โรคการกลัวการอยู่คนเดียวน่ากลัวไหม แล้วตอนนี้เราเป็นรึยัง

เราเป็นคนชอบอยู่ห้องคนเดียว แต่เวลารู้ว่าคนในบ้านจะไปไหนที่ต้องให้เราอยู่บ้านคนเดียวเราจะร้องไห้ตลอดเลย ไม่รู้ทำไม มันรู้สึกนอยรู้สึกเสียใจ รู้สึกเหมือนโดนทิ้ง แต่ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าเขาจะไม่อยู่เราก็ไม่เป็นไรนะ แต่เวลาที่รู้ปุบปัปว่าจะไม่อยู่บ้านกันละให้เราอยู่คนเดียวเราจะร้องไห้ทันทีเลย แต่ก็ทำเหมือนไม่เป็นไรตลอด เพราะคิดว่าเราโตแล้ว ทำไมจะอยู่ไม่ได้ และเราเป็นพวกไม่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ขนาดไปเซเว่นเรายังต้องหาเพื่อนไป ถ้าจะไปคนเดียวก็ต่อเมื่อเรารู้ว่าจะซื้อไรและตรงไปซื้อและกลับทันที ไม่ชอบไปยืนคิดคนเดียว เรามีเพื่อนแค่ 2-3 คนเพื่อนล้วนมีแฟนกันหมด เวลาไปซื้อของหรือซื้อเสื้อผ้าเราไม่ค่อยได้ไปกับเพื่อน เราเลยรู้สึกว่าตัวเองติดพ่อแม่มาก ชอบไปเที่ยวกับพ่อแม่มากกว่ากับเพื่อน ล่าสุดเมื่อคืนวันปีใหม่ เราโดนครอบครัวทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว เรารู้สึกเคว้ง ไม่อยากมีชีวิตอยู่ รู้สึกท้อ มันเหนื่อยไปหมด เราเป็นกลัวการอยู่คนเดียวรึป่าว เราควรไปหาหมอไหม เรากังวลไปหมด ช่วงนี้เรารู้สึกไม่มีความสุขเลย หาความสุขให้ตัวเองไม่ได้เลย จากที่ชอบทำอะไร ชอบดูรายการตลก เราดูมันก็ไม่สนุกแล้ว ชอบดูหนังก็เรื่มไม่อยากดูแล้ว ทำอะไรก็กลายเป็นหมดสนุก ขอคำปรึกษาเพื่อนๆ ด้วยค่ะ เราไม่กล้าคุยกับพ่อแม่ ทั้งที่เราก็คิดว่าเราสนิทกับพ่อแม่พอควรนะ
คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 5
ไม่แนะนำให้หาสัตว์เลี้ยง แต่ให้หาหนังสือที่ชอบอ่าน เกิดอ่านแล้วไม่ชอบก็ขายทิ้งได้
คุณต้องพยายามอยู่ตัวคนเดียวให้ได้ ไม่มีใครอยู่ร่วมกับคุณไปทั้งชีวิต
มีแต่จะตายก่อน หรือตายหลัง เท่านั้นเอง

คุณไม่จำเป็นต้องสนิทกับใคร บางครั้งการได้คุยอะไรให้คนแปลกหน้าฟัง ยังดีกว่าคุยกับคนที่รู้จักคุณอยู่บ้างแล้วเลย
อันนี้ไม่รู้นะ เราทำแบบนี้มานานแล้วอะ ที่บ้านเค้าก็ทิ้งเราอยู่คนเดียว แล้วพวกเขาก็ไปสนุกกัน เราเบื่อ เหงา
มีหนังสือเป็นเพื่อน แต่ไม่มีสมาธิอ่าน คิดมาก เครียด พอพวกเขาไม่พอใจอะไรก็มาบ่นให้เราฟัง แต่เราไม่สามารถ
เล่าอะไรให้พวกเขาฟังได้เลย และจะโดนลงโทษอย่างหนัก (ตี หรือ ดุด่า) จนประสาทกิน หาจิตแพทย์

เรากำลังหาทางออกนอกกรอบนี้อยู่ ถ้าออกได้แล้วจะไม่กลับมาอีกเลย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่