ไม่สำเร็จสักอย่าง

ฉันเป็นคนที่ทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง บางทีทำแล้วเบื่อก็พอไม่เอาเเล้วไม่อยากทำแล้ว บางทีมันยากเกินไปก็เลยไม่อยากทำมัน ก็เลยมานั้งคิดว่าตัวเองเคยทำอะไรแล้วสำเร็จแล้วบ้างไหม #ไม่น่าจะมี เศร้า ฉันอยากก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองดูสักครั้งว่าเวลาทำอะไรสำเร็จจริงๆมันรู้สึกอย่งไงเมื่อก่อนตอนอยู่ม.ต้น ฉันมีความฝันนะ เคยคิดไว้ว่าตัวเองอยากเป็นนักกีฬาอยากอยู่ในจุดสุงสุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้เพราะเวลาได้เล่นหรือได้จับฟุตซอลฉันรู้สึกว่านั้นคือความสุขของฉัน ฉันเข้ามาเล่นโดยที่ฉันไม่เคยเดินตามคนอื่นเข้ามาเลยฉันอยากเล่นฉันก็เดินมาสมัครเลยเป็นครั้งเเรกเลยที่ไม่ทำตามเพื่อน ฉันมีความสุขมากใน ณ ตอนนั้นเพราะเวลาอยู่ในทีมทุกคนจะคอยบอกว่าใครขาดอะไรต้องแก้ตรงใหนจะเล่นอย่างไรให้เข้ากับคนอื่นได้เเล้วก็ทำแต้มได้ฉันเข้ามาฉันเป็นเเค่ตัวสำรองของทีมเสมอฉันได้มีโอกาสได้ลงสนามจริงๆครั้งเเรกเเละเป็นลูกเเรกที่ฉันยิงลูกเข้าประตูฉันรู้สึกว่าฉันได้ก้าวข้ามขีดจำกัดตัวเองมาเเล้วหนึ่งขั้น ฉันได้มีโอกาสได้ย้อนกลับไปดูรูปตัวเองตอนได้ที่1กับคนไนทีมตอนนั้นเป็นการยิ้มที่โคตรจะมีความสุขอ่ะฉันก็เลยคิดว่านี้เเละอนาคตที่ฉันจะไป แต่ข้อเสียของฉันคือเป็นคนที่ทำอะไรเเล้วก็จะมุ้งเเต่ทำอย่างนั้นอย่างเดียวก็คือแบ่งเวลาไม่เป็นทำให้การเรียนตอนนั้นฉันเเย่มาก!เพราะมัวเเต่เอาเวลาไปซ้อม เลยไม่สนใจที่จะเรียน ทำให้ฉันติด0เยอะมาก สอบได้ที่100กว่าของระดับชั้น พ่อกับเเม่เลยขอให้เลิกเล่นกีฬาไปเลย รองเท้าคู่เเรกของฉันก็นำไปบริจาคให้คนอื่นเพราะพ่อกับเเม่บอกว่าน่าจะมีคนทำได้ดีกว่าฉัน เพราใหนเมื่อฉันเเบ่งเวลาไม่เป็นฉันก็ไม่สมควรที่จะเล่นมันอีก พอตอนม.4ฉันต้องเลือกสายการเรียนพ่อกับเเม่บอกว่าสายอะไรก็ได้ที่ไม่ใช้สายพละ ตอนนั้นฉันคิดอะไรไม่ได้ฉันก็เลยเข้าสมัครเรียนตามคนอื่นจะได้ทำให้มันจบๆไปฉันได้พัฒนาตัวเองมาตั้งใจเรียนทำให้เกรดของตัวเองดีขึ้นเเละไม่ติด0ทำให้ระดับชั้นได้ที่40กว่าของคนทั้งหมดแต่ฉันไม่ได้มีความฝันว่าอยากจะทำอะไร คือค้นหาตัวเองไม่เจอเวลาเจอคำถามอยากเป็นอะไรจะวางแผนอย่างไรกับอนาคตฉันมักจะตอบไม่ได้แค่คิดว่าจบเเล้วก็เเค่จบเเค่นั้น ฉันเคยลองทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อค้นหาตัวเองเเต่มันก็วนมาที่เดิมก็คือพัง ผิดเองที่ฉันเป็นคนที่เเบ่งเวลาไม่เป็นถ้าย้อนกลับไปได้ในตอนนั้นฉันจะรู้จักเเบ่งเวลาให้เป็นไม่ต้องเรียนให้ดีก็ได้เเค่ไม่ทำให้พ่อกับเเม่เสียใจแต่เวลามันย้อนไม่ได้มันทำได้เเค่เดิบไปข้างหน้าถึงตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าอยากทำอะไรแต่ฉันจะไม่หยุดค้นหาตัวเองถึงมันจะมีเวลาจำกัดก็เถอะถ้าถึงตอนนั้นจริงฉันคงจะรู้ว่าความสำเร็จจริงๆมันเป็นยังไง ยิ้ม
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  วิชาการ การศึกษา หนังสือนิยาย รางวัลหนังสือ ปรัชญา
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่