การเลี้ยงลูก

ลูกเรา เราก็อยากเลี้ยงในแบบของเรา ใครที่อยู่บ้านแม่ย่าจะรู้ดี
เราอยู่บ้านสามี ก่อนคลอดน้อง 1 เดือน ทีแรกตั้งใจมาอยู่เพราะให้มีคนช่วยดูลูก กะจะให้แม่ย่าช่วย ตอนนึ้น้อง 8 เดือนแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึงบ้าน ไม่คิดถึงแม่เรา
เคยร้องไห้แล้วถามตังเองว่า “กูมาทำอะไรที่นี่ว่ะ”
บ้านเขาดีแค่ไหน ก็ไม่เหมือนบ้านเรา
แม่เขาดียังไง ก็ไม่เหมือนแม่เรา
เราอัดอัดมากเรื่องการเลี้ยงลูกของแม่ย่า แต่ไม่เคยบอกสามีนะ กลัวสามีไม่สบายใจ สามีเราอยู่ กทม. กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง คือ.. เราออกจากวานมา เพื่อตั้งใจจะเลี้ยงลูก เราวางแผนไว้ทุกอย่าง เลี้ยงลูกตามคำแนะนำของแพทย์ เวลาย่าพาหลานไปบ้านชวด ชอบแอบป้อน ส้ม ป้อนขนม ตอนน้องเพิ่ง 6 เดือน คือเพิางเริ่มหัดกินข้าว เราซื้อโต๊ะกินข้าวไว้ให้ลูก เวลาเราไม่อยู่ ย่าก็จะอุ้มไป ป้อนไป แกบอกจะได้กินเยอะ ๆ
สอนให้ลูกเราปาของแล้วย่านั่งเก็บ ย่าบอกบริหารนิ้ว แต่เราสอนลูกห้ามโยนของ
วันนี้ลูกเราร้องงอ แง คือ ง่วงนอน ร้องแบบโมโห ดังขึ้นเลื่อย ๆ เราก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนแพมเพิส เพื่อจะรีบเอาลูกเข้าเต้านอน บ่าเปิดประตูห้องเขามาถาม เป็นไร ๆ มาหาย่า เราบอกไม่เป็นไรหรอก มันงอแง ง่วงนอน  เขาบอก มา ๆ หาย่า ย่ากล่อม
ความรู้สึกส่วนตัวคือ เราไม่ชอบเลย ลูกเรา เราจัดการเองได้ เวลาลูกร้องคือ เรารู้ว่าต้องทำยังไง ขอแค่อย่ามายุ่ง เราโมโหมาก เราเลยบอกสามีเรา ให้เขาไปจัดการแม่เขาด้วย
รู้ค่ะว่ารักหลาน แต่แม่ก็คือแม่
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่