กล้าในเรื่องเล็กๆ ไม่กล้า เรากลัวสังคมถายนอกที่เรายังไม่เคยได้เห็นได้เจอ เรากลัวคน เราอธิบายไม่ได้ เรารู้แค่เราไม่อยากอยู่บ้าน อยู่กับพวกเขา เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
เราไม่กล้าลงมือทำอะไรเลย เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากที่แห่งนี้ เราเกลียดความกลัว