ทำไม ผู้ใหญ่ในสังคมไทยไม่ใช้การคุยในการแก้ปัญหา แต่กับใช้กำลังและอารมณ์แทน

ที่ทำงานเป็นผู้หญิง95%เรื่องเผือก เมาท์มอย จิกกัด โหมไฟ มีตลอดเวลา แล้วส่วนใหญ่ไม่ค่อยใช้เหตุผลกัน แต่ไม่มีถึงตัว แค่กระแทกเข้าหู แล้วก็แท็กเฟสพวกข้อความพวกมนุษย์เงินเดือนรบกะเพื่อนในออฟฟิต หาพวกไปจิก

เราเป็นคนนึงที่เวลามีใครมาพูดจาขัดหูหรืออะไรที่มันเป็นการดุด่าหรือแค่ผู้ใหญ่สอนเล็กน้อย ก็ทำให้อารมณ์โมโหและระงับอามณ์ไม่ได้ไม่ถึงขั้นใช้กำลังแต่คำพูดเราจะใช้คำรุนแรงไม่ได้เป็นคำหยาบนะคะแต่เป็นการใช้น

เรื่องโคชเชน้อยใจหนีกลับประเทศ ผมจำได้ว่าตอนแรกๆ ที่ได้เห็นข่าว มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งออกมาบอกว่าก้อยโดนลงโทษรุนแรง จะให้ความยุติธรรม จะแก้ไขระบบโคชไม่ให้มีการลงโทษรุนแรง ผมว่านี่แหละสาเหตุที่ก้อยออกตัวแ

เคยทำงานโรงงานขนมจีนอยู่ที่นึงตั้งแต่เด็ก ๆ อยู่มาหลายปี จนมีญาติเข้ามาทำงาน แล้วพาสามีตัวเองมาด้วย ซึ่งก่อนหน้านั้นเรากับเขาก็เคยมีปัญหากันอยู่แล้ว แต่ตอนทำงานเราเลือกไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปน เราทำหน้

สถานที่ชุมนุม ไม่เหมาะที่จะพาเด็กไปเสี่ยง หากเกิดอะไรผิดพลาด พ่อแม่จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ทั้งไม่เป็นธรรมกับเด็ก เพราะไม่มีวุฒิภาวะที่จะเลือกหรือตัดสินใจอะไรเอง แม้แต่การป้องกันตัว รวมถึงไม่ควรให้เ

ถ้าผู้หญิงยังพอเข้าใจว่าไม่เคยได้ หรือโตแล้วมีวุฒิภาวะมากพอเลยไม่ใช้ความรุนแรงก็ไม่แปลก แต่ตอนเป็นเด็กผู้ชายมันน่าจะเคยผ่านมาบ้างไหม อย่างน้อยก็น่าจะเคยทะเลาะกับเพื่อน กับพี่น้อง แย่งของเล่น แย่งผู้หญ

เมื่อก่อน พวกคุณลำบาก หาเช้ากินค่ำ วันนี้ไม่ได้ลำบากเหมือนแต่ก่อน อดีตของผู้ใหญ่ อยู่ในตัวของเด็ก เคยทำอะไรมาบ้าง เด็กย่อมรับรู้รับทราบ  นิสัยที่สอนก็อย่างหนึ่ง นิสัยที่ไม่ต้องสอนก็อย่างหนึ่ง เด

เวลาผู้ใหญ่บอกผทว่าแปปนึงเค้าก็หายกันไปเป็น ชม.ๆ แต่เวลาเค้ามาใช้ผม แล้วผมบอกแปปนึง แค่ไม่กี่นาที เค้าถึงมาว่าผมว่าช้าล่ะครับ

คือมีเรื่องอยากจะระบายครับ (นี่เป็นการพิมพ์เรื่องแรกของผมนะครับผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะครับ) :มันเป็นปัญหาครอบครัวของผมนะครับซึ่งผมมีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นคนที่ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง คือเขาเหมือ